ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

https://www.pemptousia.gr/2021/07/gerontas-emilianos-pote-i-kardia-tou-anthropou-apochta-anosia/

Γέροντας, Αρχ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (1934-2019). Φωτογραφία Αγιορειτική Φωτοθήκη.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

«Η αγάπη τίκτει την αγνείαν» (Αββάς Ησαΐας)

Αγνός είναι ο άδειος, ο καθαρός, ο ανέγγιχτος, ο άτρυτος.

Όταν η αγάπη γεννήση την αγνεία, τότε μέσα στην διεφθαρμένη ψυχή μας δεν κινούνται πλέον πάθη, έχομε οδηγηθή στην απάθεια.

Δεν εννοεί βεβαίως ο αββάς Ησαΐας την τελεία κάθαρσι, που είναι επίσκεψις της χάριτος του Θεού, διότι ακόμη είμαστε στην αρχή· αλλά αυτή η αγάπη κάνει τον άνθρωπο να μην έχη ηδονή, να μην έχη θόλωμα στην ζωή του, να μην ενεργούν τα πάθη, να μην είναι η αρρωστημένη ψυχή, που εύκολα κουράζεται, εύκολα κρυώνει, εύκολα ιδρώνει, εύκολα αμαρτάνει.

Γίνεται άτρωτος ο άνθρωπος, δεν πληγώνεται.

Μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα στον εμπαθή και αμαρτωλό κόσμο, πλάι στον ίδιο τον δαίμονα, αυτός όμως δεν διέπεται από την παρουσία εκείνων.

Είναι άβατη η ψυχή του από τα δαιμονιώδη ενεργήματα και από τα φρυάγματα του υποσυνειδήτου του.

Η καρδιά του ανθρώπου αποχτά ανοσία. Δεν έχει πλέον αρρωστημένες πνευματικές καταστάσεις, δεν πέφτει στα πάθη της υπερηφανείας, του θυμού, της λαιμαργίας, της καταλαλιάς, της κατακρίσεως, αποχτά την αγνεία, την καθαρότητα.

«Ο δε περισπασμός τίκτει [γεννά] τα πάθη και η σκληροκαρδία τίκτει την οργήν» (Αββάς Ησαΐας)

Ενώ η αγάπη μάς οδηγεί στην ανοσία, στην απάθεια, ο περισπασμός γεννά τα πάθη και η σκληροκαρδία την οργή, το αντίθετο της αγάπης.

Θέτει εδώ τον περισπασμό μαζί με την σκληροκαρδία, διότι βρισκόμαστε αδιαλείπτως ανάμεσα σε ανθρώπους.

Όταν λοιπόν δεν αγαπώ τον πλησίον, τότε αυτός με κάνει και περισπώμαι συνεχώς.

Αναμειγνύομαι στην ζωή του, πέφτω εξ αιτίας του σε πειρασμούς, τον βλέπω ως κακό, ως αμαρτωλό, ως ένοχο, ως πονηρό, ως δαίμονα και όχι ως υιόν του Θεού.

Αναμειγνύομαι απλώς στην ζωή του, δεν τον κρίνω απλώς και τον κατακρίνω, αλλά στρέφομαι και εναντίον του.

Επειδή με ενοχλεί, αρχίζω να τα βάζω μαζί του, να τον ελέγχω, να τον κουράζω, να απαιτώ από αυτόν.

Έτσι, η ζωή μου γίνεται μία τραγωδία, διότι δυσχεραίνεται η επαφή μου μαζί του.

Προχωρώντας, ο αββάς Ησαΐας Θα μας πη ότι η άσκησις είναι το μέσον που θα μας βοηθήση να υπερβούμε τον σκόπελο του περισπασμού.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Λόγοι ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα», β΄έκδοση, των εκδόσεων Ίνδικτος.

2019: Που πηγαινετε, πατερες; Που μας αφηνετε εδω;

8:53:00 μ.μ.

•

Που πηγαίνετε, πατέρες; Που μάς αφήνετε εδώ;

Η τελευταία Κυριακή του έτους, ας είναι αφιερωμένη σε αυτούς που λαχταρούσαν τον ερχομό της Κυριακής μέσα στον επίγειο βίο τους και άρα την κέρδισαν αιωνίως μέσα στο έτος 2019.

Καμία αμφιβολία, ότι και οι πέντε λαχταρούσαν να βρεθούν στη χαρά του Κυρίου τους, ότι, δηλαδή, γι’ αυτούς η κοίμησις ήταν η θριαμβική έξοδος και η επιτέλους νίκη.

Ακατανόητο, μωρία για τους πολλούς, όμως η ζύμη η μικρά ζυμώνεται και ονειρεύεται την ώρα της κοιμήσεως ως μία συνάντηση και αγκαλιά και τρόπον τινά ως έναν επουράνιο, ζεστό σπιτικό κύκλο αγίων Πατέρων, γονιών, αδελφών, παιδιών, όλων όσων τα κατάφεραν και επιτέλους νίκησαν εν Χριστώ Ιησού.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2019 – Ξαφνικά, η Ελλάδα πληροφορείται ότι εξέπνευσε ο Σιατίστης Παύλος. Πρώτη σκέψη όλων, η αξία του ανθρώπου, ο αιφνιδιασμός για τα όσα θα λείψουν από τις σπουδαίες ορθόδοξες θεολογικές ομιλίες του, αλλά και από μόνη της η παρουσία του, το θάρρος του, το ειδικό βάρος της καθεμίας ποιμαντικής δράσης του. Κατ’ ευδοκίαν Θεού, έφυγε στα χώματα της γενέτειράς τους, της Χαλκίδος.

