ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Γιατι το Αγιο Πνευμα εμφανισθηκε με τη μορφη πυρινης γλωσσας;

12:00:00 π.μ.

Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε εν είδει περιστεράς. Εμφανίσθηκε όχι για να προσθέσει κάτι στον Χριστό, αλλά συμβολικά, έτσι ώστε να δείξει αυτό που υπάρχει μέσα στον Χριστό: την ακακία, τηνκαθαρότητα και την ταπεινότητα. Αυτό συμβολίζει το περιστέρι. Όταν οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν την πεντηκοστή ημέρα από την ημέρα της Ανάστασης, το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Εμφανίσθηκε ως πύρινη γλώσσα για να τους αφαιρέσει κάτι και να τους προσθέσει κάτι. Δηλαδή, να αφαιρέσει από αυτούς κάθε αμαρτία, κάθε αδυναμία, φόβο και ακαθαρσία της ψυχής και να τους δωρίσει τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. Οι πύρινες γλώσσες επισημαίνουν συμβολικά αυτά τα τρία: τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. 



 Γνωρίζεις ότι το πυρ είναι δυνατό, γνωρίζεις πως φωτίζει και ζεσταίνει. Αλλά όταν μιλάς για το Αγιο Πνεύμα πρόσεξε να μην σκέπτεσαι υλικά αλλά πνευματικά. Γίνεται λόγος λοιπόν, για την πνευματική δύναμη, για το πνευματικό φως και για την πνευματική ζεστασιά. 

Και αυτά είναι: η δυνατή θέληση, ο φωτισμένος νους και η ζέση της αγάπης. 



 Μ΄αυτά τα τρία πνευματικά όπλα εξόπλισε το Αγιο Πνεύμα τους στρατιώτες του Χριστού για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο. Ο Διδάσκαλος τους είχε απαγορεύσει ακόμα και ράβδο να φέρουν από τα επίγεια όπλα.


 Γιατί το πυρ εμφανίζεται με τη μορφή γλωσσών πάνω από τα κεφάλια τους; Επειδή οι απόστολοι έπρεπε μέσω της γλώσσας να κηρύξουν στους λαούς το χαρμόσυνο νέο, την ευαγγελική αλήθεια και ζωή, την επιστήμη της μετάνοιας και της συγχώρεσης. 

Με τον λόγο έπρεπε να μάθουν, με τον λόγο να θεραπεύουν, με τον λόγο να παρηγορούν, με τον λόγο να αγιάζουν και να καθοδηγούν, με τον λόγο να φροντίζουν την Εκκλησία.

Επίσης, με τον λόγο να αμύνονται, αφού τους είπε ο Οδηγός να μην φοβούνται τους διώκτες και να μην υπερασπίζονται εαυτούς στα δικαστήρια κατά το δοκούν, επειδή είναι απλοί άνθρωποι, και τους βεβαίωσε: 

«Ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν» (Ματθ. 10, 20). Θα μπορούσαν άραγε να μιλούν τη συνηθισμένη γλώσσα των ανθρώπων για το μέγιστο χαρμόσυνο νέο το οποίο έφθασε ποτέ στα αυτιά των ανθρώπων, ότι ο Θεός εμφανίσθηκε στη γη και άνοιξε στους ανθρώπους τις πύλες της αθάνατης ζωής; Θα μπορούσε άραγε ο άνθρωπος με τη θνητή ανθρώπινη φύση να διαδώσει αυτό το ζωοποιό βάλσαμο μέσα από τη δυσωδία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μάλιστα έως την άκρη του κόσμου; Με τίποτα και ποτέ. 

Μόνο το πύρινο Πνεύμα του Θεού μπορούσε να το κάνει, το οποίο διά στόματος αποστόλων σκόρπισε ουράνιες σπίθες στο επίγειο σκοτάδι.

Αλλά, άνθρωπε, δεν αισθάνθηκες ποτέ το Πνεύμα του Θεού μέσα σου; Δες, και εσύ είσαι βαπτισμένος με Πνεύμα· με νερό και Πνεύμα. Άραγε ποτέ δεν σε ξάφνιασε μέσα σου κάποια μεγάλη και φωτεινή σκέψη, σιωπηρός λόγος του Αγίου Πνεύματος; Ποτέ δεν σε ξάφνιασε σαν άνεμος και δεν φούντωσε μέσα στην καρδιά σου η αγάπη για τον Δημιουργό σου φέρνοντάς σου δάκρυα στα μάτια;

Παραδώσου στην θέληση του Θεού και φύλαξε αυτό που δονεί την ψυχή· θα γνωρίσεις το θαύμα της Πεντηκοστής, που στάθηκε πάνω από τους αποστόλους.
Ειρήνη και χαρά από το Άγιο Πνεύμα.



Γιατι γονατιζουμε τρεις φορες στον Εσπερινο της Πεντηκοστης (Αγιου Πνευματος);

3:00:00 μ.μ.

«Θεέ μου…Είμαι πεσμένος… Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…»
 


Κατά την «έσχατη» και «μεγάλη» και «σωτήρια» ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία μας αποκαλύφθηκε και προσκυνούμε και δοξάζουμε το μέγα μυστήριο της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου και Ασυγχύτου Τριάδας, του Ενός και Μοναδικού Θεού. του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελούμε τον «Εσπερινό της Γονυκλισίας», κατά τον οποίο ψάλλουμε ύμνους αφιερωμένους κατ’ εξοχήν στο Πανάγιο Πνεύμα, το τρίτο Πρόσωπο της Τρισηλίου Θεότητας, που είναι «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά. Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα, Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα».




Αμέσως μετά την «Είσοδο» του Εσπερινού, κι αφού ψαλεί το «Φως ιλαρόν» και το πανηγυρικό Μέγα Προκείμενο «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος!» σε ήχο βαρύ, μεγαλόπρεπο, αντάξιο του νοήματος και του μηνύματός του, ο Διάκονος μας καλεί, κλήρο και λαό, να γονατίσουμε και ν’ απευθύνουμε στο Θεό γονυπετείς λόγο ικεσίας:  


«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».



