ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ο Θωμας, το Υπερωο, η πιστη, εμεις

12:06:00 π.μ.

«Φιλάνθρωπε Κύριε, μεγάλο και απερίγραπτο με λόγια το πλήθος της ευσπλαχνίας σου που εκφράστηκε με έργα. Διότι έδειξες μακροθυμία, όταν σε ράπιζαν οι Ιουδαίοι, όταν σε ψηλαφούσε ο απόστολος, όταν όλο αυτοί που αρνούνται να σε αποδεχτούν σε εξετάζουν με πολλούς τρόπους και πολλούς λόγους (αν είσαι Εσύ ο Θεάνθρωπος). Με ποιον τρόπο σαρκώθηκες; Για ποιον λόγο σταυρώθηκες εσύ που δεν είχες καμία αμαρτία; δος μας όμως σύνεση, όπως στον Θωμά, για να σου πούμε με δυνατή φωνή, ο Κύριός μας και ο Θεός μας, δόξα Σοι»!

«Ο άγιος απόστολος Θωμάς, ο λεγόμενος Δίδυμος, γεννήθηκε στην Ιουδαία από πτωχούς γονείς, οι οποίοι του μετέδωσαν την μεγάλη ευλάβειά τους προς τον μωσαϊκό νόμο. Αγάπησε την μελέτη του λόγου του Θεού και όταν ήρθε η ώρα και τον κάλεσε ο Χριστός, εγκατέλειψε το επάγγελμα του αλιέως και έγινε ένας από τους δώδεκα μαθητές. Μετά την Ανάσταση έλειπε από το υπερώο, όταν εμφανίστηκε ο Χριστός σ’ αυτούς. Οκτώ ημέρες μετά, ο Κύριος θα τον προτρέψει να Τον ψηλαφήσει, ώστε να βεβαιωθεί  βάζοντας το δάκτυλό του «επί τον τύπον των ήλων», ότι η Ανάσταση είναι η πραγματικότητα της νέας ζωής στην οποία ο Χριστός μας καλεί. Κι έτσι η απιστία του Θωμά γίνεται καλή απιστία. Μετά την Πεντηκοστή θα αναλάβει να κηρύξει το Ευαγγέλιο στις μακρινές περιοχές των Μήδων, των Πάρθων (σημερινό Ιράν) και στην Ινδία. Κάποιος υπηρέτης του βασιλιά των Ινδών, ονόματι Αμβανής, ήταν στα Ιεροσόλυμα και αναζητούσε έναν αρχιτέκτονα ικανό να χτίσει ένα μεγάλο παλάτι για τον βασιλιά του. Ο Θωμάς προσποιήθηκε ότι γνώριζε και θα έκτιζε το παλάτι. Χαρούμενος ο Αμβανής τον πήρε μαζί του και έφτασαν στον βασιλιά Γουνδιαφόρο. Ο βασιλιάς του έδωσε πολλά χρήματα, τα οποία ο Θωμάς τα μοίρασε στους φτωχούς και πεινασμένους, για τους οποίους ο βασιλιάς αδιαφορούσε. Πλήθος ανθρώπων έγιναν χριστιανοί. Ο βασιλιάς κάποια στιγμή κατάλαβε ότι ο Θωμάς δεν είχε σκοπό να φτιάξει το παλάτι και διέταξε να τον ρίξουν σε έναν βαθύ λάκκο. Ο αδερφός του βασιλιά είδε στον ύπνο του έναν άγγελο που του είπε: «Να το ανάκτορο που περιμένει τον αδελφό σου. Το έχτισε ο Θωμάς». Και ο αδελφός του βασιλιά είδε την βασιλεία του Θεού στην οποία ένα τεράστιο παλάτι ήταν καμωμένο, δώρο ελεημοσύνης. Όταν συνήλθε, διηγήθηκε στον βασιλιά το όραμα και εκείνος εξεπλάγη, μετενόησε και βαπτίστηκε μαζί με τον αδερφό του. Ο Θωμάς πήγε σε άλλο βασίλειο. Εκεί όμως τον περίμενε μαρτυρικό τέλος, διότι ο ηγεμόνας δεν ανέχτηκε ότι η βασίλισσα και τα παιδιά τους έγιναν χριστιανοί. Τότε διέταξε ο απόστολος Θωμάς να θανατωθεί στην πόλη Μαϊλαπούρ, στο σημερινό Μαδράς, αφού τρυπηθεί με λόγχες. Ο απόστολος Θωμάς τιμάται ως ο ιδρυτής της Εκκλησίας των Ινδιών. Τμήματα των λειψάνων του μεταφέρθηκαν στην Έδεσσα της Συρίας και η κάρα του στην Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο. Η μνήμη του εορτάζεται την Κυριακή του Αντιπάσχα και στις 6 Οκτωβρίου» («Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τόμος δεύτερος).

Πολυπραγμονούμε και σήμερα για την πίστη και για τον Χριστό. Από την μια ο ορθολογισμός και τα επιτεύγματα του καιρού μας κι από την άλλη η συνήθεια, όπως επίσης και το γεγονός ότι στην εποχή μας ο καθένας έχει άποψη για όλα, μας κάνουν να βλέπουμε την πίστη ως κάτι απλό, καθημερινό, ένα από τα πολλά της ζωής μας. Όμως και μόνο το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού θα έπρεπε να μας κάνει να προβληματιστούμε σε άλλο επίπεδο. Η Ανάσταση είναι γιορτή και όχι ιδεολογία. Είναι η γιορτή της νίκης κατά του θανάτου. Είναι η γιορτή της συνάντησης με τον Θεάνθρωπο ως πρόσωπο. Κι αυτό γίνεται με διάφορους τρόπους. Με την συνάντησή μας με τον αδελφό μας στην Εκκλησία και στην υπόλοιπη ζωή μας, όταν βλέπουμε τον άλλο με αγάπη και όχι με ανταγωνισμό ή κακία. Με την μετοχή μας στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Με την εκζήτηση του θελήματος του Θεού σε κάθε περίσταση της ζωής μας. Με ένα αίσθημα πως ό,τι κάνουμε για τον Θεό και για τον συνάνθρωπο όχι μόνο δεν είναι μάταιο, αλλά αποτελεί προτεραιότητα που οδηγεί σε ζωή αναστημένη, σε βίωση της χαράς της Ανάστασης στο σήμερα.