ΜΑΪΟΣ 2019 – Εδώ χρειαζόμεθα λέξεις, τις όποιες, ίσως κι εμείς οι ελάχιστοι δεν μπορούμε να αξιωθούμε για να τις πούμε σωστά και εις το ύψος του ανθρώπου.

Η είδηση ότι εκοιμήθη ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης κινητοποιεί όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσπαθώντας όλοι να ταξιδέψουν προς το Ιερό Κοινόβιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια της Χαλκιδικής.

Για τον Γέροντα Αιμιλιανό, αισθανόσουν, αισθάνεσαι και θα αισθάνεσαι πάντοτε ότι επιθυμείς να αποθησαυρίσεις καθεμία παράγραφο των δημοσιευμένων προφορικών ομιλιών του, ότι, δηλαδή, όπου και εάν ανοίξεις σε καθεμία από τις εκδόσεις γι’ αυτόν, σε οποιαδήποτε σελίδα θα συναντηθείς με κάτι, το οποίο ενστικτωδώς επιθυμείς να το υπογραμμίσεις, να το απομνημονεύσεις, να το γνωρίζεις οπωσδήποτε.

ΙΟΥΛΙΟΣ 2019 – Μαρτυρούμε, διότι το βιώσαμε, ότι το ποίμνιο του έκλαυσε γι’ αυτόν. Και, άραγε, ποιο λεξιλόγιο είναι ικανότερο από το κλάμα του απλού λαού;

Πολλά περισσότερα, δε χρειάζονται.

Η αξία του μακαριστού Φθιώτιδος αποδείχθηκε στα δάκρυα του ποιμνίου του και άρα έφυγε ένας εκ των σπουδαιότερων της Εκκλησίας της Ελλάδος.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2019 – Έφυγε ο τελευταίος της Συνοδείας. Έφυγε ο πολυαγαπημένος του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού. Έφυγε ο παράδελφος του Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, του παπά Χαράλαμπου του Διονυσιάτου, του παπά Εφραίμ του Κατουνακιώτου.

Έφυγε αυτός, του οποίου την παρρησία ενώπιον του Θεού, θα την αντιληφθούμε καλύτερα από εδώ και πέρα, όλοι εμείς και οι επόμενοι από εμάς έως τη συντέλεια των αιώνων.

Για τον Εφραίμ της Αριζόνας, κατά την ημέρα της Κρίσεως θα μαρτυρήσουν οι αγιορείτικες ερημιές της Μικράς Αγίας Άννας και της Νέας Σκήτης, αλλά και οι αγιορείτικες Μονές τις οποίες αναγέννησε πριν αναχωρήσει για να σπείρει τον σπόρο της Ορθοδοξίας στις μακρινές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Για τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, ταιριάζει η σιωπή και η ταπεινή γονυκλισία προς κάποιον που ευλόγησε, με το πέρασμα του, τα κακοτράχαλα αυτής της Γης.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 2019 – Ένα από τα σπουδαιότερα μυαλά του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, όπου δυσκόλως θα αναδειχθεί παρόμοιος αυτού.

Ένα μυαλό ζηλευτό σε απεριόριστο όγκο γνώσεων και μία καρδιά δοσμένη πέρα για πέρα σε αυτό το καθημερινό, πολυετές, επίπονο έργο της.

Τον πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό θα τον ενθυμούμαστε για την μνημειώδη εργατικότητα του, τη λάμψη του προσώπου του εκ του σύνεγγυς και τη μακαρία μανία του για την ανάδειξη του πλούτου του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός, εσήμαινε: Ορθοδοξία και Ελληνισμός.

Ο Θεός να τον αναπαύει. Ήταν σπουδαίος.

Επιμέλεια: Κώστας Παναγόπουλος – Πρακτορείο «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»

https://www.orthodoxianewsagency.gr/orthodoxes-provoles/2019-pou-pigainete-pateres-pou-mas-afinete-edo/

Τα βιβλια του Μακαριστου Γεροντος Αιμιλιανου Σιμωνοπετριτου, τωρα διαθεσιμα στο βιβλιοπωλειο μας!

12:00:00 π.μ.

•

Ο λόγος του Γέροντος Αιμιλιανού χαρακτηρίζεται από την βιωματική προσέγγιση των θεμάτων, την βαθιά ανάλυση των νοημάτων και το πηγαίο της εκφράσεως. Οι κατηχήσεις του αποτελούν πολύτιμη κληρονομιά και παρακαταθήκη για τους μοναχούς του κρατήρ πεπληρωμένος «οίνου ακράτου», ο οποίος με την επʼ εσχάτων σιωπή του κατέστη «περικεχρυσωμένος κα περιηργυρωμένος», διαφυλάσσεται από τις δύο αδελφότητες ως τιμαλφέστατον κειμήλιο και εκχέεται στην Εκκλησία του Θεού ως διακονία αγάπης.

Αποκτήστε πολύτιμες πατερικές και θεολογικές εκδόσεις.

Δείτε όλα τα βιβλία πατώντας εδώ.

Οι νεκροι μας παρακαλουν συνεχως να τους σκεφτομαστε

12:00:00 π.μ.

•

Νεκροί: Οι νεκροί μας ζούν και μας κοιτάζουν να δούν εάν εμείς τους μνημονεύουμε. Ένα σώμα είμεθα εμείς με τους νεκρούς. Μία Εκκλησία είμεθα με τον ουρανόν, με τους κεκοιμημένους μας.