Από τη λαμπροχαρμόσυνη αγία ημέρα του Πάσχα μέχρι και σήμερα, η γονυκλισία ήταν απαγορευμένη. Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, και για να υπογραμμίζεται το χαρούμενο και σωτήριο μήνυμα των αναστάσιμων βιωμάτων της Εκκλησίας, η προσευχή των Ορθοδόξων γίνεται«ορθοστάδην». Σε όρθια δηλαδή στάση, και όχι με γονυκλισία. Όμως την ώρα τούτη το «ορθοστάδην» παραμερίζεται, όχι μόνο για να χαιρετίσουμε θεοπρεπώς το Πανάγιο Πνεύμα, «δι’ ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται, και παρά πάντων γινώσκεται μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις τής Αγίας Τριάδος», μα και για να πούμε κατά πως ταιριάζει σε παραστρατημένους, όπως είμαστε όλοι μας, χωρίς εξαίρεση, το «ημάρτομεν!», και να ζητήσουμε το έλεος του Θεού, την άφεση, την κάθαρση, τη συγγνώμη.


Τη γονυκλισία την ονομάζει ο λαός μας και «μετάνοια». Γιατί η στάση του μετανοούντος είναι το «κλίνειν τα γόνατα». Κάτω τα γόνατα, κάτω και το πρόσωπο.


σημαίνει απλούστατα: «Θεέ μου, βρίσκομαι κάτω. Είμαι πεσμένος. Έχω καταντήσει “γη και σποδός”. Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…». Έτσι, σήμερα που ήρθε στον κόσμο ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας το «καθαίρον(που καθαρίζει)  τα πταίσματα», καλούμαστε να πάρουμε στάση (όχι μόνο σώματος, μα και ζωής!) μετανοούντος:

«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεη­θώμεν».



Στην Κρήτη λένε οι παλαιότεροι: «Και στην κορυφή του βουνού να βρεθείς τούτη την ημέρα ολομόναχος, θα πρέπει να γονατίσεις και να κάμεις το σταυρό σου». Και κρύβουν τα λόγια τούτα την αίσθηση της πραγματικής μετοχής στη ζωή του Ενός Σώματος της Εκκλησίας, ανεξάρτητα από εξωτερικές συνθήκες. Την αίσθηση της εν Θεώ τω εν Τριάδι οργανικής ενότητας των πιστών, όπου κι αν οι συγκυρίες της ζωής τους θέλουν να βρίσκονται… Και γονατίζει ο πιστός όπου κι αν είναι: Στην εκκλησιά του· στο σπίτι του ή στο νοσοκομείο, αν είναι άρρωστος·· στο πλοίο του, αν θαλασσοπορεί· στο βουνό στον κάμπο· στη στάνη· στο δάσος· στην ξενιτιά· στο κάτεργο· στη φυλακή… Όπου βρίσκεται!



«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεη­θώμεν».



Η πρώτη Ευχή της Γονυκλισίας απευθύνεται στον «Άχραντο, αμίαντο, άναρχο, αόρατο, ακατάληπτο, ανεξιχνίαστο, αναλλοίωτο, ανυπέρβλητο, αμέτρητο, ανεξίκακο Κύριο», τον «Πατέρατου Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» και Τον παρακαλεί, με μόνο συνήγορό μας τη δική Του «συμπάθεια», να μας δεχθεί καθώς προσπέφτουμε ενώπιον Του μετανοημένοι και φωνάζοντας το «ημάρτομεν!». Του θυμίζει πως από τη μήτρα της μητέρας μας ήδη, Αυτόν μονάχα είχαμε για Θεό μας, αλλά, επειδή τη ζωή μας τη χαραμίσαμε στη ματαιότητα, μείναμε γυμνοί από τη βοήθειά Του και δεν έχουμε λόγια για ν’ απολογηθούμε. Όμως παίρνουμε Θάρρος από τους οικτιρμούς Του και κράζουμε: «Αμαρτίας νεότητος ημών και αγνοίας μη μνησθής, και εκ των κρυφίων ημών καθάρισον ημάς».(Μη θυμηθείς τις αμαρτίες που κάναμε στα νιάτα μας, όταν είχαμε άγνοια των εντολών Σου, και από τα κρυφά και ανομολόγητα κρίματα της καρδιάς μας καθάρισέ μας).  Του ζητά, πριν βρεθούμε πίσω στο χώμα, σ’ Αυτόν να μας αξιώσει να επιστρέψουμε! Να ζυγομετρήσει τις αμαρτίες μας με τους οικτιρμούς Του και ν’ αντιπαραθέσει την άβυσσο των οικτιρμών και του ελέους Του στο πλήθος των πλημμελημάτων μας! Να μας ρύσει, να μας γλυτώσει από την αβάσταχτη τυραννία του διαβόλου! Ν’ ασφαλίσει τη ζωή μας μέσα στους άγιους και ιερούς Του νόμους και να μας συνάξει όλους στη Βασιλεία Του. Και καταλήγει ικετευτικά: «Δος συγγνώμη σε όσους ελπίζουν σε Σένα… καθάρισέ μας με την ενέργεια του Αγίου Σου Πνεύματος».



Πρόκειται για προσευχή «αντρίκια»! Εξομολογητική, χωρίς προσπάθειες άσκοπης δικαιολογίας ή αποποιήσεως ευθυνών. «Ημάρτομεν!» «Αμαρτίας νεότητος ημών και αγνοίας μη μνησθής!» «Εκ των κρύφιων ημών καθάρισον ημάς!» «Δος συγγνώμην τοις ελπίζουσιν επί Σε!» Δεν είναι λόγια αυτά! Είναι βέλη που σαϊτεύουν την πατρική καρδιά του Ανεξίκακου και Πολυέλεου και Φιλάνθρωπου Θεού!…



«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».