Μας λείπει η σύνεση της καρδιάς σήμερα. Ο Θωμάς έλειπε από την Εκκλησία, από την συνάντηση με τους άλλους αποστόλους. Ίσως σκεφτόταν τα γεγονότα που μεσολάβησαν και δεν είχε την διάθεση να συναντήσει τους άλλους. Αυτό γίνεται και με τον σύγχρονο ατομοκεντρικό άνθρωπο. Σκέφτεται τα της πίστεως όπως και τα της ζωής μόνος του. Η Εκκλησία δεν είναι γι’ αυτόν κοινωνία με τους αδελφούς του, αλλά εκπλήρωση θρησκευτικού καθήκοντος. Πώς να χαρεί τον Χριστό και να γιορτάσει, όταν ο προσανατολισμός του είναι ατομοκεντρικός; Όταν επικρατεί η λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»; Αυτή η λογική ήταν που έκανε τους μαθητές να εγκαταλείψουν τον Χριστό στα πάθη, στον Σταυρό και στην ταφή. Αυτή τη λογική όμως έρχεται να καταργήσει ο Χριστός, συναντώντας τους όλους μαζί στο υπερώον των Ιεροσολύμων. Και η απιστία του Θωμά δικαιολογείται όχι μόνο εξαιτίας του πληγωμένου ορθολογισμού, αλλά, κυρίως, εξαιτίας της ατομοκεντρικότητάς του. Γι’ αυτό και ο Χριστός θα αφήσει να περάσουν οκτώ μέρες. Για να αποκατασταθεί η κοινωνία του Θωμά με τους άλλους μαθητές σε εύλογο χρονικό διάστημα. Για να γίνει ξανά ένα ο Θωμάς μαζί τους. Και να μπορεί ως μέλος της Εκκλησίας να ζήσει την αλήθεια της Ανάστασης, την συνάντηση με τον αναστάντα Χριστό. Η αγάπη οδηγεί στην ενότητα και χωρίς τη αγάπη ως κινητήριο δύναμη δεν υπάρχει συνάντηση, ενώ η αλήθεια, επειδή παραμένει ατομικό γεγονός, δεν κοινωνείται, δεν επαληθεύεται, δεν νικά τις αμφιβολίες.

Σύνεση καρδιάς χρειαζόμαστε. Συνάντηση με τον πλησίον μας στην Εκκλησία, για να ομολογήσουμε μαζί το «Χριστός Ανέστη», όντας ένα με τους άλλους, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Η ορθόδοξη πίστη και παράδοση είναι ένα πολιτιστικό και πνευματικό παράδειγμα εντελώς διαφορετικό από την νοοτροπία της εποχής μας. Θέλει Εκκλησία για την Ανάσταση. Θέλει Εκκλησία για την νίκη εναντίον του θανάτου. Μας παρηγορεί καρδιακά το ότι την ώρα του θανάτου , ενώ είμαστε φαινομενικά μόνοι, κατ’ ουσίαν πορευόμαστε μαζί με τον Χριστό, τους Αγγέλους, τους Αγίους και συναντούμε όλα τα μέλη της Εκκλησίας που έφυγαν από αυτή την ζωή, δηλαδή κάθε οικείο μας εν τη πίστη. Και συνεχίζουμε να παραμένουμε ενωμένοι καρδιακά και ψυχικά και με όλους όσοι μένουν πίσω, στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Στον παρόντα Σώματι και Αίματι Χριστό. Στη αγάπη που ουδέποτε εκπίπτει. Στην χαρά της πίστης ότι δοξάζουμε τον αναστάντα εκ νεκρών Κύριο όλοι. Ας επιστρέφουμε μαζί με τον απόστολο Θωμά εν υπερώω τόπω, εν τη Εκκλησία. Και όπως εκείνος κήρυξε διά της αγάπης και της ελεημοσύνης τον Χριστό, χτίζοντας παλάτι αγάπης στον ουρανό, έτσι κι εμείς ας κάνουμε πράξη την αγάπη, για να πιστέψουμε από καρδιάς! Χριστός Ανέστη!

themistoklismourtzanos.blogspot.com

...Και εγινε το θαυμα!, Πνευματικη Ανθολογια - Απο τους Βιους και τους Λογους Αγιων της Ρωσιας, Β' Παγκοσμιος Πολεμος (Διτομο) & αλλα...

12:00:00 π.μ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
Πατήστε Εδώ και επισκεφθείτε το ανανεωμένο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο μας
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΥΝΤΑΚΤΗ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
 Για τηλεφωνικές παραγγελίες καλέστε: 
 210 8005855 & 6978 619094 
ΔΕΙΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ:

«Η συγχωρητικοτητα, το βασικο χρωμοσωμα της ζωης του συνειδητου χριστιανου»

12:00:00 π.μ.

Το αποτελεσματικό εμβόλιο για την αντιμετώπιση του μίσους και των διαφόρων μορφών του μάς το αποκάλυψε ο σταυρωθείς και αναστάς Χριστός: είναι η εκούσια προσφορά συγγνώμης. Στη σύντομη προσευχή, που άφησε στους μαθητές Του, έβαλε στα χείλη όλων των μελών της Εκκλησίας Του μια συμφωνία: «καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» (Ματθ. 6:12). Τονίζοντας το μεγαλείο και την ευρύτητα της αγάπης, που φανέρωσε με τη διδασκαλία και το έργο Του, κήρυξε μια ειρηνική επανάσταση. Κάλεσε όσους τον ακολουθούν να συγχωρούν και να αγαπούν τους εχθρούς τους: «Ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν,…, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς…» (Ματθ. 5:44). Ακόμη, με μια αιφνιδιαστική προειδοποίηση τούς προετοίμασε: «μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι… ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Λουκ. 6:22). Και τελικά σφράγισε τη θεμελιώδη αυτή χριστιανική αρχή με την τελευταία δέησή Του πάνω στον Σταυρό: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23:34). Η συγχωρητικότητα έκτοτε, έγινε βασικό χρωμόσωμα της ζωής του συνειδητού χριστιανού.

Συνήθως, πολλοί προσπαθούμε να αποφύγουμε αυτή τη βασική ευαγγελική αρχή και εντολή. Επιμένουμε στο δίκαιό μας και επικαλούμεθα την αξιοπρέπειά μας και τον κίνδυνο από εκείνους που μας πολεμούν. Παρά ταύτα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από τη συγχώρηση.

Όμως, δεν είναι αρκετό να ελευθερωθούμε εμείς προσωπικά από τις παρενέργειες του μίσους. Επιβάλλεται να συμβάλλουμε διαρκώς στη μείωση των εντάσεων γύρω μας, στην αποκλιμάκωση των πολώσεων, των συγκρούσεων, των ποικίλων μεταλλάξεων μίσους. Μακάριοι όσοι κατορθώνουν με τον λόγο και τη ζωή τους να αμβλύνουν διχασμούς, αντιθέσεις, εχθρότητες, καλλιεργώντας τη συμφιλίωση. Ευλογημένοι όσοι εμπνέονται από τη συγγνώμη, η οποία ανέτειλε από τον τάφο του Χριστού. Εκείνος πρώτος πήρε την πρωτοβουλία να δώσει την ζωή Του «λύτρον αντί πολλών» (Ματθ. 20:28). Αυτοί αναδεικνύονται πράγματι «τέκνα αναστάσεως».

«Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν» με το πασχαλινό φως της αγάπης, που νικά κάθε τύπο μίσους, χαρίζοντάς μας πνευματική ελευθερία. Αυτός ο ύμνος επαναλαμβάνει τα λόγια του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ο οποίος συμπληρώνει, «τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς, καὶ μὴ ὅτι τοῖς δι’ ἀγάπην τι πεποιηκόσιν, ἢ πεπονθόσι· (εκείνους που μας μισούν όχι μόνο εκείνους οι οποίοι από αγάπη μάς έχουν ευεργετήσει ή έχουν ευεργετηθεί από εμάς), «συγχωρήσωμεν πάντα τῇ ἀναστάσει», (PG 35, 397). Και έτσι θα έχουμε την δυνατότητα και το δικαίωμα να ψάλουμε το «Χριστός Ανέστη!».

Αντλώντας έμπνευση και δύναμη από την ολόλαμπρη εορτή του Πάσχα, την κατ’ εξοχήν εορτή της συμπαντικής καταλλαγής, ας προσπαθήσουμε να ειρηνεύουμε προσωπικά, συγχωρώντας ακόμη και αυτούς που μας μισούν, έστω και αν αυτό φαίνεται δύσκολο.

Η Ανάσταση του Χριστού, διακηρύσσοντας τη νίκη της ζωής κατά του θανάτου και όλων των φθοροποιών παθών, μάς καλεί να χαρούμε την απελευθέρωσή μας από τη δυναστεία τους. Και σε ένα κόσμο που σπαράσσεται από θανατηφόρες εχθρότητες και αναλγησία, να γίνουμε αγωνιστές κατά του μίσους και των ποικίλων μεταλλάξεών του. Και να αγωνιζόμαστε με αλύγιστη πίστη, ώστε να ενισχύεται η ομόνοια, η καταλλαγή, η αγάπη, η ενότητα, η αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων και των λαών.

Χριστός Ανέστη, αδελφοί και αδελφές μου, με ανθεκτική υγεία και ελπίδα στη θολή περίοδο της πανδημίας και με την αναστάσιμη ελευθερία στην ψυχή μας!»

https://www.pemptousia.gr/2021/05/i-sigchoritikotita-to-vasiko-chromosoma-tis-zois-tou-siniditou-christianou/

Στην Κυριακη του Θωμα

12:00:00 π.μ.


...Στην συνέχεια έχουμε την περίπτωση του Θωμά, πού ερμηνεύεται κατά τον Ιωάννην Δίδυμος. Δίδυμος λέγεται όχι επειδή ήταν δίδυμος αδελφός με κάποιον άλλον απόστολο ή γνωστό των αποστόλων, αλλά γιατί το αραμαϊκό όνομα Θωμάς, ερμηνεύεται στην ελληνική Δίδυμος. Και πράγματι είναι ένα συνηθισμένο όνομα του ελληνορωμαϊκού κόσμου, μάλλον σημαίνει αυτόν πού είναι υπό την προστασία των διοσκούρων.Ο Θωμάς λοιπόν, απίστησε όταν οι άλλοι μαθητές του είπαν πώς είδαν τον Κύριο και τους είπε χαρακτηριστικά πώς αν δεν δει το αποτύπωμα των καρφιών στα χέρια του Χριστού και αν δε το αγγίξει με τα δάχτυλα του τα ίδια και αν δεν αγγίξει και αυτήν την πλευρά Του, δηλαδή τα πιστοποιητικά θανάτου Του, πού δείχνουν αληθινή και την Ανάσταση δεν θα πιστέψει. Πράγματι, στο πρόσωπο του αποστόλου Θωμά, έχουμε έναν άλλον τύπο χριστιανού και έναν άλλο δρόμο προσέγγισης και της ανάστασης του Χριστού αλλά και αυτής της πίστης. Τον δρόμο έρευνας και ρεαλιστικής, ακόμα και ορθολογικής προσέγγισης του μυστηρίου του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός βέβαια, είπε πώς αληθινα μακάριοι είναι αυτοί πού δεν είδαν , δεν εμπιστεύτηκαν δηλαδή το όργανο της λογικής και πίστεψαν, ¨Ομως εκτός από την λογική , πού αρμόζει περισσότερο στο ήθος του δυτικού χριστιανισμού, με ασφυκτικό και τυρρανικο τρόπο πού υποβιβάζει το μυστήριο του Θεού στην σχολαστική γνώση, καλύτερα αγνωσία, έχουμε στην ορθόδοξη παράδοση μας το στοιχείο της εμπειρίας. Η γνώση του Θεού δεν είναι αφηρημένη αλλά εμπειρική, αφού η άκτιστη ενέργεια Του προσεγγίζει τον άνθρωπο, μέσα στην ορθόδοξη πνευματική ζωή της προσευχής και ο Θεός κατέρχεται, ο δε άνθρωπος ανέρχεται στον κόσμο του Θεού για να απολαύσει την αληθινότητα της εμπειρίας Του, ψυχή και σώματι.
Ο Χριστός λοιπόν δεν αφήνει απληροφόρητο τον Θωμά, γιατί εκτός του ότι συμπονά το πλάσμα Του και θέλει να το οδηγήσει από την απειρία στην εμπειρία και από την αγνωσία στην γνώση και από τον άδη της απιστίας στην χάρη της πίστης, επιθυμεί και για δική μας πληροφόρηση να διατρανώσει την αλήθεια της ανάστασης. Και γι αυτό οι υμνωδοί ομιλούν για καλή απιστία του Θωμά. Γιατί αυτή η απιστία του, είλκε το έλεος του Θεού, προκάλεσε την επανεμφάνιση Του μετά από οκτώ ημέρες, και προσκάλεσε τον Θωμά να αγγίξει τον τύπο των ήλων και να βάλει το δάχτυλο στην πλευρά Του και να τα δει όλα αυτά με τα μάτια του και έτσι όχι μόνο να πιστέψει , αλλά και να πιστοποιήσει εμπειρικά και διά της αφής και της όρασης την πραγματικότητα του Αναστημένου Σώματος. Και όλα αυτά γίνονται μετά από οκτώ ημέρες. Όχι μόνο για να ενισχυθεί η καλή αγωνία και έρευνα του μαθητή, αλλά γιατί ο αριθμός οκτώ έχει πνευματική σημασία.Σημαίνει πώς η εμφάνιση του Αναστάντος στον Θωμά, έγινε και πάλι Κυριακή, την επομένη Κυριακή της αναστάσεως και εξαίρεται η ημέρα του Κυρίου, ως ημέρα της αποκάλυψης Του στον κόσμο, αφιερωμένης στην εμπειρία της ανάστασης και εικόνα του ογδόου και μέλλοντος αιώνος. Ας τιμούμε λοιπόν την Κυριακή πού είναι μία ημέρα, πρώτη δηλαδή διότι κατ αυτήν πλάστηκε ο κόσμος και εγένετο φως, αλλά και κατ αυτήν αναπλάστηκε ο κόσμος διά της Αναστάσεως και τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια κατά τον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό. Ας την τιμάμε και ως ογδόη ημέρα γιατί προαναγγέλει τον ανέσπερο και μακάριο μέλλοντα αιώνια της βασιλείας του εσφαγμένου και αναστημένου Αρνίου Χριστού.

