ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Προσευχη στην Παναγια: Προστρεχω σε Σενα, Μητερα μου…

12:00:00 π.μ.


Προσευχή: Προστρέχω σε Σένα, Παρθένε των Παρθένων Μητέρα μου. Θυμήσου, Κεχαριτωμένη Παρθένε Μαρία, ότι ποτέ δεν έμεινε αβοήθητος,

όποιος προσέτρεξε στη δική Σου προστασία,

ικέτεψε τη δική Σου βοήθεια, ή αναζήτησε τη δική Σου μεσιτεία.

Εμπνευσμένος από αυτήν την εμπιστοσύνη,

προστρέχω σε Σένα, Παρθένε των Παρθένων,
Μητέρα μου, σε Σένα έρχομαι,
μπροστά Σου στέκομαι,
αμαρτωλός και μετανοημένος.

Ω, Μητέρα του Ενσαρκωμένου Λόγου!

Μην περιφρονήσεις τις παρακλήσεις μου,
αλλά κατά το έλεός Σου, εισάκουσέ με.
Αμήν.

Ο γεροντας και ο νεαρος μοναχος

12:00:00 π.μ.


Γέροντας: Ένας νεαρός Μοναχός πήγε να ζήσει στο καλυβάκι ενός Γέροντα όπου θα έκανε «υποταγή». Προσπαθώντας να μάθει από τον Γέροντα, ο οποίος ήταν πάρα πολύ σοφός και πολύ ταπεινός, πέρασε αρκετό καιρό δίπλα του. Κάποια μέρα ο Γέροντας εξαφανίστηκε.

Άδικα τον έψαχνε ο μαθητής και άδικα τον περίμενε να εμφανιστεί. Ο Γέροντας είχε χαθεί ανεξήγητα από την μια στιγμή στην άλλη, δίχως να πάρει τίποτα μαζί του, δίχως να αφήσει πίσω του κανένα απολύτως ίχνος.
Ο μαθητής ανησυχούσε μήπως είχε πάθει κάτι, π.χ. μήπως είχε πέσει από κάποιο γκρεμό ή είχε πνιγεί στη θάλασσα. Πολλοί Μοναχοί τον έψαξαν αλλά δεν τον βρήκαν ούτε ζωντανό, ούτε νεκρό. Ο μαθητής έμενε μόνος στο καλυβάκι όλον αυτόν τον καιρό.
Πέρασαν δύο χρόνια, και μια μέρα ο Γέροντας εμφανίστηκε και πάλι στον μαθητή του, στην αυλή του μικρού του σπιτιού. «Γέροντα ζεις;….» τον ρώτησε έκπληκτος ο μαθητής του.
Ο Γέροντας απάντησε τα εξής: «Δύο χρόνια τώρα ζούμε στο ίδιο κελί μαζί, και εσύ νομίζεις πως είσαι μόνος σου»!

Αγιες Σοφια, Πιστη, Ελπιδα και Αγαπη (17 Σεπτεμβριου)

12:00:00 π.μ.