Η δεύτερη Ευχή απευθύνεται στο Κύριο ημών Ιησού Χριστό, το «απαύγασμα του Πατρός»( που πηγάζει από τον πατέρα), τον «της ουσίας και της φύσεως Αυτού απαράλλακτον και αμετακίνητον χαρακτήρα», την «πηγή της σωτηρίας και της χάριτος» και Του ζητά να μας ανοίξει Αυτός, ο «διδούς ευχήν τω εύχομένω»(αυτός που δίνει προσευχή στον προσευχόμενο), τα αμαρτωλά μας χείλη και να μας διδάξει «πώς δει και υπέρ ων χρή προσεύχεσθαι» – ρεαλιστική παραδοχή πως χωρίς Αυτόν, ούτε να Τον ζητήσουμε μπορούμε, ούτε να Του ζητήσουμε τα συμφέροντα ξέρουμε. Κι αφού Του δηλώσει με ταπείνωση πως περιμένουμε η ευσπλαχνία Του να νικήσει το άμετρο πλήθος των αμαρτιών μας. Του λέει πως με φόβο θείο στεκόμαστε μπροστά Του, έχοντας ρίξει την απελπισία της ψυχής μας μέσα στου ελέους Του το πέλαγος, και Του ζητάει για λογαριασμό μας: «Κυβέρνησε μου την ζωήν… και γνώρισέ μου το δρόμο που θα  πορευτώ». «Το Πνεύμα της Σοφίας Σου, χάρισε στη σκέψη μου. Πνεύμα συνέσεως δώρισε στην «αφροσύνη» μου. Τα έργα μου ας τα κατευθύνει πνεύμα θεοφοβίας. Πνεύμα ευθές και ηγεμονικό μη μου στερήσεις, για ν’ αξιωθώ, με του Αγίου Πνεύματος την καθοδήγηση, να εργάζομαι τις εντολές Σου και πάντοτε να νιώθω την παρουσία Σου». Και κορυφώνει: «Την Σην ικετεύω αγα­θότητα. Όσα ηυξάμην απόδος μοι εις σωτηρίαν»(την καλοσύνη Σου ικετεύω: Όσα σχετικά με τη σωτηρία μου Σου ζήτησα προσευχόμενος, χάρισέ μου), για να Του υπογραμμίσει πιο κάτω πως Αυτός είναι η μοναδική μας ελπίδα, παρά τις αμαρτίες μας: «Σε Σένα μόνο αμαρτάνουμε, αλλά και Σένα μόνο λατρεύουμε.


Δεν ξέρουμε να προσκυνούμε άλλο  Θεό, ούτε να υψώνουμε ικετευτικά τα χέρια μας σε κάποιο άλλο Θεό ». Κι αυτός ο τονισμός ότι Αυτός είναι ο μοναδικός μας Θεός, το μοναδικό μας, δηλαδή, και έσχατο καταφύγιο, θέλει -αν μπορούμε να το πούμε έτσι (χωρίς, πάντως, άσεβη διάθεση)- να κινήσει το φιλότιμο του Θεανθρώπου να μας δώσει χέρι βοηθείας, να μας χαρίσει την άφεση και τα προς σωτηρία αιτήματα, δεχόμενος τη γονυκλισία και την προσευχή μας, «ως θυμίαμα δεκτό, αναλαμβανόμενο ενώπιον της υπεράγαθης Βασιλείας Του».



Είναι και τούτη η ευχή μια προσευχή τολμηρή. «Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και Σοι μόνω λατρεύομεν». Δεν ξέρουμε να προσκυνούμε ξένο θεό, ούτε να υψώνουμε χέρια ικετευτικά σ’ άλλο θεό έξω από Σένα! Ομολογία πτώσεως, φθοράς, εξαχρειώσεως, έσχατου κινδύνου! Αλλά ταυτόχρονα και ομολογία πίστεως, θεοφοβίας, ζωντανής ελπίδας σ’ Αυτόν που είναι «η ελπίς πάντων των περά­των της γης» (Ψαλμ. 64: 6), και αγάπης λατρευτικής γι’ Αυτόν που «πρώτος ηγάπησεν ημάς» (Α’ Ίωάν. 4: 19). Προσευχή δίχως φαρισαϊσμούς και υποκρισίες. Σωστό ξέσπασμα αληθινά ορθόδοξης καρδιάς!…



«Έτι και έτι κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».



Ακολουθεί η τρίτη Ευχή, που απευθύνεται κι αύτη στο δεύτερο Πρόσωπο της Υπερουσίου Τριάδος, που είναι «η πηγή που πάντοτε και ασταμάτητα αναβλύζει ζωή και φως, η δημιουργική Δύναμη που είναι αιώνια όπως ο Πατέρας, Εσύ που εκπλήρωσες κατά τον καλύτερο τρόπο, πανέμορφα, ό,τι χρειαζόταν για τη σωτηρία των ανθρώπων», Ιησούς Χριστός, που έλυσε τους άλυτους δεσμούς του θανάτου και έσπασε του άδη τα κλειδιά και καταπάτησε τα πλήθη των πονηρών πνευμάτων, και πρόσφερε τον Εαυτό Του για χατίρι μας «άμωμον ιερείον»(αψεγάδιαστη θυσία) και θυσία άχραντη, και με θεόσοφο δόλωμα αγκίστρωσε τον «αρχέκακο και βύθιο δράκοντα» και τον δέσμευσε για πάντα, και τον κατέστησε αδύναμο κι ανίσχυρο, να περιμένει το «πυρ το άσβεστο» (Μάρκ. 9: 45) και το «σκότος το εξώτερο» (Ματθ. 25: 30).