Ο Θωμάς λοιπόν μετά την εμφάνιση του Χριστού, καταπλήττεται, πληροφορείται για την ανάσταση του Κυρίου Του, πληρούται με τον φωτισμό του αγίου πνεύματος και αναγνωρίζει ποιόν έχει πλέον μπροστά Του, αναφωνεί λοιπόν : Ο Κύριος μου και ο Θεός μου!Διά της αναστάσεως λοιπόν για ακόμα μια φορά, αποκαλύπτεται η φύση του Χριστού, η θεότητα Του, πού ως τότε ήταν συγκαλυμμένη και άγνωστη.Ο Θωμάς διά της εμπειρίας πίστεψε στην ανάσταση. Χωρίς αυτή η εμπειρία να αποτελεί αμάρτημα και πτώση, αλλά μάλλον είναι και ευκαιρία αποκάλυψης, κατά τον ίδιο τον Χριστό όμως δεν είναι ο τέλειος και ενδεδειγμένος τρόπος γνώσης του Θεού. Του λέει : Επειδή με είδες, πίστεψες. Μακάριοι είναι όμως αυτοί πού ΔΕΝ είδαν, παρ ότι δεν είδαν και δεν άγγιξαν πίστεψαν! Και αυτοί είναι οι απλοί τη καρδία, οι πτωχοί τω πνεύματι, αυτοί πού ταπεινώνουν την γνώση και την σοφία τους και την απληστία της εμπειρικής γνώσης του Θεού, λές και ο Θεός είναι ένα επίγειο σχετικό φυσικό φαινόμενο και θέλουν να Τον ορίσουν, ταπεινώνουν αυτή την τάση και τον πειρασμό σε μια ηθελημένη μωρία και αδειάζουν από τις αγωνίες, την ασφάλεια και τα στεγανά τους για την αγάπη του Χριστού. Και στα μωρά αυτά και εξουθενημένα, πού σαν θυσία ευπρόσδεκτη εταπείνωσαν τον εαυτό τους, έναντι του Θεού, συγκαταβαίνει ο Θεός και τους χαρίζει την γνώση, την πίστη και την αποκάλυψη. Και γίνονται οι εκούσια πτωχοί και μωροί κατά χάριν πλούσιοι και σοφοί και ποιμένες και διδάσκαλοι των αδελφών τους.
http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2017/04/blog-post_22.html#ixzz4ez9EMGEL

Ποιοι Αγιοι τιμωνται απο την Εκκλησια απο το Πασχα εως την Πεντηκοστη

4:15:00 μ.μ.

«Χαιροις η Ζωηφορος Πηγη…» Απο την Υμνολογια της εορτης της Ζωοδοχου Πηγης

8:25:00 μ.μ.

Αγαπήσω σε Κύριε η ισχύς μου: Το Προκείμενον του Εσπερινού της εορτής της Ζωοδόχου Πηγής, ήχος βαρύς.

Χαίροις η Ζωηφόρος Πηγή – Χαίροις η Ζωοδόχος Πηγή: Απόστιχα Στιχηρά του Εσπερινού της ως άνω εορτής σε μέλος Π. Βυζαντίου, ήχος πλ. του α΄ τετράφωνος.

Θείον η Πηγή – -Αύτη η κλητή: Η η΄ωδή του Κανόνος της ως άνω εορτής σε μέλος Π. Βυζαντίου και η Καταβασία σε μέλος Π. Λ., ήχος α΄.

https://www.pemptousia.gr/2021/05/cheris-i-zoiforos-pigi-apo-tin-imnologia-tis-eortis-tis-zoodochou-pigis/

Γιατι ο κεκοιμημενος Γεροντας ανοιξε τα ματια και γελασε τρεις φορες;

6:05:00 μ.μ.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Έλεγαν για κάποιον γέροντα στη Σκήτη ότι πέθαινε, και οι αδελφοί στάθηκαν γύρω στο κρεβάτι του, τον τακτοποίησαν και άρχισαν να κλαίνε.

Εκείνος άνοιξε τα μάτια του και γέλασε· μετά από λίγο πάλι γέλασε· έπειτα γέλασε και τρίτη φορά.

Τον παρακάλεσαν τότε οι αδελφοί:
– Πες μας, αββά, γιατί εμείς κλαίμε και εσύ γελάς;

Εκείνος τους αποκρίθηκε:
– Την πρώτη φορά γέλασα, γιατί όλοι σας φοβάστε τον θάνατο· τη δεύτερη, γιατί δεν είστε έτοιμοι και την τρίτη φορά γέλασα, γιατί από τον κόπο πηγαίνω στην ανάπαυση.

Μόλις το είπε αυτό, αμέσως κοιμήθηκε.

 

Ευεργετινός τ. Δ’, σ. 58, των εκδόσεων το Περιβόλι της Παναγίας.

https://www.pemptousia.gr/2021/05/giati-o-kekimimenos-gerontas-anixe-ta-matia-ke-gelase-tris-fores/

Η γυναικα στην αρχαια Εκκλησια

12:35:00 π.μ.

Η χριστιανή γυναίκα παίζει ένα σημαντικότατο ρόλο στη ζωή της αρχαίας χριστιανικής κοινωνίας. Πρωταγωνιστεί σε πολλούς τομείς ζωής και δράσεως, από την οικογένεια μέχρι το μαρτυρικό στίβο. Από πού ξεκίνησε και πώς έφθασε σ’ αυτή τη δόξα;

Η γυναίκα όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός ήταν το θύμα από κοινωνικής και ηθικής απόψεως. Παντρευόταν νέα για να αλλάξει κυριαρχία. Από την απόλυτη κυριαρχία του πατέρα (patria potestas) στην κυριαρχία του συζύγου. Στην ουσία ήταν σκλάβα του άνδρα. Η κάποια χειραφέτηση που άρχισε στη ρωμαϊκή κοινωνία ήταν συνδυασμένη με χαλαρούς ηθικούς νόμους. Έμενε σκλάβα του αχαλίνωτου πάθους του άνδρα. Και αυτή ήταν η θέση της ελεύθερης, της συζύγου. Φαντάζεται κανείς σε ποια κατάπτωση και κακομεταχείριση βρίσκονταν οι χιλιάδες δούλες. Εάν η θέση για τον άνδρα δούλο ήταν κάτω από το κτήνος, πόσο χειρότερη θα ήταν της δούλης γυναίκας; Εάν στην οικογένεια ήταν σκλάβα η σύζυγος, σε πόση μεγαλύτερη βαναυσότητα θα βρισκόταν το αγορασμένο εκείνο ον, που ονομαζόταν «πράγμα»(res); Για να μην αναφέρουμε εκείνες τις δούλες, που ήσαν επίσημα και κατά θρησκευτικό έθος δούλες της αμαρτίας.