Εάν νιώθουμε την ανάγκη ο ένας να μιλάει εις τον άλλον, ο ένας να φροντίζει διά τον άλλον, κατανοείτε πόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι νεκροί να επικοινωνούμε μαζί τους;

Οι νεκροί μας παρακαλούν συνεχώς να έχουμε τον νού μας εις αυτούς. Οι νεκροί μας ζούν και μας κοιτάζουν να δούν εάν εμείς τους μνημονεύουμε.

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη δι᾽αυτήν την επικοινωνία.

Την προσευχή μας να την αναπέμπουμε και γι᾽ αυτούς.

Την ελπίδα μας εις τον Χριστό να την έχουμε και γι᾽ αυτούς.

Τις λειτουργίες μας να τις κάνουμε και γι᾽ αυτούς. Σαρανταλείτουργα να κάνουμε και γι᾽ αυτούς, ελεημοσύνες, μνημόσυνα, τρισάγια.

Όλα αυτά βοηθούν πραγματικά τους νεκρούς μας.

Όχι μόνον τους βοηθούν, αλλά είναι και δική μας επικοινωνία με όλον τον άλλον κόσμο, με τους αγγέλους και τους αγίους.

Ακόμη πρέπει να σας πω ότι, όταν εμείς τους ενθυμούμεθα και τους μνημονεύουμε, τότε εκείνοι αγάλλονται, χαίρονται, ελπίζουν, προσμένουν, προχωρούν συνεχώς προς την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, καλλιεργώντας μέσα τους την ελπίδα.

Και όσοι από αυτούς δεν αντιδρούν, όσοι από αυτούς δεν απορρίπτουν τον Θεόν εκεί επάνω, αυτοί όλο και περισσότερο τον πλησιάζουν και μας στέλνουν διαρκώς μηνύματα να τους μνημονεύωμε.

Να ξέρετε πόσην ευγνωμοσύνη μας χρεωστούν και πόσο μας την ανταποδίδουν, όταν εμείς τους μνημονεύουμε!

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

https://ieramonopatia.gr/agioi-gerontes/diafores-didaxes/oi-nekroi-mas-parakaloyn-synechos-na-toys-skeftomaste/

ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον Μακαριστο Γεροντα Αιμιλιανο Σιμωνοπετριτη

12:00:00 π.μ.

•

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ για να διαβάσετε όλες τις αναρτήσεις με τους ψυχωφελείς λόγους του Μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, ενός από τους σημαντικότερους Αγιορείτες πατέρες της εποχής μας, που εκοιμήθη χθες.

Εκοιμηθη ο Γερων Αιμιλιανος Σιμωνοπετριτης

8:49:00 π.μ.

•

https://www.orthodoxianewsagency.gr/agioreitika/ekoimithi-o-geron-aimilianos-simonopetritis/

Εκοιμήθη σήμερα το πρωί εν κυρίω ο Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης. Ο Γέρων Αιμιλιανός (κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης) υπήρξε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας και πνευματικός πατήρ του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια Χαλκιδικής. Ας έχουμε την ευχή του.

Γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά στις 13 Νοεμβρίου 1934. Πριν γίνει μοναχός ονομαζόταν Αλέξανδρος Βαφείδης. Οι παππούδες του, Αλέξανδρος και Ευδοξία, από τα Σήμαντρα της Καππαδοκίας, ήταν δημοδιδάσκαλοι. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο χωριό (Νέα) Σήμαντρα της Χαλκιδικής. Αγαπούσαν όλοι το μοναχισμό. Η γιαγιά και η μητέρα του κοιμήθηκαν ως μοναχές με τα ονόματα Ευταξία και Αιμιλιανή και του μετέδωσαν από παιδί πνευματικά βιώματα. Τελείωσε το δημοτικό κοντά στους παππούδες και επέστρεψε στη Νίκαια για το δευτεροβάθμιο κύκλο σπουδών. Παρακολούθησε ακολούθως δύο χρόνια τα μαθήματα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Εντάχθηκε από νωρίς στο πνευματικό έργο της κατήχησης στην αδελφότητα θεολόγων «ΖΩΗ». Παράλληλα ελκυόταν από τον πόθο της ιεροσύνης, του μοναχισμού και της ιεραποστολής.

Απευθύνθηκε στον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, πού είχε φήμη φιλομόναχου επισκόπου και αυτός ανέλαβε να τον προετοιμάσει. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος σε ηλικία 26 ετών προσωρινά τοποθετήθηκε στην Ι.Μ. Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου. Χειροτονήθηκε στη συνέχεια ιερέας, έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου και διορίστηκε καθηγούμενος της εγκαταλειμμένης Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μεγάλου Μετεώρου. Ο Μητροπολίτης του ανέθεσε, έπειτα από περίοδο απόλυτης μόνωσης, την πνευματική ποίμανση της ενορίας του θεομητορικού ναού Παναγίας Επισκέψεως Τρικάλων και την οργάνωση του ενοριακού έργου της χριστιανικής κατήχησης της νεότητας. Δημιουργήθηκε με αυτό τον τρόπο ένας κύκλος νέων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων άλλοι σκέφτονταν τη μοναχική ζωή, άλλοι στρέφονταν προς τον κλήρο και άλλοι προς την οικογενειακή ζωή, όλοι όμως ενταγμένοι σε μια πνευματική οικογένεια.