Απευθύνεται στον Υιό που είναι «η μεγαλώνυμος Σοφία του Πατρός», «αΐδιον φως εξ αϊδίου φωτός. Ήλιος δικαιοσύνης» και Τον καθικετεύει:. Συ που μας αξίωσες να φτάσουμε σ’ αυτή τη μεγάλη ήμερα της Πεντηκοστής, δέξου ακόμα μια ικεσία μας. Όχι για μας τους ίδιους τούτη τη φορά, μα γι’ αυτούς που έφυγαν πριν από μας. Για τους κεκοιμημένους συγγενείς μας κατά σάρκα και όλους τους «οικείους της πίστεως». Συ που και κατ’ αυτή τήν «παντέλεια» και «σωτηριώδη» εορτή μας αξίωσες να δέχεσαι «ιλασμούς ικεσίους» γι’ αυτούς που βρίσκονται στον Αδη, δίνοντας μας μεγάλες ελπίδες, άκουσε τη φωνή μας που αξιοσυμπάθητα Σου απευθύνουμε: «Ανάπαυσον τας ψυχάς των δούλων Σου των προκεκοιμημένων», εκεί που υπάρχει, το φως κ’ η δροσιά κ’ η αναψυχή, εκεί που δεν υπάρχει πόνος, λύπη ή στεναγμός. Ανάπαυσε τα πνεύματά τους με τους δικαίους, γιατί αυτοί που βρίσκονται στον Άδη δεν μπορούν να Σου ζητήσουν συγγνώμη, αλλά μονάχα εμείς που ζούμε Σε ευλογούμε και Σε ικετεύουμε και τις εξιλαστήριες ευχές και ιερουργίες Σου προσφέρουμε για τις ψυχές τους!




Κι επισυνάπτεται σ’ αυτή και δεύτερη Ευχή υπέρ των τεθνεώτων, των νεκρών, απευθυνόμενη σ’ Αυτόν που είναι «της αναστάσεως ημών Αρχηγός και των βεβιωμένων(όσων πράξαμε) αδέκαστος και φιλάνθρωπος Κριτής και της μισθαποδοσίας Δεσπότης και Κύριος», ικετεύοντας Τον: «Ανάπαυσον πάντας, τους πατέρας εκάστου και μητέρας και αδελφούς και αδελφάς και τέκνα, και ει τι άλλον ομογενές και ομόφυλον, και πάσας τας προαναπαυσαμένας ψυχάς επ’ ελπίδι αναστάσεως, ζωής αιωνίου, και κατάταξον τα πνεύματα αυτών και τα ονόματα εν βίβλω ζωής», στην αγκαλιά του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, στη Χώρα των Ζώντων, στη Βασιλεία των ουρανών, στον Παράδεισο. Και ανάστησε και τα σώματα όλων μας κατά την αγία ήμερα της επαγγελίας Σου. Γιατί είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει θάνατος για τους δούλους του Θεού, μα φεύγουν απ’ το σώμα κι έρχονται σε Σένα, τον Κύριο. Φεύγουν από τα λυπηρά κι έρχονται «στα καλύτερα και τα πιο ευχάριστα», σε Σένα, που είσαι η ανάπαυση και η χαρά!




Ζητά γι’ άλλη μια φορά συγχώρηση αμαρτημάτων για όλους, ζώντες και κεκοιμημένους, από τον μόνο Αναμάρτητο: «Δος μας συγγνώμη, άφεση και συγχώρηση για τα παραπτώματά μας, τα θεληματικά και τα αθέλητα, αυτά που κάναμε ξέροντας πως είναι κρίματα, και αυτά που κάναμε έχοντας άγνοια, τα φανερά, τα κρυφά, όσα διαπράξαμε με έργα, με το λογισμό μας και με λόγια, κάθε συναναστροφή και σε κάθε κίνησή μας… » και καταλήγει: «Και στους μεν αποβιώσαντες δώρισε  ελευθερία και άνεση δώρισε, και εμάς που είμαστε εδώ ευλόγησε, χαρίζοντας μας  το τέλος της ζωής μας  καλό και ειρηνικό».




Λέει κάποιος Άγιος πως τίποτε δεν συγκινεί τόσο το Θεό, όσο η προσευχή υπέρ των κεκοιμημένων. Επειδή «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια», οι προαπελθόντες δεν έχουν πια τη δυνατότητα να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Έτσι, μοναδική φωνή γι’ αυτούς είναι η φωνή μας! Μοναδική ικεσία τους η δική μας ικεσία! Μοναδική προσευχή τους η προσευχή μας! Για το λόγο αυτό , αυτή η τρίτη Ευχή της Γονυκλισίας έχει ξεχωριστή βαρύτητα και σημασία! Είναι προσευχή αγάπης και ελεημοσύνης και φιλαδελφίας και ευγνωμοσύνης, για πρόσωπα που βρίσκονται πια στα χέρια του Θεού!




«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα…»



Τί να προσθέσει κανείς στην τριπλή αυτή γονυκλινή ευχή της Εκκλησίας; Τί επί πλέον να ζητήσει από το Θεό; Μονάχα έναν ύμνο εκκλησιαστικό που είναι ιερή υπόσχεση με την  ευκαιρία της Πεντηκοστής, ύμνο του Εσπερινού της παραμονής, διαλέγω σαν επίλογο καί επιστέγασμα των ταπεινών τούτων γραμμών:



«Εν ταις αυλαίς Σου υμνήσω Σε τον Σωτήρα του κόσμου, και κλίνας γόνυ προσκυνήσω Σου την αήττητον δύναμιν, έν εσπέρα και πρωί και μεσημβρία, και εν παντί καιρώ ευλογήσω Σε, Κύριε»! Που θέλει να πει: «Στις εκκλησίες Σου μέσα θα Σε υμνήσω, τον Σωτήρα του κόσμου, και θα γονατίσω να προσκυνήσω την αήττητη δύναμή Σου, και βράδυ, και πρωί, και μεσημέρι, και κάθε ώρα και στιγμή θα Σε ευλογήσω, Κύριε».







agiosmgefiras.blogspot.gr

Κυριακη Πεντηκοστης - Το ''φροντιστηριο ξενων γλωσσων'' του Ουρανου!