Έζησαν ὅταν αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων ἦταν ὁ Ἀνδριανός.
Ὅταν ἡ τίμια καὶ ἐνάρετη Σοφία χήρεψε, πῆγε μαζὶ μὲ τὶς κόρες της στὴν Ρώμη. Ἐκεῖ ὁ αὐτοκράτορας πληροφορήθηκε ὅτι οἱ τέσσερις γυναῖκες ἦταν χριστιανὲς καὶ διέταξε νὰ τὶς συλλάβουν. Ἀφοῦ χώρισε τὴν μητέρα ἀπὸ τὰ παιδιά της, ζήτησε νὰ παρουσιασθεῖ μπροστὰ του ἡ δωδεκάχρονη Πίστη. Μὲ δελεαστικοὺς λόγους ὁ Ἀνδριανὸς προσπάθησε νὰ πείσει τὴν Πίστη νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἀντιμετώπισε τὸ ἄκαμπτο φρόνημα τῆς νεαρῆς. Τότε ὁ σκληρὸς ἡγεμόνας διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμό της.
Τὸ ἴδιο σθένος μὲ τὴν Πίστη ἐπέδειξαν καὶ οἱ ἀδελφές της, ἡ δεκάχρονη Ἐλπίδα καὶ ἡ ἐννιάχρονη Ἀγάπη. Ὁ σκληρὸς Ἀνδριανὸς δὲ δίστασε νὰ διατάξει τοὺς δήμιούς του νὰ ἀποκεφαλίσουν καὶ τὰ ἄλλα δυὸ κορίτσια.
Περήφανη γιὰ τὰ παιδιά της ἡ Σοφία, ἐνταφίασε μὲ τιμὲς τὶς κόρες της καὶ παρέμεινε γιὰ τρεῖς μέρες στοὺς τάφους τους, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ τὴν πάρει κοντά του. Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴν προσευχή της καὶ ἡ Σοφία παρέδωσε τὸ πνεῦμά της δίπλα στοὺς τάφους τῶν παιδιῶν της.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σοφίᾳ ἐκθρέψασα, κατὰ τὴν κλῆσιν σεμνή, τὰς τρεῖς θυγατέρας σου, ταύτας προσάγεις Χριστῷ, ἀθλήσεως σκάμμασιν· ὅθεν τῆς ἄνω δόξης, σὺν αὐταῖς κοινωνοῦσα, πρέσβευε τῷ Σωτῆρι, καλλιμάρτυς Σοφία, δοῦναι τοῖς σὲ τιμῶσι, χάριν καὶ ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἀνεβλάστησας, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Κυρίου Σοφία Μάρτυς σεμνή, καὶ προσήγαγες Χριστῷ καρπὸν ἡδύτατον, τοὺς τῆς νηδύος σου βλαστούς, δι’ ἀγώνων ἱερῶν, Ἀγάπην τε καὶ Ἐλπίδα, καὶ τὴν θεόφρονα Πίστιν· μεθ’ ὧν δυσώπει ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Σοφίας τῆς σεμνῆς, ἱερώτατοι κλάδοι, ἡ Πίστις καὶ Ἐλπίς, καὶ Ἀγάπη δειχθεῖσαι, σοφίαν ἀπεμώραναν, τῶν Ἑλλήνων ἐν χάριτι, καὶ ἀθλήσασαι, καὶ νικηφόροι φανεῖσαι, στέφος ἄφθαρτον, παρὰ τοῦ πάντων Δεσπότου, Χριστοῦ ἀνεδήσαντο.

Μεγαλυνάριον.
Μήτηρ ἐπὶ τέκνοις Δαβιτικῶς, ὤφθης τερπομένη, ὦ Σοφία πανευκλεής· σὺ γὰρ τῇ Τριάδι, τὰς τρεῖς σου θυγατέρας, ὥσπερ γυνὴ ἀνδρεία, ἄθλοις προσήγαγες.

Απελπιστηκα και τοτε σκεφτηκα τον Αγιο της Νεας Μακρης, τον Αγιο Εφραιμ

12:00:00 π.μ.


Άγιος Εφραίμ: Ήταν το καλοκαίρι του 1995. Ο Μάριος και εγώ ζούσαμε στην Αθήνα. Μας απασχολούσε και τους δύο μια μεγάλη εταιρεία της Θεσσαλονίκης στον τομέα των ζαχαρωδών προϊόντων και είχαμε αναλάβει το στήσιμο των καταστημάτων και την προώθηση των προϊόντων της σε Πανελλήνια βάση.