Το 1965 εγκαταστάθηκαν υπό τον γέροντα Αιμιλιανό οι πρώτοι μοναχοί στο Μεγάλο Μετέωρο, λειτουργούντες εξ αρχής με τις βάσεις της κοινοβιακής ζωής. Ο Γέροντας είχε γνωριστεί και είχε επικοινωνία με σημαντικούς σύγχρονους Πατέρες της εκκλησίας εντός και εκτός του Αγίου Όρους. Το 1973 λόγω της τουριστικής κοσμικής επιβάρυνσης στα Μετέωρα, των διαφωνιών με την τότε τοπική εκκλησιαστική αρχή και μετά από την επίμονη πρόσκληση των ελάχιστων μοναχών της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους, η αδελφότητα αποφάσισε την εκεί μεταφορά αρχικά μέρους της συνοδείας. Λίγο αργότερα ακολούθησαν και οι υπόλοιποι. Λόγω της κοιμήσεως του αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους ο Αιμιλιανός εκλέχθηκε Καθηγούμενος της Σιμωνόπετρας από τούς παλαιούς αδελφούς της Ιεράς Μονής την 25η Νοεμβρίου 1973 κατά τα αγιορειτικά τυπικά.

Κατά την διάρκεια των 27 χρόνων που διατήρησε στην ηγουμενία της Μονής, ανακαινίσε τα παλιά μετόχια της Μονής στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ίδρυσε το γυναικείο Κοινόβιο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια της Χαλκιδικής και δημιούργησε τρία νέα μετόχια στη Γαλλία και ένα στη Γουμένισσα του Κιλκίς. Καλέστηκε πολλές φορές εκτός Αγίου Όρους και πραγματοποίησε πλήθος διαλέξεων και ομιλιών σε Ελλάδα και Κύπρο.

Στη θέση του Ηγουμένου πρέμεινε έως το 2000, έχοντας όμως ουσιαστικά αποσυρθεί το από 1995. Έκτοτε παραιτήθηκε οικειοθελώς και εφησυχάζει.

Δεν Αγαπουμε Τον Θεο Οταν Επιτρεπουμε Στους Αδελφους Μας Να Μας Συμπεριφερονται Οπως Θελουν Και Να Μας Λενε Ο,Τι Θελουν

5:01:00 π.μ.

•

Υπάρχει ένας κίνδυνος κρυμένος. Ποιος είναι αυτός; Το στόμα του άλλου ή ο τρόπος του σπέρνει μέσα μου τους λογισμούς.

Οι λογισμοί στη συνέχεια γίνονται φαντασία, γίνονται μορφές, και η κάθε μορφή είναι μία διαρκής ανάμνηση, θρονιάζεται δηλαδή μέσα μου.

Και όπως η υγρασία, που μπαίνει σιγά σιγά, σαπίζει τα σωθικά μου, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με αυτά τα πράγματα.

Γι’ αυτό χρειάζεται πνευματική σοφία, να ξέρουμε πώς μπορούμε να σωθούμε και να περάσουμε την ζωή μας «ἀβρόχοις ποσί», χωρίς να πάθουμε κακό.

Ας είμαστε βέβαιοι πως όταν επιτρέπουμε στους αδελφούς μας να μας συμπεριφέρονται όπως θέλουν και να μας λένε ό,τι θέλουν, δεν αγαπούμε τον Θεό.

Είναι αναγκαίο δηλαδή να είμαστε αξιοσέβαστοι, να μας νοιώθουν έντιμους, ανώτερους.

Ακόμα και αμαρτωλός και κακός και πόρνος να είμαι, πρέπει για τον άλλον να είμαι τίμιος, να μην του δίνω το δικαίωμα να μου συμπεριφέρεται κατά υποτιμητικό τρόπο, που σκάβει τα θεμέλια της πνευματικής μου ζωής.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

http://www.orthodoxia.online/%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%AF%CE%B1/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5/

Η διαφορά δαιμωνικής και θεάρεστης λύπης

7:30:00 μ.μ.

•

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Όταν βλέπη κανείς τον εαυτό του και τα χρόνια να περνούν, όταν βλέπη τις αποτυχίες του, τα τραύματά του, τις αμαρτίες του, τις εσωτερικές του πληγές, τις απιστίες του, τα συντρίμμια της υπάρξεώς του, τα πτώματα του λογισμού του, της καρδιάς του, με τα οποία γέμισε την ζωή του, όταν βλέπη πόσες φορές μετενόησε και τίποτε δεν έκανε, τον κυριεύει μία λύπη.
Αυτή η λύπη μπορεί να προέλθη ακόμη και από τον ενστικτώδη εαυτό μας, δηλαδή από τον εγωισμό μας, από την υπερηφάνεια μας, διότι θα θέλαμε να είμαστε μεγάλοι, να μην είχαμε λογισμούς, να μην αποτυγχάναμε. Άπειρες ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας λυπούν.
Καλύτερα να πέσης στα χέρια πονηρών δαιμονίων, λεγεώνων δαιμονίων, παρά να πέσης στο χέρι της λύπης, διότι δυσκολα κατορθώνης να την ξεπεράσης. Τον λογισμό τον ξεπερνάς, την αμαρτία την νικάς, τον διάβολο ομοίως, αλλά η λύπη δεν ξεπερνιέται. Γι'αυτό "νήφε", να αγρυπνείς να μη σε κυριεύση η λύπη. Διαφορετικά γίνεται προβληματική η επιτυχία σου.
"Τα θηρεύματα"· κάθε λύπη αποκαλύπτει μία ενέδρα. Πόσοι άνθρωποι έγιναν θηράματα του δαίμονος της λύπης, ο οποίος στήνει τις ενέδρες του παντού. Όσες ψυχές ποθούν τον Θεόν, τόσα δίκτυα ρίχνει ο δαίμων της λύπης, και τα θηράματα που πιάνει είναι ατέλειωτα. Διότι η λύπη κρύβεται κάτω από την ταπεινοσχημία, κάτω από την ψευδή μετάνοια, κάτω από την ψευδαίσθηση της αγάπης του Θεού, κάτω από χίλια δύο πράγματα, γι'αυτό ο άνθρωπος, χωρίς να το καταλάβει, πιάνεται "και με τα τέσσερα" και αχρηστεύεται πέρα για πέρα.
Η λύπη είναι ικανή να εξαρθώνη τις δυνάμεις του ανθρώπου. Δεν σταματάει παρά μόνον όταν σε καθηλώση, όταν σε κάνη πέρα για πέρα αδύναμο για τα πάντα. Και ο πιο έξυπνος τρόπος που χρησιμοποιεί (ο δαίμων-ο λογισμός), είναι ο λόγος του Κυρίου "μακάριοι οι πενθούντες". Όχι μας λέγει ο αββάς Ησαΐας, μην ξεγελιέσαι, αυτά είναι σατανικά, δεν είναι του Θεού.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/