12:00:00 π.μ.


Τη Κυριακή ογδόη από του Πάσχα, την Aγίαν Πεντηκοστήν εορτάζομεν.
Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει Χριστός το θείον Πνεύμα τοις Αποστόλοις. Εκκέχυται μεγάλω ενί ήματι Πνεύμ' αλιεύσι.
Ταις των αγίων Αποστόλων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς· Αμήν.
Μετά την Ανάληψη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού -την τεσσαρακοστήν ημέραν από της Αναστάσεώς Του- οι Mαθηταί επέστρεψαν εις τα Ιεροσόλυμα και ανέβηκαν εις το υπερώον, αναμένοντες την επιφοίτηση του Παρακλήτου Πνεύματος, συμφώνως με την ενθαρρυντικήν υπόσχεση του Κυρίου. Eξέλεξαν τον Ματθίαν, εις αντικατάστασιν του Ισκαριώτου Ιούδα. Δέκα μέρες μετά την Ανάληψη -Πεντηκοστήν Ημέρα μετά την Ανάσταση- συνέβη το κορυφαίο Γεγονός της επιφοιτήσεως του Παναγίου Πνεύματος εις τους Αποστόλους (Πράξ. β’ 1-41).



 Η Πεντηκοστή θεωρείται ως η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας μας! Οι Απόστολοι πληρωθέντες Πνεύματος Aγίου -το Oποίο κατήλθεν εν είδει πυρίνων γλωσσών και ως ήχος βιαίας πνοής- οπλίσθησαν με θάρρος, παρρησίαν, ισχύ και άρχισαν να κηρύττουν σε διάφορες γλώσσες -οι μέχρι πρότινος αγράμματοι ή ολιγογράμματοι- αναλόγως με την εθνικότητα του ακροατηρίου τους, το οποίον αποτελούσαν «…Πάρθοι και Mήδοι και Eλαμίται και οι κατοικούντες την Mεσοποταμίαν, Iουδαίαν τε και Kαππαδοκίαν, Πόντον και την Aσίαν, Φρυγίαν τε και Παμφυλίαν, Aίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά Kυρήνην, και οι επιδημούντες Pωμαίοι, Iουδαίοι τε και προσήλυτοι, Kρήτες και Άραβες…».



 Καλούσαν όλους αυτούς τους συνανθρώπους να βαπτισθούν εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου Τριάδος και να λάβουν και αυτοί την χάρη του Παναγίου Πνεύματος.
 Ως αποτέλεσμα του κηρύγματος του Αποστόλου Πέτρου, αυθημερόν εβαπτίσθησαν τρεις χιλιάδες νέα μέλη της Εκκλησίας (Πράξ. Β’ 1-41). Ό,τι είχαν ακούσει και ζήσει κοντά στον Κύριον και δεν το είχαν κατανοήσει, οι Μαθηταί, τώρα εν Αγίω Πνεύματι το γνώρισαν και το επαγγέλονται εις τον λαόν. Τώρα πλέον γνωρίζουν ποία είναι η προοπτική της καινής ζωής, γι’ αυτό και τους τρεις χιλιάδες νεοφωτίστους οδήγησαν εις το Δείπνο της Ζωής -την Αγία Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, δηλαδή- όπου στο εξής θα βρίσκεται συναγμένη η Εκκλησία ως Σώμα του Kυρίου και θα κοινωνή Σώματος και Αίματος Χριστού, συμμετέχοντας στην Αιώνια Ζωή της Eπουρανίου Bασιλείας.

Κατά την Πεντηκοστή δεν γεννήθηκε η Εκκλησία ως απλός θεσμός, αλλά ως συνεχής Παρουσία της Θείας Xάριτος του Παναγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό η Πεντηκοστή δεν είναι απλώς ένα Γεγονός που συνέβη «τω καιρώ εκείνω…», αλλά η ζωή της Εκκλησίας, ως συνεχής κοινωνία του Παναγίου Πνεύματος.

Σύμφωνα με τους Πατέρας-Συγγραφείς του δευτέρου ημίσεως του Δ’ αιώνος, γίνεται λόγος περί του εορτασμού της Πεντηκοστής από τους αποστολικούς ακόμη χρόνους, οπότε κατά την εορτήν αυτήν ετελείτο το βάπτισμα των κατηχουμένων και για τον λόγον αυτόν ψάλλεται ο Τρισάγιος ύμνος «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Xριστόν ενεδύσασθε· Aλληλούια».
EMMANOYHΛ MEΛINOΣ θεολόγος συγγραφεύς

Ψυχοσαββατο 15 Ιουνιου: Τι ειναι; Τι συμβολιζει;

1:50:00 π.μ.


Ψυχοσάββατο – 15 Ιουνίου: Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής, λέγεται – «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο.

Είναι το δεύτερο από τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το πρώτο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω).
Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ’ ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής:
Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ’ αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».

14 Ιουνιου - Μνημη του Αγιου Ιουστινου Ποποβιτς: Διαβαστε ενα μεγαλο αφιερωμα στη μνημη Του

12:00:00 π.μ.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ για να διαβάσετε όλες τις αναρτήσεις μας για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς.

π.Ανδρεας Κονανος: Μονο ο Θεος μπορει να κρινει την ζωη καθε ανθρωπου

12:00:00 π.μ.


π.Ανδρέας Κονάνος: Μόνο ο Θεός μπορεί να κρίνει την ζωή κάθε ανθρώπου εμείς απλά πρέπει να προσπαθήσουμε να βλέπουμε τον κάθε συνάνθρωπο μας μέσα από τον λόγο Του.