O Μάριος και εγώ είχαμε γνωριστεί στη Θεσσαλονίκη κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Οικονομικός μετανάστης από τη Αλβανία είχε έλθει το 1993 στην Ελλάδα για αναζήτηση μιας καλλίτερης τύχης αφού περπάτησε 11 μέρες μέσα από τα βουνά.
Τότε ήταν που γνωρίσαμε με την βοήθεια ενός καλού μας φίλου τον ΄Άγιο της Μάκρης. Καλή του ώρα του Περικλή όπου και αν βρίσκεται του χρωστάω πολλά που μου έκανε αυτή την μεγάλη πνευματική γνωριμία. Ένα τεράστιο δώρο ζωής.
Πήγαμε στο μοναστήρι για να προσευχηθούμε για τον φίλο μου τον Περικλή που αντιμετώπιζε και αυτός ένα μεγάλο πρόβλημα και εκεί έγινε η δική μου πνευματική Ανάσταση. Παρ” όλο που η δουλεία μας ήταν καλή και κερδίζαμε αρκετά χρήματα τα χρέη μου από την παλιά μου επιχείρηση δεν φαινόταν να τελειώνουν .
Ο Μάριος όταν συγκεντρώνονταν ένα σοβαρό ποσό ερχόταν στη Θεσσαλονίκη πλήρωνε κάποια από αυτά και μετά ερχόταν ξανά στην Αθήνα και συνεχίζαμε πάλι. Αγαπιόμασταν με πολύ και με ειλικρινή αγάπη και παρ όλη την μεγάλη διαφορά ηλικίας που μας χώριζε είχαμε τεράστιο δέσιμο και τεράστιο ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο.
Μια αγάπη που δύσκολα μπορεί να βιώσει κανείς στις μέρες μας και που όλοι θα ήθελαν να ζήσουν. Μια αγάπη με αυτοθυσία ειλικρίνεια και καλοσύνη. Μια σπάνια αγάπη.
Ώσπου μια μέρα σε κάποιο από τα ταξίδια του Μάριου στη Θεσσαλονίκη για να πληρώσει κάποιο χρέος ο Μάριος δεν ξαναγύρισε στην Αθήνα.
Αφού πλήρωσε το χρέος έφυγε στην συνέχεια στην Αλβανία και από εκεί ξαφνικά και χωρίς να μου έχει πει τίποτε βρέθηκε στην Ελβετία με έναν εξάδελφο του, από όπου μου τηλεφώνησε για να μου ανακοινώσει ότι θα ξαναγύριζε πίσω μόνο όταν θα συμπλήρωνε όλο το ποσό που εγώ χρωστούσα στο Δημόσιο για να με βοηθήσει να πληρώσω τα χρέη μου.
Η δουλεία που είχε βρει για να το κάνει αυτό ήταν και επικίνδυνη και παράνομη. Όταν μου τηλεφώνησε και μου είπε τι είχε σκοπό να κάνει και που είχε μπλέξει άρχισα να ουρλιάζω στο τηλέφωνο και να τον παρακαλώ με δάκρια να γυρίσει πίσω. Τίποτε δεν άξιζε τόσο μεγάλη θυσία ούτε καν η ζωή μου.
Του είπα πως θα πέθαινα αν έκανε κάτι τέτοιο και πως τίποτε στον κόσμο δεν άξιζε περισσότερο από την ζωή του που εκείνη τη στιγμή θυσίαζε για να βοηθήσει εμένα. Του είπα πως η απόφαση του αυτή να κάνει μια τόσο επικίνδυνη και παράνομη δουλειά, που ούτε στο χαρακτήρα ούτε στο ήθος του ταίριαζε και βέβαια ούτε και στο δικό μου, θα με σκότωνε.
Όμως ότι και να του έλεγα δεν τον έπειθα με τίποτε. Σε κάποια στιγμή μου τηλεφώνησε πάλι και μου είπε πώς στο σπίτι που τον φιλοξενούσε στην Ελβετία άνοιξε ένα ντουλάπι και βρήκε μέσα όπλα κάθε είδους. Με έπιασε πανικός και τρόμος.
Αν ήξερα που ήταν θα έφευγα αμέσως για Ελβετία για να τον σταματήσω και να τον φέρω πίσω. Ήξερα πλέον ότι είχε μπλέξει πολύ άσχημα. Ήξερα πως εκεί που είχε πάει ήταν με ανθρώπους αδίστακτους, με ανθρώπους που δεν αστειεύονταν. Μέναμε στην Γλυφάδα.
Το αεροδρόμιο ήταν 10 λεπτά από το σπίτι μας όμως και να τα κατάφερνα να βρω εισιτήριο και να πάω στην Ελβετία δεν μου έλεγε που ήταν. Δεν ήξερα που να πάω. Έπρεπε ο ίδιος να πειστεί να γυρίσει πίσω αν βέβαια μπορούσε να γυρίσει πίσω μετά από όσα είχε δει και είχε μάθει.
Τα παρακάλια μου και οι απειλές μου πώς ποτέ δεν θα δεχόμουν αυτά χρήματα που ήθελε να βγάλει με κίνδυνο της ζωής του δεν φαινόταν αρκετά για να σταματήσουν την απόφαση του.
Τόσο πολύ με αγαπούσε που φαινόταν διατεθειμένος να θυσιαστεί για μένα. Τι λέω διατεθειμένος, ήταν αποφασισμένος! Απελπίστηκα και τότε σκέφτηκα τον Άγιο της Νέας Μάκρης, τον Άγιο Έφραίμ.
Πήρα το αυτοκίνητο μου και έτρεξα με αγωνία να τον παρακαλέσω να με λυπηθεί και να γυρίσει πίσω τον αγαπημένο μου. Ήξερα πως θα το κάνει το πίστευα με όλο μου το είναι, ήταν η τελευταία μου ελπίδα. Πήγα στο μοναστήρι απόγευμα λίγο πριν κλείσει, έσκυψα στο Άγιο του λείψανο και έκλαψα με σπαραγμό.