"Η γαρ κατα Θεόν λύπη χαρά εστίν εν τω οράν σεαυτόν εν τω θελήματι του Θεού", λέγει ο αββάς Ησαΐας. Ας υποθέσουμε ότι αμάρτησα, όπως η οσία Μαρία η Αιγυπτία, ότι μέχρι τώρα έζησα (σαράντα επτά χρόνια) μέσα στην διαφθορά και ότι την στιγμή αυτή λέγω, ήμαρτον Κύριε, θα σηκωθώ. Πώς θα καταλάβω εάν έχω λύπη; Εάν συνεχίζω να σκέπτομαι την αμαρτία μου, η σκέψις μου είναι δαιμονική. Εάν σκέπτομαι την μετάνοια, αυτό σημαίνει ότι θέλω το θέλημα του Θεού, και αμέσως έχω την χαρά της προγεύσεως του θελήματος του Θεού· αμέσως βάζω τον εαυτό μου ανάμεσα σε εκείνους οι οποίοι είναι αγνοί, καθαροί, οι οποίοι έχουν μετανοήσει· τοποθετώ τον εαυτό μου ανάμεσα στα νέφη των αγίων.
Με συγχέης λοιπόν την σατανική, την δαιμονιώδη λύπη με την κατα Θεόν. Η κατα Θεόν λύπη είναι χαρά, διότι προοράς ενώπιόν σου τον Θεόν, για τον οποίο ζει η καρδιά σου, και επομένως βασιλεύει εν σοι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτήν είναι η πραγματική (θεάρεστη) λύπη.

Πηγή: (Λόγοι Ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα, Εκδ.: Ίνδικτος), Με παρρησία...

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Ο νόμος μας βοηθά μέχρις ενός σημείου.

3:30:00 π.μ.

•

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Εικών της εξωτερικής σωματικής ασκήσεως είναι η Παλαιά Διαθήκη, της δε νηπτικής ζωής, της θεωρίας, το Ευαγγέλιο, η Καινή Διαθήκη. Και η μεν Παλαιά, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος βασικώς στην προς Εβραίους επιστολή αλλά και στην προς Γαλάτας και αλλού έδωσε τον νόμο. Ο νόμος όμως δεν είχε την δύναμη να τελειοποιήσει τον άνθρωπο. Όλοι ήσαν συγκεκλεισμένοι μέσα στην αμαρτία και πήγαιναν στον άδη, αφού με τον νόμο διαπίστωναν απλώς την αμαρτία τους.

Ο νόμος δηλαδή δεν βοηθούσε τον άνθρωπο, ώστε η πίστις του στον Θεό να είναι ολοκληρωμένη, βιωματική. Μόνον ο Χριστός μπόρεσε να μας ελευθερώση.

Το νόημα είναι: Όταν δεν κάνωμε νηπτική ζωή, μπορεί μεν να αγωνιζόμαστε, αλλά δεν βγαίνομε σε ξέφωτο. Απλώς διαπιστώνομε τα πάθη μας και αποφεύγομε τα βαριά αμαρτήματά μας, όπως την πορνεία, την μοιχεία, τον φόνο.

Η Παλαιά Διαθήκη έλεγε: Αν σου βγάλη ο πλησίον το μάτι ή το δόντι, να του το βγάλεις και συ. Το Ευαγγέλιο όμως οδηγεί στην πλήρη καθαρότητα, στον καινό άνθρωπο, διότι αποκόπτει ακόμη και τους λογισμούς της καρδιάς, που είναι η αφετηρία της αμαρτίας, καθώς και τις πονηρές ενθυμήσεις, τις αναπολήσεις, τις αναμνήσεις που φέρνομε μπροστά μας.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/collections/frontpage/products/product-8

Όπως η Παλαιά Διαθήκη δεν οδηγεί μεν στην τελειότητα, αλλά μας βοηθάει να αποφεύγωμε τα βαριά αμαρτήματα, γι’ αυτό είναι χρήσιμη η ανάγνωσίς της, το ίδιο συμβαίνει και με την σωματική διακαιοσύνη και άσκηση: την νηστεία, την εγκράτεια, την χαμαικοιτία, την αγρυπνία, την στάσι, το να στέκομαι στον κανόνα μου ή στην εκκλησία, και όλα όσα επιτελούνται με το σώμα και το βοηθούν να μην αμαρτάνη.