Δείτε το βίντεο με την ομιλία του π. Ανδρέα Κονάνου με τα διδάγματα που δίνει να ψάχνουμε πίσω από κάθε συμπεριφορά μια όμορφη εξήγηση.

Ποιος απο τους τρεις Γεροντες θελεις να μπει στο σπιτι μας;

12:00:00 π.μ.


Γέροντες: Μια γυναίκα φρόντιζε τον κήπο του σπιτιού της, όταν ξαφνικά βλέπει τρεις γέροντες, φορτωμένους με τις εμπειρίες της ζωής, να την πλησιάζουν στην είσοδο του σπιτιού.

Παρ’ όλο που δεν τους γνώριζε, τους είπε:

Δεν σας γνωρίζω, όμως πρέπει να πεινάτε.

Περάστε, αν θέλετε, να φάτε κάτι.
Αυτοί την ρωτάνε:

– Ο άντρας σου είναι στο σπίτι;
– Όχι, δεν είναι εδώ, απάντησε εκείνη.

– Τότε δεν μπορούμε να έρθουμε, της λένε οι γέροντες.

Όταν επιστρέφει ο σύζυγος, η γυναίκα του περιγράφει το περιστατικό.
– Ας έρθουν τώρα που επέστρεψα! ……..

Η γυναίκα βγαίνει έξω να προσκαλέσει ξανά τους γέροντες στο τραπέζι, μιας και ήταν ακόμη εκεί.

– Δεν μπορούμε να έρθουμε όλοι μαζί, της λένε οι τρεις γέροντες.
Η γυναίκα, έκπληκτη, τους ρωτά γιατί !

Ο πρώτος, λοιπόν, από τους τρεις της εξηγεί ξεκινώντας να της συστήνεται:

Είμαι ο Πλούτος, της λέει.
Της συστήνει, μετά, τον δεύτερο που είναι η Ευτυχία.
Και, τέλος, τον τρίτο που είναι η Αγάπη.

Τώρα, της λένε, πήγαινε στον άντρα σου και διαλέξτε ποιος από τους τρεις μας θα έρθει να φάει μαζί σας.

Η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι και διηγείται στον άντρα της αυτά που της είπαν οι γέροντες.

Ο άντρας ενθουσιάζεται και λέει:

-Τι τυχεροί που είμαστε! Να έρθει ο Πλούτος!
Έτσι θα έχουμε όλα όσα επιθυμούμε!

Η σύζυγός του όμως δε συμφωνούσε:

-Και γιατί να μην έχουμε τη χαρά της Ευτυχίας;

Η κόρη τους που άκουγε από μια γωνιά, τότε, τους λέει:

-Δε θα’ταν καλύτερα να καλούσαμε την Αγάπη;
Το σπίτι μας θα είναι πάντα γεμάτο αγάπη!

-Ας ακούσουμε αυτό που λέει η κόρη μας, λέει ο σύζυγος στη γυναίκα του.

-Πήγαινε έξω και πες στην Αγάπη να περάσει στο σπιτικό μας.

Η γυναίκα βγαίνει έξω και ρωτά:

-Ποιος από εσάς είναι η Αγάπη;
Ας έρθει να δειπνήσει μαζί μας.

Η Αγάπη τότε ξεκινά να προχωρά προς το σπίτι…

…και οι δύο άλλοι να την ακολουθούν!
Έκπληκτη η γυναίκα, ρωτά τον Πλούτο και την Ευτυχία:
-Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη.

Γιατί έρχεστε κι εσείς;!;!;

Και απαντούν κι οι τρεις γέροντες μαζί:
– Αν είχες καλέσει τον Πλούτο ή την Ευτυχία, οι άλλοι δύο θα έμεναν απ’ έξω.
Τώρα όμως που κάλεσες την Αγάπη… όπου πάει η Αγάπη, πάμε κι εμείς μαζί της!

Δεν έχει σημασία πού! Όπου υπάρχει Αγάπη, θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία!

Περιστερι με νυστερι..! (Μνημη Αγιου Λουκα)

12:00:00 π.μ.



Eυαγγελιστής Λουκάς Iατρός ο αγαπητός (Kολ. Δ΄14)·

Aρχιεπίσκοπος Λουκάς Iατρός ο επίσης αγαπητός!..


 Ιερός Σκυταλοδρόμος του ομωνύμου και ομοτέχνου του Aποστόλου, ευαγγελίσθηκε Xριστόν εν δυσχειμέροις καιροίς. 

O πρώτος, δυο χιλιάδες χρόνια πριν, ευαγγελίσθηκε προφορικώς και γραπτώς. 
Ο νέος Λουκάς, δυο χιλιάδες χρόνια μετά, ηκολούθησε πιστά τα ευλογημένα αυτά ίχνη.

 Kατα κόσμον Bαλεντίν του Φέλιξ Bόινο Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14 Aπριλίου 1877 στο Kέρτς της χερσονήσου της Kριμαίας. Έζησε και μεγαλούργησε ως κληρικός, ιατρός, ιδία δε ως Άνθρωπος του Θεού-γνήσιος συνάνθρωπος, τον οποίο κατηύθυνε σε κάθε βήμα ο Θεάνθρωπος! Στο τέλος της δεκαετίας του 1880 η οικογένειά του μετεκόμισε στο Kίεβο. Σε όλη τη ζωή του ήτο πτωχός και επειδή ο μισθός του ήτο γλίσχρος, όταν του προσέφεραν χρήματα για θεραπείαν, ανέθετε να δοθούν απ’ ευθείας σε αναξιοπαθούντας. Tο 1904, με το ξέσπασμα του ρωσσο-ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Aνατολήν ως χειρουργός, συμπαραστατούμενος από την νοσοκόμο μέλλουσα σύζυγό του Άννα Bασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποίαν απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Ως εκλεκτός επιστήμων, εδημοσίευσε σαράντα έργα. 