Τα δάκρυα μου πλημμύρισαν το πρόσωπο μου και την Άγια λειψανοθήκη ολόγυρα. Τον ικέτεψα με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Κατέθεσα εκεί όλη μου την πίστη και την αγάπη μου σε Αυτόν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις στιγμές. Έκλαιγα σαν μωρό παιδί και τον παρακαλούσα όπως ένα παιδί τον πατέρα του. Και Εκείνος με άκουσε. Το ήξερε και ο Άγιος μου ότι ο Μάριος κινδύνευε και τον γύρισε πίσω σε τρεις μέρες!!
Όσο και αν φαίνεται απίστευτο Τον γύρισε πίσω σε τρεις μέρες. Αυτό είναι το μεγαλείο της προσευχής και του Γοργοϋπήκου “Αγίου Εφραίμ. Τόσο Γρήγορος και Θαυματουργός είναι. Το θαύμα το έκανε και ο Μάριος είχε ξεκινήσει ήδη το ταξίδι της επιστροφής.
Μια περιπετειώδης και επικίνδυνη επιστροφή που θα την θυμόμαστε μια ζωή. Όμως γύρισε πίσω και αυτό έχει σημασία. Μέχρι εδώ η ιστορία μοιάζει απλή και συνηθισμένη.
Έτσι θα ήταν αν δεν υπήρχε η εξής συνέχεια: Μία εβδομάδα αφ ότου έφυγε ο Μάριος από το σπίτι στην Ελβετία και από τους ανθρώπους που είχε μπλέξει κάποιοι άλλοι Αλβανοί, αντίπαλων συμφερόντων, σκότωσαν μέχρις ενός όλους τους παρ” ολίγον συντρόφους του Μάριου. Ξεκαθάρισμα συμμοριών είπαν.
Ο Μάριος θα ήταν μέσα σε αυτούς που σκοτώθηκαν αν δεν είχε μιλήσει ο Άγιος στην καρδία του και δεν τον γύριζε πίσω. Ο Μάριος θα είχε σκοτωθεί από το καλοκαίρι του 1995 αν ο Άγιος δεν με είχε λυπηθεί και δεν του είχε σώσει την ζωή.
Δεν υπάρχουν λόγια για να Τον ευχαριστήσω για το καλό που μας έκανε. Ποτέ δεν θα υπάρξουν λόγια η και πράξεις αρκετές για να Τον ευχαριστήσω. Όμως από τότε ζω για να Τον δοξάζω, να Τον πιστεύω και να Τον αγαπώ.
Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ! Μόλις γύρισε ο Μάριος πήγαμε μαζί στο μοναστήρι για να Τον ευχαριστήσουμε για την σωτηρία της ζωής του. Εδώ ο Άγιος ξανάβαλε το χέρι Του για να μας δείξει, να μας επιβεβαιώσει πως ήταν κοντά μας και μας προστάτευε.
Ο Μάριος λίγες μέρες μετά την σωτηρία της ζωής του κέρδισε στο λόττο 1 εκατομμύριο δραχμές.
Ήταν η επιβεβαίωση πως ο Άγιος ήταν κοντά μας και πώς όλα μας τα παρείχε και για όλα φρόντιζε για μας. Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό το μέγα θαύμα ως το τέλος της ζωής μου. Έχω διαβάσει πολλά από τα θαύματα του και έχω συγκλονιστεί.
Όμως άλλο να διαβάζεις και άλλο να έχεις ο ίδιος βιώσει κάτι σαν και αυτό που ζήσαμε εγώ και ο αγαπημένος μου. Δοξασμένος να είσαι Άγιε μου στους αιώνες και να βοηθάς εμάς τους ανάξιους δούλους σου.
Έχεις την Αγάπη και το θείο χάρισμα από τον Χριστό μας να κάνεις μεγάλα θαύματα εκεί που όλα μοιάζουν πως έχουν χαθεί. Ευτυχισμένος ο κάθε άνθρωπος που έχει την τύχη να πιστέψει στην χάρη Σου. Αληθινά πλούσια τα ελέη του Μεγαλοδύναμου Θεού στον κάθε πιστό Χριστιανό και στις ανάγκες της καθημερινότητας του.
Ευλογημένο το Άγιο όρος των Αμμώμων, αληθινά τόπος ιερός και ευλογημένος. Καταφύγιο και προστασία για τον κάθε Χριστιανό που δοκιμάζεται στην ζωή. Ο Μάριος και εγώ, ειδικά εγώ, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτή την μεγάλη βοήθεια που μας έδωσες Άγιε μου.
Σε κάθε μεγάλο μας πρόβλημα και δυσκολία τον επικαλούμαστε για να μας βοηθήσει. Έχουμε δοκιμαστεί πολύ αλλά η αγάπη μας δεν έσβησε ποτέ και ούτε ποτέ θα σβήσει. Ζήσαμε μαζί 14 περίπου χρόνια μακάρι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο αυτό να γνωρίσουν μια αγάπη σαν την δική μας.
Με πόνο ψυχής και πραγματική αλληλεγγύη και συντροφικότητα. Προστάτευε ο ένας τον άλλο, βοηθούσε ο ένας τον άλλο σεβόταν ο ένας τον άλλο και οι δυο αγαπούμε και τιμούμε τον Άγιο της Μάκρης γιατί με το θέλημα Του ζήσαμε 14 χρόνια μαζί.
Γιατί ήταν η δική Του βοήθεια που του έσωσε την ζωή και τον γύρισε πίσω κοντά μου. Προσεύχομαι στην χάρη Του να μας έχει πάντα καλά και πάντα κάτω από την προστασία Του. Πιστεύω ακλόνητα στην Δύναμη Του πως θα μας έχει πάντα μαζί και πάντα ευτυχισμένους.
Μας το έχει αποδείξει άλλωστε με το Μεγάλο Του θαύμα πως μας θέλει μαζί. Ακόμη και τώρα που η ζωή μας έφερε μια μεγάλη δοκιμασία δεν έχουμε παύσει να αγαπιόμαστε και να πονάμε ο ένας για τον άλλο. Τον πιστεύει Το σέβεται και Τον αγαπά όσο και εγώ.
Άγιε και προστάτη μας σκέπε φρούρει επίβλεψον τους ταπεινούς σου δούλους ίνα κατά χρέος και πίστη αιώνια Σε δοξολογούμε. ΑΜΗΝ.
Με ευγνωμοσύνη