Η σωματική άσκησις μας παιδαγωγεί και μας βοηθά να μην ενεργοποιούμε τα πάθη μας. αυτά όμως παραμένουν μέσα μας σαν φίδια, απλώς δεν τα αφήνομε να μας δαγκώσουν. Αλλά κάποια ημέρα, που θα κοιμώμαστε κουρασμένοι από τον πολύ αγώνα, τα φίδια θα γεννήσουν και δεν θα χωρούν μέσα μας, οπότε θα βγουν και θα δαγκώσουν τους άλλους. Αυτό παθαίνουμε, όταν επιδιδώμαστε μόνον στην σωματική άσκησι. Και αφού η σωματική άσκησις δεν μπορεί να εξαλείψη στο βάθος την αμαρτία, όπως τον φθόνο, την οργή και τα υπόλοιπα, χωρίς νήψι δεν φθάνομε στην καθαρότητα.

Όταν αποκτήσωμε την καθαρότητα της καρδιάς, τότε φθάνομε στην απάθεια, που μας την χαρίζει ο Θεός, εάν πραγματικά εφαρμόζωμε την Καινή Διαθήκη. Όταν γίνω απαθής, τότε εσύ με βρίζεις, και εγώ σε ευλογώ· εσύ με συκοφαντείς, και εγώ σε ευχαριστώ. Χωρίς τήρησι νοός, αυτό είναι ακατόρθωτο, διότι στην περίπτωσι αυτή δεν μπορούμε να έχωμε ούτε τήρησι στόματος και οφθαλμών. Επίσης, όταν με την φυλακή του νοός φθάσω στην απάθεια, τότε, αν μου κλέψης τον χιτώνα, θα σου δώσω και το ιμάτιο, διότι βλέπω ότι ούτε ιμάτιο έχεις· αν με αγγαρεύσης ένα μίλι, θα πάω δύο.

Χωρίς νήψι, μπορείς να προσκυνήσης αυτόν που θα σου δώση γροθιά; Όχι, διότι θα ανέβη το αίμα στο κεφάλι σου και θα σε πιάσει μανία. Μόνον εάν σου πάρη η θεία χάρις τα πάθη, μπορείς να συμπεριφερθής έτσι. Για να γίνη όμως αυτό, χρειάζεται να ανοίξης την καρδιά σου στον Θεόν, ώστε να βγάλη από μέσα σου ένα ένα τα πάθη, καινά και παλαιά, να τα εκκόψη.

Λόγος περί Νήψεως

Ερμηνεία στον Άγιο Ησύχιο

εκδ. Ίνδικτος

Έχουμε τον ουρανό και την γη μέσα στην λατρεία

7:30:00 μ.μ.

•

Γέροντας Αιμιλιανός

Εμείς οι ορθόδοξοι έχομε το μοναδικό προνόμιο να μπορούμε από τα λειτουργικά βιβλία να γνωρίσουμε το αγιολογικό, το δογματικό και ηθικό περιεχόμενο της κάθε εορτής.

Πράγματι, έχομε τον ουρανό και την γη μέσα στην λατρεία. Γι' αυτό οι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστική σχέση με τις εκκλησιαστικές ακολουθίες συνήθως είναι πνευματικά άνικμοι, ανόρεκτοι, αδύναμοι, καχεκτικοί.

Και η ζωή τους αποτελείται από διάφορα μικρογεγονότα, τα οποία γεμίζουν τη συνείδηση και τη μνήμη τους. Το βεληνεκές τους είναι μικρό, αφού δεν έχουν εποπτεία των νοητών και ουρανίων πραγμάτων. Για μας λοιπόν τους μοναχούς η καθημερινή λατρεία είναι μεγάλη ευλογία, διότι έχομε κάθε ημέρα κοινωνία με τους αγίους, αλλά και με τον Κύριο και την Θεοτόκο.

Οι συχνές ακολουθίες αυξάνουν τον ορίζοντά μας και κάνουν το είναι μας να ανέρχεται από την γη στον ουρανό.

orthmad

Εξομολογούμαι σημαίνει, ομολογώ την ευθύνη μου και αποφασίζω την μετάνοιά μου

3:30:00 π.μ.

•

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Χρειάζομαι πολλά χρόνια εξομολόγηση, για να βρώ στο διάβα του αγώνος μου την καρδιακή εξομολόγηση που επιθυμώ. Εμείς μέχρι τώρα δεν έχουμε κάνει στην ουσία εξομολόγηση.

Ενενήντα εννιά τοις εκατό, όταν κάποιος λέγει, θέλω να εξομολογηθώ Γέροντα, εννοεί, να σας πω τον πόνο μου, το πρόβλημά μου, το παράπονό μου, τις δυσκολίες μου, τις αρρώστιες μου, δηλαδή τον εγωισμό μου. Έρχεται ένας άλλος αδελφός και λέγει στο Γέροντα: Κουτσομπόλεψα, το κατάλαβα. Αλλά αυτή είναι εξομολόγηση;

Όχι. Δεν πρόκειται να προκόψουμε έτσι. Εξομολογούμαι σημαίνει, ομολογώ την ευθύνη μου και αποφασίζω την μετάνοιά μου. Σας βεβαιώνω ότι δεν θα το ξανακάνω, Γέροντα. Συγχωρέστε με, ήμαρτον ενώπιόν σας και ενώπιον των αοράτων οφθαλμών του Θεού. Σας το λέγω και τηρώ τον λόγο μου.

Πηγή: Ιερά Ναός Αγίου Νικολάου του Νέου

Τι σημαίνει τα "χούγια" δεν αλλάζουν;

4:11:00 μ.μ.

•

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Η παροιμία λέγει ότι τα «χούγια» δεν αλλάζουν μέχρι να πεθάνη ο άνθρωπος.