Από το βάθος αυτό της καταπτώσεως έρχεται ο Χριστιανισμός να σηκώσει και να ανυψώσει την γυναίκα σε ύψος δυσθεώρητο. Είναι αδύνατον να φαντασθεί κανένας αυτό που έγραψε ο Απ. Παύλος «ουκ ένι άρσεν και θήλυ», σε εποχή που οι άνθρωποι ήσαν συνηθισμένοι να ακούουν για τη γυναικεία αδυναμία από ένα Κικέρωνα και ένα Τάκιτο. Στον Χριστιανισμό η γυναίκα βρίσκει την ισοτιμία της με τον άνδρα και την αληθινή ελευθερία της. Από τα δουλικά της καθήκοντα εισέρχεται στην Εκκλησία, γίνεται μέλος του σώματος του Χριστού, μέλος «για το οποίο ο Χριστός πέθανε». Στην ειδωλολατρική κοινωνία η γυναίκα είχε διάφορους τίτλους ή επίθετα, τα οποία δεν αξίζει να αναφέρουμε. Στην χριστιανική κοινωνία αποκτά τους ευγενέστερους τίτλους. Γίνεται μαθήτρια, μυροφόρος, ισαπόστολος, ευαγγελίστρια, αγωνίστρια, παρθένος, διακόνισσα, μάρτυς, αγία. Ο Τερτυλλιανός περιγράφοντας το εξευτελιστικό κατάντημα των γυναικών της ειδωλολατρικής αριστοκρατίας έγραφε: «Βλέπω ότι μεταξύ των οικοδεσποινών και των αμαρτωλών γυναικών ουδεμία πλέον υπάρχει διαφορά ως προς την ενδυμασία» (Απολογητικός στ’). Με την παρουσία του Χριστιανισμού, αντιστράφηκαν τα πράγματα: ακόμη και η αμαρτωλή γυναίκα υψώθηκε πάνω και απ’ αυτή την ευγενέστερης οικοδέσποινας.

Θυμηθείτε τις μαθήτριες που ακολουθούσαν τον Κύριο και τον διακονούσαν από την περιουσία τους ή τις γενναίες μυροφόρες που χρησιμοποιούν τα μύρα για να αρωματίσουν το σώμα του Θεανθρώπου ή τις σοφές εκείνες γυναίκες, που προσκαρτερούν στην προσευχή μαζί με τους μαθητές του Κυρίου στο υπερώο της Ιερουσαλήμ. Ελάτε έπειτα στην Ιόππη να συναντήσετε την ελεήμονα γυναίκα την Ταβιθά. Στους Φιλίππους της Μακεδονίας η Λυδία η πορφυροπώλις γίνεται η πρώτη Ευρωπαία Χριστιανή και αληθινή ιεραπόστολος. Στην Θεσσαλονίκη οι γυναίκες γίνονται πρωταγωνίστριες καλών έργων, που ο απόστολος Παύλος στην Α’ προς Θεσσαλονικείς επιστολή του μνημονεύει «του κόπου της αγάπης» τους. Στην Αθήνα η Δάμαρις. Στην Κόρινθο, προβάλλουν δύο φωτεινά αστέρια, η Φοίβη, ο τύπος της άγαμης γυναίκας, και η Πρίσκιλλα, ο τύπος της έγγαμης. Και η Ρώμη, το προπύργιο της ειδωλολατρίας αναδεικνύει τις ακούραστες Χριστιανές Ελληνίδες. Στην προς Ρωμαίους επιστολή (κεφ. ιστ’) διαβάστε τα υστερόγραφα του Αποστόλου: «Ασπάσασθε Μαριάμ, ήτις πολλά εκοπίασεν εις ημάς… Τρύφαιναν καί Τρυφώσαν τάς κοπιώσ α ς εν Κυρίω… Περσίδα την αγαπητήν, ήτις πολλά ε κ ο π ί¬α σ ε ν εν Κυρίω» και τόσες άλλες.

Τίτλοι τιμής των γυναικών της αρχαίας Εκκλησίας, οι κόποι. Ευγενείς κόποι καλών έργων, κόποι τεκνοτροφίας, κόποι φιλοξενίας, κόποι αγάπης, κόποι προσευχής και ιεραποστολής. Ευλογημένοι κόποι, που δόξασαν την αρχαία χριστιανή.

Η γυναίκα μέσα στην αρχαία χριστιανική οικογένεια

Το ψηλό επίπεδο της χριστιανής γυναίκας φαίνεται πρώτα-πρώτα μέσα στην οικογένεια. Ως μητέρα και σύζυγος γίνεται ένα πρόσωπο εξαιρετικά σεβαστό, που με την γλυκιά της ακτινοβολία θερμαίνει και θάλπει όλο το σπίτι. Η αρχαία Εκκλησία τιμούσε πολύ τις παρθένες· η τιμή αυτή δεν ήταν εις βάρος της έγγαμης γυναίκας. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρείας, συγκρίνοντας την άγαμη και την έγγαμη λέει: «Όπως η άγαμη μεριμνά τα του Κυρίου, για να είναι αγία και στο σώμα και στο πνεύμα, έτσι και η έγγαμη μεριμνά τα του ανδρός εν Κυρίω, για να είναι αγία και κατά το σώμα και κατά το πνεύμα, διότι και οι δύο είναι άγιες εν Κυρίω, η μία μεν ως σύζυγος, η άλλη δε ως παρθένος» (Στρωματείς).

Μεγάλη η θέση της γυναίκας μέσα στην αρχαία χριστιανική οικογένεια. Ιερό και σπουδαίο το καθήκον της να φέρει παιδιά στον κόσμο, να τα προσφέρει στην Εκκλησία, να τα αναδείξει κοινωνικούς εργάτες, αγίους και μάρτυρες. Ο απόστολος Παύλος δεν διστάζει να ονομάσει μια τέτοια μητέρα και δική του μητέρα σε ένδειξη βαθειάς εκτιμήσεως και σεβασμού. «Ασπάσασθε», γράφει προς τους Χριστιανούς της Ρώμης, «Ρούφον τον εκλεκτόν εν Κυρίω και την μητέρα αυτού και εμού» (ιστ’ 13).