Μάριος και Άσπα

Κυριακη μετα την Υψωσιν του Τιμιου και Ζωοποιου Σταυρου -«Οστις θελει oπισω μου ακολουθειν, απαρνησασθω εαυτον και αρατω τον σταυρον αυτου και ακολουθειτω μοι»

12:00:00 π.μ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Μάρκ. η΄34-θ΄1
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ : Γαλ. β΄16-20
Η Ύψωση του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού έχει σαν επίκεντρο το συγκλονιστικό γεγονός της ίδιας της Υψώσεως του Κυρίου πάνω στον Σταυρό. 


Ένα γεγονός ύψιστης αυτοθυσίας και αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Ένα γεγονός που αποκαλύπτει τη μέγιστη προσφορά του Θεού προς τον άνθρωπο και από την άλλη τη χείριστη απάντηση του ανθρώπου σ’ αυτή την προσφορά του Θεού. Ενώ ο Θεός τους προσφέρει αγάπη, αυτοί του προσφέρουν, ταπείνωση, εξευτελισμό και τον χειρότερο θάνατο, τον Σταυρικό. Ακόμα και στην έσχατη πράξη της ταπείνωσης, της απογύμνωσης και της σταύρωσης, κατά την οποία εκείνοι μοιράστηκαν τα ρούχα του ρίχνοντας κλήρο, ο Ιησούς απαντούσε με αγάπη λέγοντας : «Πατέρα συγχώρησέ τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν» (Λουκ. κγ΄34).
 Ο Απόστολος Παύλος είναι συγκλονισμένος από το γεγονός της Σταυρικής θυσίας του Χριστού. Γι’ αυτόν η Σταυρική θυσία είναι υπόθεση που τον αφορά προσωπικά. Γι’ αυτόν, ο Χριστός δεν Σταυρώθηκε γενικά και αόριστα για τον καθένα. Γι’ αυτόν ο Χριστός είναι Εκείνος που τον αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη του. Αφού δε η θυσία του Χριστού ήταν έκφραση αγάπης, που απευθυνόταν και στον ίδιο, τότε έπρεπε να δώσει και ο ίδιος τη δική του απάντηση σ’ αυτή την αγάπη.
Ο Απόστολος Παύλος, όπως ακούσαμε και στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα , στη δική του απάντηση πρόσφερε τη ριζική μεταμόρφωση του εαυτού του και της ζωής του. «Έχω πεθάνει στον σταυρό μαζί με τον Χριστό και δε ζω πια εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπο μου ο Χριστός. Κι η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου».
«Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτή τη δωρεά του Θεού», υπογραμμίζει στη συνέχεια ο Απόστολος Παύλος. Αυτή η συναίσθηση τον οδηγεί σε μια επαναλαμβανόμενη συμβουλή: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. ια΄ 1). Μιμηθείτε εμένα, όπως κι εγώ μιμούμαι τον Χριστό.
Ναι, μιμητές. Γιατί, η εκτίμηση δεν πρέπει να σταματά στον θαυμασμό, αλλά να ολοκληρώνεται μέσα από τη μεταμόρφωση της ζωής μας στο πρότυπο της ζωής του προσώπου που θαυμάζουμε. Κι ο Χριστός αυτό ζητά από μας. Μεταμόρφωση και όχι θαυμασμό. Μια μεταμόρφωση που θα έχει σαν αφετηρία, αλλά και σαν θεμέλιο την ελευθερία. Μια μεταμόρφωση που θα επιβεβαιώνεται και με συγκεκριμένους τρόπους.