Αυτή στην ουσία έχει δύο έννοιες. Πρώτον, εκφράζει ότι εμείς οι άνθρωποι τόσο πολύ αγαπάμε τις συνήθειές μας, ώστε οι ίδιοι δεν θέλομε να τις βγάλωμε, όχι ότι δεν βγαίνουν οι συνήθειες.
Τις αγαπάμε τις συνήθειές μας, τις υποστηρίζουμε, μας αρέσουν και προτιμούμε καλύτερα να μας σφάξουν παρά να αλλάξωμε μία συνήθειά μας.

Παρατηρήστε, όταν θελήσουν να μας αλλάξουν κάποια συνήθειά μας, κάποια σκέψι μας, κάποια γνώμη μας, πως αμέσως αντιδρούμε. Αμέσως ταραζόμαστε, γιατί την αγαπάμε την συνήθειά μας, όχι ότι αυτή δεν αλλάζει.Ίσα ίσα που η Αγία Γραφή λέγει ότι και ο ηλικιωμένος Νικόδημος η οποιοσδήποτε άλλος μπορεί να ξαναγεννηθή λαμβάνοντας το βάπτισμα. Η Αγία Γραφή λέγει ότι καρδίαν καινή δίνει ο Θεός, κάνοντάς μας ανάπλασι του νου, του βαθυτέρου είναι μας, και έτσι γινόμεθα καινούργιοι ημέρα τη ημέρα. Επομένως, αλλάζει ο άνθρωπος.
Δεύτερον, εκείνα που πράγματι δεν αλλάζουν είναι τα σωματικά και ψυχικά ιδιώματα του ανθρώπου –αμφότερα φυσικά είναι-, στα οποία χωράει ένα πράγμα, η δική μας κατάφασις: τα δέχομαι και προχωράω. Εγώ παραδείγματος χάριν, πάω στο μοναστήρι αγράμματος και θέλω να παρουσιάζωμαι ως εγγράμματος. Τότε είναι φυσικό να αποτύχω. Διότι, εάν δεν έμαθα γράμματα μέχρι της ηλικίας των δεκατεσσάρων, δεκαπέντε χρόνων, μετά δεν μπορώ να μάθω. Δεν μπορώ να αποκαταστήσω την άγνοιάμου με μεταγενέστερες σπουδές, διότι θα γίνω χειρότερος. Να παραδεχτώ λοιπόν την αγραμματωσύνη μου και να πάω στο μοναστήρι ως αγράμματος. Εάν θελήσω να εξομοιωθώ με τους μορφωμένους, θα χάσω την ειρήνη μου.

Υπάρχουν πολλά φυσικά ιδιώματα. Εκ φύσεως είμαι εξωστρεφής ή νωθρός ή έξυπνος ή αφελής ή ζωηρός ή σοβαρός ή έχω τούτο το κακό ή το καλό. Μεταβολή βέβαια σε αυτά γίνεται· αύξηση, πρόοδος, μείωσις γίνεται, αλλά όχι τελεία αλλαγή.

Αυτά αποτελούν το περιεχόμενο που μας χάρισε ο Θεός, επί τη βάσει του οποίου θα προχωρήσωμε, και το οποίο θα χρησιμοποιήσωμε ως αντάλλαγμα, για να πάρωμε την χάρι του Θεού.
Όταν λοιπόν λέμε, τα ανθρώπινα «χούγια» δεν αλλάζουν, εννοούμε: ή ότι δεν θέλουν οι άνθρωποι αλλαγή, ή ότι πρόκειται περί φυσικών και ψυχικών ιδιοτήτων του ανθρώπου. Αυτά δεν μας εμποδίζουν στον δρόμο μας. Αυτά είναι το χωράφι, το οποίο πρέπει να καλλιεργήσουμε· δεν χρειάζεται να αλλάξουν αυτά, μόνον να τα προσφέρωμε στην υπηρεσία του Θεού. Εγώ θα προσφέρω την χαρά μου, εσύ την εξυπνάδα σου, ο άλλος την μόρφωσί του. Να τα προσφέρω όμως σαν σκύβαλα, διότι τίποτε δεν είναι, πεταγμένα πράγματα είναι, αν και είναι αγαθά, και τότε μπορώ θαυμάσια να προχωρήσω.

Τα «χούγια», και μάλιστα τα πνευματικά, δεν αλλάζουν, επειδή εμείς δεν θέλομε. Εμείς τα ράβομε επάνω στην ψυχή μας με την μεγάλη εκείνη βελόνα και με την κάμιλο, με το χονδρό δηλαδή σχοινί, με το παλαμάρι του θελήματος.

Και επειδή είναι τόσο δύσκολο να αλλάξη το «χούγι» του ανθρώπου, αφού το αγαπάει, γι’αυτό είναι φρόνιμο να μην θέλωμε να αλλάζωμε τους άλλους, τον εαυτό μας όμως να τον αλλάζωμε. Λόγου χάριν, θα δης ότι ο άλλος είναι τεμπέλης. Μη θέλης να αλλάξη. Θα διαπιστώσης ότι ο διπλανός σου είναι πολυλογάς. Δέξου τον όπως είναι. Τί μπορείς μόνον να κάνης; Όταν δης τα παπούτσια του, κλείσε την πρότα σου και μη μιλάς, ώστε να κτυπήση και να αναγκασθή να φύγη. Ή βλέπεις ότι ο άλλος είναι υβριστής· φωνάζει, νευριάζει. Όταν σε πλησιάση, πες στον εαυτό σου: Τώρα θα έρθουν τα σύννεφα, οι βροντές, οι αστραπές· θα αρχίσουν οι φωνές, οι θυμοί. Να το περιμένης αυτό, και να μη θέλης να αλλάξη. Να μη λες: Μα, καλόγερος και να θυμώνη; Διότι από την ώρα εκείνη διακυβεύεται η δική σου ζωή.