Για αυτές τις χριστιανές μητέρας ευχόταν η αρχαία Εκκλησία στη λατρεία. Στην αρχαία θεία Λειτουργία υπήρχε στα ειρηνικά αίτηση «υπέρ των εν συζυγίαις και τ ε κ ν ο γ ο ν ί α ι ς»· και στον καθαγιασμό του Μυστηρίου ο ιερέας παρακαλούσε «υπέρ των εν παρθενία• και υπέρ των εν σεμνοίς γάμοις και τεκνογονίαις».

Οι μητέρες αυτές τροφοδοτούσαν διαρκώς το σώμα της Εκκλησίας με νέον αίμα, γαλούχησαν τα βλαστάρια της πρώτης Εκκλησίας, από την Ευνίκη, που ανέθρεψε τον πρώτο επίσκοπο της Καινής Διαθήκης μέχρι την Ανθούσα και την Μόνικα, που ανέδειξαν τα λαμπρά αστέρια, τον Χρυσόστομο και τον Αυγουστίνο. «Αδυνατώ να περιγράψω την στοργή της», γράφει ο ιερός Αυγουστίνος για την μητέρα του, «οι δε πόνοι της, για να με γεννήσει διά του πνεύματος, ήσαν σκληρότεροι από εκείνους, τους οποίους υπέφερε, για να με γεννήσει σωματικά» (Εξομολογήσεις, βιβλ. ε’). Και αλλού: «Η μητέρα μου (βλέπουσα την αμαρτωλότητά μου) έχυνε δάκρυα περισσότερα από εκείνα, τα οποία χύνουν οι μητέρες πάνω στο νεκρό σώμα των αγαπημένων παιδιών τους»(βιβλ. γ’). Πόσον πολύτιμα ήταν τα δάκρυα αυτά για την πνευματική πρόοδο των παιδιών!

Ενώ ήταν ακούραστες στην ανατροφή των παιδιών τους και στα οικογενειακά τους καθήκοντα, ήταν συγχρόνως πρόθυμες και για τα έργα της αγάπης. Την στιγμή, που οι ειδωλολάτρισσες πετούσαν στο δρόμο τα παιδιά τους και προτιμούσαν να τρέφουν παπαγάλους (Κλήμης ο Αλεξανδρείας), οι χριστιανές γυναίκες φρόντιζαν όχι μόνον τα δικά τους παιδιά, αλλά και τα ορφανά. Πολλά ορφανά και μάλιστα ορφανά μαρτύρων ανατράφηκαν από εύπορες χριστιανές, για να γίνουν μετά μεγάλοι άνδρες.

Τα σπίτια των γυναικών αυτών ήσαν πάντοτε ανοικτά στην φιλοξενία και την φιλανθρωπία. Και πολλές φορές γίνονταν κέντρα λατρευτικών συνάξεων, «κατ’ οίκον Εκκλησίαι».

Στους Φιλίππους ήταν το σπίτι της Λυδίας και της Ευοδίας και της Συντύχης, οι οποίες «συνήθλησαν (μετά του Παύλου) εν τω ευαγγελίφ», δηλαδή συναγωνίσθηκαν με τον Απόστολο για την ίδρυση της εκεί Εκκλησίας ή και διατηρούσαν «κατ’ οίκον Εκκλησίας». Στη Ρώμη σώζονται ακόμη τα ονόματα αρχαίων Εκκλησιών, όπως της Πρίσκιλλας, της Καικιλίας κλπ. που πρόσφεραν τα αρχοντόσπιτά τους για να γίνουν Εκκλησίες. Στην Κόρινθο ήταν ο κύκλος της Χλόης και το σπίτι της ονομαστής Πρίσκιλλας. Στην Σμύρνη ήταν ο «οίκος Ταβίας», τον οποίον ασπάζεται ο θεοφόρος Ιγνάτιος στην επιστολή του προς Σμυρναίους, και της Άλκης, που ο ίδιος επίσκοπος ονομάζει «το ποθητόν μοι όνομα».

Νικήτρια στον καθημερινό αγώνα

Ακούραστη ήταν η γυναίκα της αρχαίας Εκκλησίας στα έργα της αγάπης. Ανοικτό ήταν το σπίτι της στην υπηρεσία των αδελφών υπό την προϋπόθεση να ήταν και ο άνδρας της χριστιανός. Εάν όμως δεν ήταν, τότε άρχιζε το καθημερινό μαρτύριο.

Η ευκολότερη λύση —η όχι και σπανιότερη— ήταν να διώξει ο ειδωλολάτρης την σύζυγό του, μόλις ανακάλυπτε ότι συμμετείχε στις χριστιανικές συνάξεις και είχε αλλάξει ζωή.

Ας μη λησμονούμε ότι το διαζύγιο αποτελούσε «φυσικό επακόλουθο του γάμου» την εποχή εκείνη της απαθλιώσεως. Να, η χαρακτηριστική φράση του Τερτυλλιανού: «Γυναίκα, η οποία έγινε σώφρων, αποπέμπεται από τον σύζυγο» (Απολογητικός III). Θύμα λοιπόν του διαζυγίου η γυναίκα. Τραυματισμένη βαρεία η λεπτή, η χριστιανική πλέον ψυχή της.

Τί είχε να τραβήξει αν ο άνδρας δεν την έδιωχνε; Πόσους σταυρούς είχε να σηκώσει κάθε μέρα από τον άπιστο, τον κακοσυνηθισμένο, τον κτηνώδη πολλές φορές αφέντη της. «Πολλές γυναίκες», γράφει ο ιερός Αυγουστίνος, «έφεραν σημάδια από κτυπήματα (από τους συζύγους των) μέχρι του σημείου, ώστε μερικές φορές να παραμορφώνεται το πρόσωπό τους» (Εξομολογήσεις, βιβλ. Θ’). Και αυτό ίσως ήταν το λιγότερο. Το βαρύ και δυσβάστακτο ήταν το σκανδαλώδες παράδειγμα του άνδρα, οι παράλογες απαιτήσεις και αυθαιρεσίες του. Την τραγική αυτή κατάσταση, περιγράφει ο Τερτυλλιανός σε μία πολυτιμότατη πραγματεία του (Προς την σύζυγο II, 4).

«Όταν είναι καιρός νηστείας και προσευχής, ο άνδρας παραγγέλλει πρωί-πρωί λουτρό ή καλεί ένα επισκέπτη στο τραπέζι, και όταν εκείνη θέλει να πάει κάπου, τότε παρουσιάζονται οι πιο επείγουσες οικιακές εργασίες. Και ποιός θ’ αφήσει την γυναίκα του να γυρίζει στους δρόμους και να μπαίνει στις πιο άγνωστες και φτωχικές καλύβες, για να επισκεφθεί τους αδελφούς; Ποιός θα ανεχθεί να πηγαίνει αυτή σε βραδινές συνάξεις; Ποιός θα μείνει ατάραχος, όταν το Πάσχα την βλέπει όλη την νύκτα να λείπει; Ποιός άνδρας θα την αφήσει ανύποπτος να πηγαίνει στο τόσο συκοφαντημένο Κυριακό δείπνο; Ποιός θα την αφήσει να παγαίνει κρυφά στην φυλακή, για να ασπασθεί τις αλυσίδες ενός μάρτυρος; ή να δέχεται άλλοτε τον αδελφικό ασπασμό της ειρήνης (στην λειτουργία) ή να μεταφέρει νερό για να πλύνει τα πόδια των αγίων;».