Με αφετηρία την ελευθερία και με θεμέλιο την πίστη ο Χριστός μάς προσκαλεί να γίνουμε μέτοχοι αυτής της μεταμόρφωσης με συγκεκριμένους τρόπους. Μας είπε σήμερα: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Ο Χριστός για να δείξει, ότι η σωτηρία ναι μεν είναι δώρο του Θεού, αλλά απαιτείται και η συνεργασία του ανθρώπου, για την υλοποίησή της, κάλεσε σαν αποδέκτες, αλλά και σαν συνεργάτες όλους τους ανθρώπους. Ο Χριστός απευθύνει σήμερα καθολική πρόσκληση για να επιβεβαιώσει ότι ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Έτσι, η σωτηρία προσφέρεται ως δυνατότητα για όλους. Όμως, αυτή η δυνατότητα για να μετατραπεί σε πραγματικότητα, χρειάζεται, κατ’ αρχάς, την ελεύθερη αποδοχή της από τον καθένα ξεχωριστά και στη συνέχεια την εκπλήρωση κάποιων προϋποθέσεων όπως: Να απαρνηθεί τον εαυτό του, να σηκώσει τον σταυρό του και να ακολουθεί τον Χριστό για όλη του τη ζωή.
Ο σταυρός του αληθινού μαθητή του Χριστού, είναι σταυρός ταπείνωσης και αυταπάρνησης. Είναι σταυρός ανιδιοτελούς αγάπης και θυσίας για κάθε άνθρωπο χωρίς διάκριση, ακόμα και για κείνον που τον έβλαψε. Πρότυπό του είναι ο ίδιος ο Χριστός που στην πράξη επιβεβαίωσε ότι «δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του για όλους» (Ματθ. κ΄28). Ακόμα γιατί την αγάπη δεν την πρόβαλε μόνο σαν την μεγαλύτερη εντολή, αλλά και την επισφράγισε με τη Σταυρική θυσία και την προσφορά της συγχώρησης στους σταυρωτές Του με το «Πάτερ, άφες αυτοίς∙ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»(Λουκ. κγ΄34).
Ο Χριστός μας χάραξε τον δρόμο, αλλά δεν μας αναγκάζει να τον ακολουθήσουμε. Μέσα από την δύναμη της ελευθερίας καλούμαστε να τον συναντήσουμε, να τον ακολουθήσουμε. Μας καλεί να γίνουμε πραγματικά άνθρωποι, δηλαδή «κατ’ εικόνα και καθ’ομοίωσιν Θεού». Μέσα από τη δική μας αλλαγή θα μπορούμε σαν «ζύμη» να ζυμώσουμε, να μεταμορφώσουμε και τη νεότερη γενιά. Δυστυχώς, όμως, μέσα από τις πράξεις, αλλά και τις παραλείψεις μας απέχουμε πολύ από το «ιδεατό», το ιδανικό. Και τούτο γιατί, αντί να προετοιμάζουμε τη νεότερη γενιά να γίνει καλύτερη, με τα δικά μας λανθασμένα πρότυπα, την κάναμε χειρότερη από μας. Καθημερινά δημιουργούμε ανθρώπους χωρίς ηθικούς φραγμούς και άρα χωρίς πραγματικό σκοπό ζωής. Επενδύσαμε στην ύλη και την ξερή γνώση. Αδιαφορήσαμε για τον άνθρωπο και τη συνύπαρξη με τον συνάνθρωπο. Διαγράψαμε από το λεξιλόγιο μας τη λέξη «αλληλεγγύη».
Αδελφοί μου, Στώμεν καλώς. Στώμεν μετά φόβου. Όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε την ιδιότητά μας ως Χριστιανών και, ιδιαίτερα, ότι έχουμε δεχθεί τη Χάρη του Θεού, τόσο πιο γρήγορα θα «επιτρέψουμε» στη Χάρη του Θεού να μας ελευθερώσει από τα πάθη και τις κακίες μας. Και τότε αυτή η Χάρη του Θεού θα γαληνέψει την ψυχή μας. Τότε αυτή θα βγει προς τα έξω για να γαληνέψει και τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Αυτή η Χάρη θα μας αξιώνει, όχι απλά να λέμε ότι είμαστε Χριστιανοί, αλλά και να μας καθιστά πραγματικούς Χριστιανούς και άρα μιμητές της ζωής του Χριστού. Ας μας αξιώνει ο Θεός να λέμε, όπως σήμερα και ο Απόστολος Παύλος: «Ζω ουκέτι εγώ∙ ζη εν εμοί Χριστός» Αμήν.