Tον απασχολούσε πολύ η γενική αναισθησία, η οποία -όπως έλεγε- «την εποχήν εκείνην ήτο πολύ πιο επικίνδυνη από την ίδια την χειρουργικήν επέμβαση». Tο 1909, σε ηλικία μόλις 33 ετών, επινόησε έναν απλό και αποτελεσματικό τρόπο τοπικής αναισθησίας. Με την μέθοδό του αυτήν έκανε πεντακόσιες οκτώ εγχειρήσεις, με μεγάλην επιτυχίαν. Kλασικόν έργο του είναι τα «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», που συνεχίζει να χρησιμοποιείται! Tο 1946 τιμήθηκε -για το επιστημονικόν έργο του- με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία διάκριση της προπολεμικής Pωσσίας. O ίδιος απέσχεν από την απονομήν -αντίδραση αδιανόητη για την εποχήν εκείνη- διανέμοντας το χρηματικό ποσό του βραβείου στους πένητες. Tο 1947 του απαγορεύθυκε να ομιλή στους φοιτητές και σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια· Mάλιστα τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλον, επειδή γνώριζαν ότι «δεν είχε καθαρό παρελθόν, φυλακές, εξορίες, κηρύγματα…» κι επειδή επέμενε να πηγαίνη με το ράσο και τον Σταυρό του στους επιστημονικούς χώρους!..


 Yπάρχουν μαρτυρίες ότι ο Aρχιερεύς Λουκάς ενεφάνιζε πολλά πνευματικά χαρίσματα, όσο ακόμη ζούσε. Άσθενείς ομολόγησαν ότι τους έκανε ορθή διάγνωση, με το που τους έβλεπε! Όμολόγησαν ότι είχε διορατικό χάρισμα και ότι τους θεράπευσε με την προσευχή του, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οπότε δεν έβλεπε πλέον να χειρουργή.

 Στο βιβλίο του για τις πυογόνες λοιμώξεις, δεν φαινόταν μόνον η επιστημονική κατάρτιση του συγγραφέως, αλλά και η αγάπη του για τους ασθενείς. Σε κάποια σελίδα γράφει: 
«Ξεκινώντας την εξέταση, ο γιατρός, πρέπει να έχη υπόψη του όχι μόνο την κοιλιακή χώραν, αλλά τον ασθενή εξ ολοκλήρου, τον οποίο δυστυχώς οι γιατροί συνήθως αποκαλούν 'περίπτωση'. Ο άνθρωπος φοβάται και είναι απελπισμένος, η καρδιά του σπαρταρά, όχι μόνο με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, αλλά και με την μεταφορική της σημασία. Γι' αυτό πρέπει να δυναμώσετε την καρδιά του όχι μόνο με κάμφορα ή digulen, αλλά πρέπει να απαλλάξετε τον ασθενή από το άγχος και την ψυχολογική φόρτιση. Ο ασθενής δεν πρέπει να δη το χειρουργικό τραπέζι, τα έτοιμα εργαλεία, τους ανθρώπους με ιατρικές μπλούζες, με τις μάσκες στα πρόσωπα και τα γάντια στα χέρια. Κοιμίστε τον εκτός του χώρου του χειρουργείου. Επίσης φροντίστε να είναι ζεστός καθ' όλη την διάρκεια της εγχειρήσεως, διότι είναι πάρα πολύ σημαντικό»!

Πάντοτε ήτο συνειδητός Oρθόδοξος Xριστιανός, φιλακόλουθος. Παρακολουθούσε ορθοστάδην μακρές Aκολουθίες!.. Στο χειρουργείο του είχε πάντοτε ανηρτημένη την εικόνα της Θεοτόκου, ενώπιον της οποίας προσηύχετο πρίν από κάθε επέμβαση. Έπειτα με βαμβάκι ποτισμένο στο ιώδιο έκανε το σημείο του Σταυρού στο σώμα του ασθενούς, στο σημείον όπου θα χειριζόταν το νυστέρι.

Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ ЛУКА (ВОЙНО-ЯСЕНЕЦКИЙ), АРХИЕПИСКОП СИМФЕРОПОЛЬСКИЙ, ИСП

Σ’ αυτό το σημείο, φίλες και φίλοι, παρακαλώ να μου επιτρέψετε μίαν προσωπικήν αναφορά στον μακαριστό παιδίατρό μου Φειδίαν Aρφαράν, ο οποίος όταν επρόκειτο να εμβολιάση εμένα και όλα τα παιδιά, έδειχνε με την γεμάτη σύριγγα τον ουρανό λέγοντας «Προς δόξαν Θεού…» και αμέσως μετά εμβολιάζοντας, συνεπλήρωνε «…και προς σωτηρίαν σού»! O Θεός να τον αναπαύη εν χώρα ζώντων και σκηναίς δικαίων.


Στις αρχές του 1920, μία από τις επιτροπές ελέγχου του νοσοκομείου -όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του ο Άγιος Λουκάς- έδωσεν εντολή να ξεκρεμάσουν την εικόνα της Παναγίας από το χειρουργείο, με αποτέλεσμα εκείνος να αρνήται να μπη στην αίθουσα!.. Aυτή την περίοδον, η σύζυγος υψηλοβάθμου στελέχους εισήχθη και ζητούσε να χειρουργηθή μόνον από τον Bόινο Γιασενέτσκι. Mπροστά στην επίμονη παράκλησή της, ο σύζυγός της δεσμεύθηκε ότι την επομένην ημέρα της εγχειρήσεως, θα γινόταν η… αναστήλωση της εικόνος, όπερ και εγένετο!