Και τα μαρτύρια συνεχίζονται. «Όταν ένας αδελφός έρχεται από τα ξένα, τί είδους φιλοξενία θα βρει σ’ ένα τέτοιο σπίτι, όταν σ’ αυτόν, που θα έπρεπε ν’ ανοίξει όλη την αποθήκη, είναι και το ντουλάπι του ψωμιού κλειστό!… Θα περάσει απαρατήρητο ότι συ το κρεβάτι σου και τον εαυτόν σου σφραγίζεις με το σημείο του σταυρού; Όταν συ αποφεύγεις κάθε τι το μη αγνό; Όταν συ σηκώνεσαι την νύκτα για να προσευχηθείς; Δεν θα νομίσει τότε ότι πρόκειται να κάνεις κάτι το μαγικό; Ο άνδρας σου δεν θα καταλάβει τί απολαμβάνεις συ μυστικά από την μυστηριώδη εκείνη τροφή» (την Θεία Κοινωνία).

Ο δρόμος αυτός της γυναικείας ζωής ήταν δρόμος πολλών εμποδίων· σε κάθε βήμα της η χριστιανή σύζυγος θα εύρισκε μία άρνηση, μία παρεξήγηση, μία υποψία εκ μέρους του συζύγου. Πόσον τυραννική ήταν η ζωή της! Και όμως το καθημερινό αυτό μαρτύριο ήταν μια συνεχής ομολογία Χριστού. Ήταν κάτι το «πιστευτό, που έκανε τους εθνικούς να ανακράζουν έκπληκτοι: «τι γυναίκες υπάρχουν μεταξύ των Χριστιανών !»

Ας έλθουμε στο τελευταίο στάδιο του καθημερινού εκείνου μαρτυρίου. Δεν ήσαν μόνον τα εμπόδια και οι αρνήσεις και οι ξυλοδαρμοί. ‘Ήταν πολλές φορές αυτό το αιματηρό μαρτύριο. Δεν ήταν σπάνιο να καταδώσει ο ειδωλολάτρης σύζυγος την σύζυγό του στην εξουσία, διότι ήταν χριστιανή· να γίνει δηλαδή αυτός ο ίδιος ο κατήγορος, να την σύρει στο δικαστήριο, για να χύσει το αίμα της, επειδή ζούσε την νέα ζωή και δεν ήθελε να ενδώσει σε κάθε ακολασία, όπως βεβαιώνει ο φιλόσοφος και μάρτυρας Ιουστίνος.

Αλλ’ από όλα αυτά η χριστιανή γυναίκα έβγαινε νικήτρια. Νικήτρια στην πίστη και στην αγνότητα. Νικήτρια ακόμη σ’ ένα άλλο δύσκολο αγώνα: στο να κερδίσει τον άπιστο σύζυγό της. Και συνέβαιναν πολλές τέτοιες επιστροφές βάναυσων και υπερήφανων συζύγων, που οφείλονταν σε κάποια απλή, κάποια ταπεινή, αλλά προσευχόμενη χριστιανή γυναίκα.

Συγκινητικότατο είναι και το παράδειγμα της χριστιανής Δαρείας. Κατά τον τελευταίο διωγμό συνελήφθη ο άνδρας της ο Νίκανδρος, που ήταν στρατιώτης και είχε οδηγηθεί από αυτήν στον Χριστό. Όταν ήλθε η ώρα της εκτελέσεώς του, η Δαρεία ήλθε να τον αποχαιρετήσει. —Ο Θεός μαζί σου! της φώναξε ο Νίκανδρος. Και η υπέροχη εκείνη γυναίκα απάντησε: «Έχε θάρρος και γίνε ήρωας! Δέκα χρόνια πέρασα στο σπίτι χωρίς εσένα και κάθε στιγμή παρακαλούσα τον Κύριο να σε δω. Τώρα χαίρω διότι προσφέρεις την ζωή σου. Πόσον δυνατά θα ψάλω και πόσο υπερήφανη είμαι, διότι μετ’ ολίγον θα είμαι μια σύζυγος μάρτυρος. Λοιπόν, θάρρος και καλή μαρτυρία διά τον Χριστό!»

Η γυναίκα στη δημόσια ζωή της αρχαίας Εκκλησίας

α) Κατηχήτριες

Η χριστιανή γυναίκα των πρώτων χριστιανικών αιώνων δεν έμενε πλέον κλεισμένη μέσα στο σπίτι, αλλά χωρίς να παύσει να είναι αγία, έγινε συγχρόνως αρκετά αισθητή στη δημόσια ζωή της Εκκλησίας. Στην αρχαία χριστιανική φιλολογία βλέπουμε ονόματα γυναικών σε σημαίνουσα θέση. Παραλείπουμε το πόσο τιμητική θέση έχει στις επιστολές του Απ. Παύλου. Ο επίσκοπος Κορίνθου Διονύσιος γράφει επιστολή προς Χρυσοφόραν, την οποίαν ονομάζει «πιστοτάτην αδελφήν» (Ευσεβ. Εκκλησ. Ιστορ. IV, 23). Αργότερα ο επίσκοπος Ολύμπου Μεθόδιος, αφιερώνει ένα σύγγραμμά του στην Φρενόπη, η οποία, όπως γράφει, συναγωνίσθηκε στις εργασίες και τις προσευχές. Ο Ωριγένης αφιερώνει το σπουδαίο σύγγραμμά του «περί ευχής» στην Τατιάνα, την «κοσμιωτάτην και ανδρειοτάτην». Η γυναίκα κατέχει μία σπουδαία θέση σε όλο το διδακτικό έργο του Ωριγένη. Όπως στον κύκλο του φιλόσοφου και μάρτυρα Ιουστίνου υπήρχαν μαθήτριες, σαν την Χαριτώ, έτσι και τα μαθήματα του αλεξανδρινού διδασκάλου με ζήλο παρακολουθούσαν και γυναίκες όπως η Ηραΐς, η Μαρκέλλα και άλλες. Στην Καισάρεια μάλιστα δυο χρόνια έμεινε ο Ωριγένης στο σπίτι της Ιουλιανής, η οποία είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την χριστιανική μόρφωση (Ευσεβίου VI, 17).