Ο σταυρος ως δρομος προς την σωτηρια

12:07:00 π.μ.


Κάθε ανθρώπινη πολιτεία έχει ένα νομικό πλαίσιο μέσα στο oποίο κινείται, γιατί είναι γεγονός ότι μετά την πτώση του ανθρώπου οι συνθήκες ζωής γίνονται δύσκολες. Ο άνθρωπος περιέπεσε στον σκοτασμό του νου και άλλαξαν οι σχέσεις του και με τον Θεό και με τον συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος με σκοτισμένο νου γίνεται ιδιοτελής, φίλαυτος, αυτάρκης, εμπαθής και αυτό έχει τραγικές συνέπειες για την ζωή της κοινωνίας.



Γι' αυτόν τον λόγο εμφανίσθηκαν πολλοί νομοθέτες που αγωνίσθηκαν και αγωνίζονται να κάνουν υποφερτές τις κοινωνικές συνθήκες. Έτσι τα ανθρώπινα πολιτεύματα στηρίζονται στην λογική, στην ανθρώπινη εφευρετικότητα και, φυσικά, όλα εξαρτώνται από τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες, αλλά και την δυνατότητα θεραπείας.


Το πολίτευμα όμως της Εκκλησίας είναι σταυρικό. Στηρίζεται πάνω στον Σταυρό του Χριστού.Παρακαλούμε τον Θεό να φυλάττη το δικό Του πολίτευμα δια του Σταυρού.«Και το σον φυλάττων διά του σταυρού σου πολίτευμα». Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν ότι ο Σταυρός είναι η βάση του ορθόδοξου εκκλησιαστικού πολιτεύματος και ότι το ορθόδοξο πολίτευμα είναι σταυρικό. Θα ήταν, λοιπόν, καλό να χαραχθούν μερικές απλές σκέψεις για το κρίσιμο αυτό θέμα, αφού μάλιστα πιστεύω ότι αν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε αυτήν την μεγάλη αλήθεια θα μπορέσουμε να εισδύσουμε στο πραγματικό και βαθύτερο νόημα της Ορθοδοξίας.

Κατ' αρχάς ο Σταυρός στην πατερική διδασκαλία, εκτός του ότι είναι το ξύλο πάνω στο οποίο ο Χριστός τελείωσε την ζωή Του και θριάμβευσε εναντίον των δυνάμεων του σκότους, συγχρόνως είναι και η άκτιστη ενέργεια του Θεού που έσωζε τους ανθρώπους προ του Νόμου, μετά τον Νόμο, προ της ενανθρωπήσεως του Χριστού και μετά από αυτήν.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε μια ομιλία του αναπτύσσει αυτήν την θεμελιώδη διδασκαλία της Εκκλησίας.




Τονίζει ότι Σταυρός είναι «η της αμαρτίας κατάργησις». Επίσης, υπογραμμίζει την αλήθεια ότι ο Σταυρός του Χριστού «προανεκηρύττετο και προετυπούτο μυστικώς εκ γενεών αρχαίων, και ουδείς ποτε κατηλλάγη τω Θεώ χωρίς της του Σταυρού δυνάμεως».