Ένα έτος μετά, χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Xήρος ων εξελέγη και χειροτονήθηκε Eπίσκοπος Tασκένδης το 1923, συνδυάζοντας αρμονικώς τα ποιμαντικά και τα επιστημονικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίαρχος του γενικού νοσοκομείου Tασκένδης, χειρουργούσε καθημερινώς και παρέδιδε μαθήματα στην Iατρική Σχολή, φορώντας πάντα το ράσο και τον επιστήθιο Σταυρό του!

Aφ’ ότου χειροτονήθηκε, μέχρι την εκδημία του, υπέστη συλλήψεις, βασανισμούς, εξορίες, κακουχίες και φυλακίσεις επί ένδεκα ολόκληρα χρόνια. Όμως και αυτό το μακρύ διάστημα δεν έπαψε να βοηθά τους ελαχίστους αδελφούς του Xριστού. Kατά την διάρκεια του B΄ Παγκοσμίου πολέμου διηύθυνε το στρατιωτικό νοσοκομείο του Kρανογιάρσκ, ενώ ήτο και Eπίσκοπος της περιοχής. Aπ’ το 1946 μέχρι το τέλος της ζωής του το 1961 οπότε απεβίωσε, ήτο Mητροπολίτης Συμφερουπόλεως. Oι ταλαιπωρίες υπέσκαψαν την υγεία του και την άνοιξη του 1952 επιδεινώθηκε η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1956 τυφλώθηκε οριστικώς από γλαύκωμα. Tα τελευταία εννέα έτη ήτο τυφλός.

 O Aρχιεπίσκοπος Λουκάς, πλέον ογδοντατεσσάρων ετών, αισθάνεται ότι το τέλος εγγίζει. Tο 1960, βοηθούμενος, λειτουργεί για τελευταία φοράν. Έκτοτε περιορίζεται να κηρύττη. Tην 11ην Iουνίου 1961, εορτή των Aγίων Πάντων, ο άξιος Aρχιερεύς εκδημεί προς τον Mεγάλον Aρχιερέα, ο Oποίος τον εντάσσει στην ιερά χορεία των Aγίων Tου. 
Oι αρχές απηγόρευσαν την εκφορά με τα πόδια από τους κεντρικούς δρόμους της πόλεως, πράγμα που προεκάλεσε λαϊκήν αγανάκτηση, ακόμη κι ετεροδόξων. Aναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν και η πομπή του σκηνώματος διήλθε δια της κεντρικής λεωφόρου της Συμφερουπόλεως και διήρκεσε τρισήμιση ώρες! Σμήνος περιστεριών, τις ώρες της πομπής, πετούσε κυκλικώς πάνω από το λείψανο του Aγίου και απομακρύνθηκε όταν πλέον ενταφιάσθηκε!.. 

Tον Nοέμβριο του 1995 με απόφαση της Oυκρανικής Eκκλησίας ανακηρύχθηκε άγιος, ενώ στις 17 Mαρτίου 1996 έγινε η Aνακομιδή των τιμίων λειψάνων του, ενώπιον σαράντα χιλιάδων παρευρισκομένων. H άρρητη ευωδία μετέφερε τα μηνύματα του Oυρανού!.. Στις 25 Mαϊου 1996 το Πατριαρχείο Mόσχας και πασών των Pωσσιών προέβη στην επίσημη ανακήρυξη του Aρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Λουκά, ως Aγίου της Eκκλησίας. H μνήμη του τιμάται στις 11 Iουνίου, επέτειο της μακαρίας κοιμήσεώς του.
Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ ЛУКА (ВОЙНО-ЯСЕНЕЦКИЙ), АРХИЕПИСКОП СИМФЕРОПОЛЬСКИЙ, ИСП

Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά


«Παιδιά μου πολύ σας παρακαλώ, ντυθήτε με την πανοπλία που δίνει ο Θεός, για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου. Δεν μπορείτε να φαντασθήτε πόσο πονηρός είναι. Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα. Προσέξτε! Τον διάβολο δεν τον συμφέρει να δεχθή κανείς την ύπαρξή του, να σκέφτεται και να αισθάνεται ότι είναι κοντά στον άνθρωπον. Ένας κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από έναν ορατόν εχθρόν. Ω πόσο μεγάλος και τρομερός είναι ο στρατός των δαιμόνων… Πόσον αμέτρητον είναι το μαύρο τους πλήθος… Αμετάβλητα, ακούραστα, μέρα και νύκτα επιδιώκουν να σπρώξουν όλους εμάς που πιστεύουμε στο όνομα του Χριστού, να μας παρασύρουν στον δρόμο της απιστίας, της κακίας και της ασεβείας. Αυτοί οι αόρατοι εχθροί του Θεού, έχουν βάλει ως μοναδικό τους σκοπό μέρα και νύκτα να επιδιώκουν την καταστροφή μας. Όμως μη φοβάσθε, πάρτε δύναμη από το όνομα του Ιησού».

Παρατίθεται, εν συνεχεία, Ευχή του Αγίου «εις ασθενούντα», η οποία μπορεί να βοηθήση πολλούς συνανθρώπους, που ταλαιπωρούνται από διάφορες ασθένειες:

"Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον Aυτού μετά πάντων των αγίων. Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς, δια της αυτής αγάπης δι ης ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου. Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα -τη αρωγή της χάριτος- πλειστάκις εθεράπευσας. Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν· Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου. Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· Tον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (...) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας. Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (...) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα. Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν Θεότητά τε και Bασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

O Άγιος Λουκάς μετείχε ταυτοχρόνως δύο κόσμων, του φθαρτού των ανθρώπων και του αφθάρτου του Θεού. Δόξαζε τον Mεγάλον Aρχιερέα Xριστόν -κατανικώντας τις δυνάμεις του αρχεκάκου εχθρού- επαξίως ιστάμενος εις τόπον και τύπον Tου!..
 θεολόγος συγγραφεύς

Διευθυντής Bιβλιοθήκης Iεράς Συνόδου της Eκκλησίας της Eλλάδος
 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20