Η χριστιανή γυναίκα, «η πιστοτάτη, κοσμιωτάτη και ανδρειοτάτη», δεν παρακολουθούσε μόνον ως ακροάτρια την νέα διδασκαλία, αλλά αναδείχθηκε και κατηχήτρια της καινής διδαχής. Κατηχεί τις νεοφώτιστες γυναίκες στην πίστη, είναι η παραστάτιδα και οδηγός της πρώην ειδωλολάτρισσας στα πρώτα της βήματα στη νέα ζωή. Μιλούσε στις γυναίκες, ξερίζωνε από τις καρδιές τους κάθε φαύλη ιδέα και προκατάληψη και φύτευε το δένδρο της πίστεως. Κατηχεί στο σπίτι και στην εκκλησία, στις κατακόμβες και στις φυλακές, κατηχεί η ελεύθερη αλλά και η δούλη. Μια βαρυσήμαντη μαρτυρία του Κλήμεντος Αλεξανδρείας μας φανερώνει το μέγεθος της αφανούς αυτής ιεραποστολής: «Διά των γυναικών και στον γυναικωνίτη αδιαβλήτως εισήρχετο η του Κυρίου διδασκαλία» (Στρωματείς). Έτσι εισχωρούσε η διδασκαλία του Κυρίου στον γυναικωνίτη κάθε σπιτιού από γυναίκες και έτσι αποφεύγονταν υπόνοιες και παρεξηγήσεις.

Επί κεφαλής της τίμιας αυτής παρατάξεως των κατηχητριών στέκεται ένα μεγάλο ανάστημα, η Πρίσκιλλα. Είναι η γυναίκα η οποία κατήχησε στην πίστη τον «λόγιον» Απολλώ. Είχε πάντοτε ανοικτό το σπίτι της στη Ρώμη, στην Κόρινθο, στην Έφεσο για το κήρυγμα του Ευαγγελίου και για την κάθε βοήθεια των πιστών. Αναφέρουμε και την Θέκλα, την ιεραπόστολο του Ικονίου, η οποία «πολλούς φώτισε με το λόγο του Θεού». Ο ιστορικός Σωζόμενος (II, 7) σημειώνει ότι οι Ίβηρες του Καυκάσου όφειλαν την επιστροφή τους σε μία χριστιανή αιχμάλωτη πολέμου! Σκεφτείτε τί ηρωισμό, τί ψυχικό πλούτο, τί ακατάβλητο σθένος απαιτούσε ένα τέτοιο έργο μεταξύ βαρβάρων λαών.

β) Διακόνισσες

Στην προς Ρωμαίους επιστολή ο Απ. Παύλος κάνει μια θερμή σύσταση για μία γυναίκα: «Σας συστήνω δε τη Φοίβη την αδελφή μας, που είναι διακόνισσα της εκκλησίας στις Κεχρεές, για να την δεχτείτε στο όνομα του Κυρίου, όπως αρμόζει σε αγίους, και να της παρασταθείτε σε ό,τι σας έχει ανάγκη. Γιατί και αυτή βοήθησε πολλούς και εμένα τον ίδιο» (Ρωμ. ιστ’ 1-2). Μεγάλο το εγκώμιο και η τιμή. Διότι η Φοίβη ήταν διακόνισσα, είχε το ιερό εκείνο αξίωμα που χάρισε ο Χριστιανισμός στην πριν περιφρονημένη γυναίκα. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η ευχή, που διάβαζε ο επίσκοπος κατά την χειροτονία της διακόνισσας:

«Δέσποτα Κύριε, συ ο οποίος δεν αποβάλλεις γυναίκες αφιερωμένες που θέλουν να υπηρετούν καθώς πρέπει στους αγίους οίκους σου, αλλά τις δέχθηκες στην τάξη των λειτουργών, δώρισε την χάρη του Αγίου σου Πνεύματος και στην δούλη σου αυτήν, η οποία επιθυμεί να αφιερωθεί σε σένα και να εκπληρώσει την χάρη της διακονίας σου, καθώς έδωσες την χάρη της διακονίας σου στην Φοίβη, την οποίαν κάλεσες στο έργο της ιεράς υπηρεσίας. Χάρισε δε σ’ αυτήν να προσκαρτερεί ακατακρίτως στους αγίους ναούς σου, να επιμελείται την ατομική ζωή της και μάλιστα την σωφροσύνη και ανάδειξέ την τέλεια δούλη σου· ίνα και αυτή παρεστώσα τω βήματι του Χριστού σου, λάβει μισθόν άξιον της αγαθής πολιτείας…».

Εκτός από το κατηχητικό έργο οι διακόνισσες επέβλεπαν την τήρηση της τάξεως μεταξύ των γυναικών στον ναό, υπεδείκνυαν τις θέσεις στις γυναίκες, φρόντιζαν οι νεώτερες να παραχωρούν την θέση τους στις μεγαλύτερες, πρόσφεραν τιμητικές θέσεις στις παρευρισκόμενες ξένες γυναίκες, επέπλητταν εκείνες που δεν προσήλθαν εγκαίρως και προσεύχονταν μαζί τους, για να τους δώσει ο Θεός περισσότερο ζήλο. Επίσης επέβλεπαν μεταξύ των γυναικών, «όπως μη τις ψιθυρίσει ή νυστάξει ή γελάσει ή νεύσει» (Αποστολικαί Διαταγαί). Ακόμη έδιναν πιθανότατα το σύνθημα της συμμετοχής των γυναι¬κών στην ψαλμωδία—(«υποψάλλειν»)—και έκαναν την αρχή του ασπασμού της ειρήνης μεταξύ των γυναικών κατά την Θεία Λειτουργία. Ιδιαιτέρως δε επέβλεπαν κατά το βάπτισμα των γυναικών.

Η διακόνισσα συμμετείχε στα έργα της πρόνοιας και της αγάπης, όπως περίθαλψη αρρώστων, μεταφορά τροφής σε πτωχούς, επίσκεψη φυλακισμένων χριστιανών, φιλοξενία ξένων γυναικών, εκπαίδευση ορφανών, φροντίδα για την κηδεία και ταφή των νεκρών χριστιανών γυναικών. Γι’ αυτό και ονομάζονται «αιδεσιμώταται, θεοφιλέσταται, τιμιώταται, ευλαβέσταται». Οι Αποστολικές Διαταγές θέλουν την διακόνισσα «πραείαν, ήσυχον, επιεική, άκακον, αόργητον, μη πολύλαλον, μη κραύγασον, μη πολύγλωσσον, μη κατάλαλον, μη λεξίθηρον, μη φιλοπράγμονα», οι δε εκκλησιαστικοί Κανόνες των Αποστόλων την θέλουν «ευδιάκονον» και «νηπτικήν».

https://www.pemptousia.gr/2021/05/i-gineka-stin-archea-ekklisia/

ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20