Όπως, όταν αμαρτάνη ο άλλος τον δικαιολογούμε και λέμε ότι άνθρωπος είναι, το ίδιο να λέμε και για το «χούγι» των άλλων. Αλλά, όταν αμαρτάνωμε εμείς, να λέμε: Δεν μπορεί να αμαρτάνη ο άνθρωπος που γεννήθηκε από το Πνεύμα το Άγιον, διότι η αμαρτία είναι χωρισμός από τον Θεόν. Άλλα θα πούμε για τον εαυτό μας και άλλα για τους άλλους. Και όντως, είναι αφελέστατος και αποτυχημένος, όποιος συλλάβη έστω και απλώς την ιδέα να αλλάξη τους άλλους. Αποτυγχάνει καθημερινά, όταν θελήση να επιφέρη κάποια αλλαγή στον άλλο και ιδίως στην γνώμη του άλλου.

Θα θυμάστε το περιστατικό από το Ευαγγέλιο, που πήγαν στον Χριστό δύο αδέλφια και του είπαν: Χώρισέ μας το χωραφάκι μας, σε παρακαλούμε. Τί τους απάντησε; Δεν είναι δουλειά μου. (Λουκ.12.3-14) Γιατί; Διότι θα ερχόταν σε σύγκρουσι με την θέλησι του ενός εξ αυτών. Ουδέποτε ήρχετο ο Χριστός σε σύγκρουσι. Μία φορά μόνον το έκανε, με τους Φαρισαίους, με τα «ουαί». Έριχνε απλώς τον λόγο, την διδασκαλία του, τα δίχτυα του, και μάλιστα πώς; Με παραβολές· γιατί, εάν θα μιλούσε ανοιχτά, θα συγκρουόταν με τις ιδεές τους, με τις αντιλήψεις τους.

Ο άνθρωπος πάντοτε καταλαβαίνει αυτό που θέλει. Τα έλεγε λοιπόν κεκαλυμμένα, και τα καταλάβαιναν όσοι ήθελαν· όσοι δεν ήθελαν, έλεγαν μόνον, τί ωραία που μιλάει! Μέλι και γάλα βγαίνει από το στόμα του. Έτσι τους κέρδιζε όλους...

Πηγή: (Χαρισματική Οδός, Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος), Με παρρησία...

Τι είναι η άσκηση;…η νηστεία, η μελέτη, η νοερά προσευχή;…

3:57:00 μ.μ.

•

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ

Τί νόημα έχει η αγρυπνία για τον μοναχό και για τον κάθε πιστό; Γιατί αγρυπνώ την νύχτα; Διότι με την αγρυπνία μου κάθομαι ενώπιον του Θεού. Μάλιστα για τους ασκητές, η αγρυπνία ως επί το πλείστον ήταν μία ορθοστασία, μία στάσις και όχι ένα κάθισμα· ήταν μία πάλη συνεχής, ένα πήγαινε-έλα.

Μερικοί δε, για να κάνουν αυστηρότερη την άσκησί τους, στέκονταν όρθιοι στον ίδιο τόπο, για να κουρασθούν. Στήνομαι λοιπόν και εγώ όρθιος ενώπιον του Θεού. Και όσο πιο αόρατος είναι για μένα ο Θεός, τόσο μεγαλύτερη σημασία έχει η άσκησίς μου.

Τι είναι η νηστεία μου; Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά απόδειξις ότι παρίσταμαι ενώπιον του Θεού και τον προσδοκώ, χωρίς να περιμένω πότε θα μου χτυπήση την πόρτα· εάν κάνω κάτι τέτοιο, θα πέσω σε πλάνη. Προσμονή μου και συνάντησίς μου με τον Θεόν είναι η πείνα μου, η αίσθησις της κενότητος του στομάχου μου, ο κόπος που καταβάλλω.

Τί σημασία έχει η μελέτη μου; Καμία άλλη, παρά ότι μέσα στο βιβλίο είναι ο Θεός, και επομένως την αορασία μου την αναπληρώνω κάπως με ότι βλέπω για τον Θεό μέσα στο βιβλίο μου.

Τί σημασία έχει η νοερά προσευχή; Το ότι φέρνω νοερώς τον παρόντα Θεόν ενώπιόν μου, οπότε και η προσευχή μου είναι μία προσμονή του Θεού, είναι η άσκησίς μου.

Ώστε η άσκησις του κάθε ορθοδόξου χριστιανού –διότι η άσκησις είναι δουλειά του κάθε πιστού- είναι το να παρίσταται ενώπιον του Θεού.

Βλέπετε τί μεγάλη σημασία έχει η γνώσις της αλήθειας; Καταλαβαίνετε πόσο μπορώ να κάνω λάθος, εάν δεν ξέρω τί είναι άσκησις; Τότε είναι δυνατόν, ή λανθασμένα να περιμένω τον Θεόν, ή λανθασμένα να ασκούμαι, οπότε η άσκησίς μου είναι μία ταλαιπωρία της φύσεώς μου, μία περιπλάνησις τήδε κακείσε μακράν του Θεού, μία απομάκρυνσις από τον Θεόν. Και είναι τόσο καθημερινό αυτό στους ασκητές (και σε όλους του χριστιανούς), το να χάνουν τον Θεόν, αντί να τον έχουν…

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Χαρισματική Οδός

Ερμηνεία στον βίο του Οσίου Νείλου του Καλαβρού

εκδ. Ίνδικτος

πηγή