Έτσι ο Σταυρός του Χριστού προτυπωνόταν μυστικώς στην Παλαιά Διαθήκη και στην πραγματικότητα, όπως λέγει στην συνέχεια της ομιλίας του ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, βιώνονταν από όλους τους Προπάτορας και τους Προφήτας. Πραγματικά, «φίλοι Θεού πολλοί των πρό νόμου και μετά νόμον, μήπω του Σταυρού φανέντος». Έτσι «και ο Σταυρός ην εν τοις προγενεστέροις και πρό του τελεσθήναι».

Βεβαίως, το σχήμα του Σταυρού πάνω στον οποίο ο Χριστός τελείωσε την ζωή Του είναι τίμιο και προσκυνητό, γιατί είναι εικόνα του εσταυρωμένου. Έχει μεγάλη αξία διότι, πάλι κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο Χριστός με την θνητή και παθητή σάρκα που προσέλαβε από την Παναγία «τον μεν αρχέκακον όφιν θεοσόφω δελέατι δια του σταυρού αγγιστρεύσας το υπ' αυτού δουλούμενον άπαν ηλευθέρωσε γένος». 

Γι' αυτό διά του Σταυρού ήλθε η σωτηρία σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
Επομένως, ο Σταυρός είναι το όργανο εκείνο διά του οποίου ο Χριστός απέθανε και με το οποίο νίκησε τις δυνάμεις του σκότους, αλλά συγχρόνως είναι και η άκτιστη ενέργεια του Θεού που έσωζε και σώζει τους ανθρώπους προ του Νόμου και μετά τον Νόμο, προ της ενανθρωπήσεως και μετά την ενανθρώπηση του Χριστού.


Η Εκκλησία του Χριστού στηρίζεται πάνω στον Σταυρό και όλη η εκκλησιαστική ζωή, όπως σημειώθηκε πιο πάνω, είναι στην πραγματικότητα σταυρική ζωή. Οι Πατέρες συνιστούν ότι πρέπει να προσκυνούμε τον τύπο του Σταυρού, διότι είναι σημείο και τρόπαιο μέγιστο του Χριστού εναντίον του διαβόλου και όλης της αντικειμένης φάλαγγος, «διο και φρίττουσι (οι δαίμονες) και φυγαδεύονται τούτον τυπούμενον ορώντες» (άγ. Γρηγόριος Παλαμάς). Θα ήθελα στην συνέχεια να τονίσω τρεις πραγματικότητες στις οποίες φαίνεται ότι το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι σταυρικό, δηλαδή στηρίζεται πάνω στον Σταυρό.




Πρώτον, τα Μυστήρια της Εκκλησίας που αποτελούν το κέντρο της πνευματικής ζωής γίνονται με την ενέργεια του Σταυρού. Το νερό της Κολυμβήθρας αγιάζεται με την σημείωση του Τιμίου Σταυρού, αφού όχι μόνον ο Σταυρός, αλλά και το σχήμα του Σταυρού είναι θείο και προσκυνητό και, επομένως, είναι αγιαστικό. Όταν εισερχόμαστε στην ιερά Κολυμβήθρα βαπτιζόμεθα στον θάνατο του Χριστού, που σημαίνει μετέχουμε της δυνάμεως του Σταυρού. Ο ιερεύς μάς χρίει με το Άγιο Μύρο σχηματίζοντας επάνω μας το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας είναι βίωση και μέθεξη του Τιμίου Σταυρού. Κατά την θεία Λειτουργία δεν ενθυμούμαστε τα θαύματα που έκανε ο Χριστός όσο ζούσε, αλλά τον Σταυρό, τον θάνατο και την ανάστασή Του.
Και όταν ο ιερεύς παρακαλή τον Θεό Πατέρα να στείλη το Άγιο Πνεύμα για να μεταβάλη τον άρτο και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα Χριστού σχηματίζει πάνω από τα Δώρα τον Τίμιο Σταυρό. Το ίδιο γίνεται με όλα τα Μυστήρια και όλες τις τελετές της Εκκλησίας. Κατά την διάρκεια της «στέψεως» όχι μόνον σχηματίζεται στους νεονύμφους ο Τίμιος Σταυρός, αλλά και όλη η ζωή του χριστιανικού ανδρογύνου, όπως περιγράφεται στις ευχές του Μυστηρίου του Γάμου, είναι σταυρική. Και πραγματικά αν δούμε την οικογενειακή ζωή έξω από τον Σταυρό, τότε αποτυγχάνουμε να την ερμηνεύσουμε και να την κατανοήσουμε ορθόδοξα.


Δεύτερον, όλη η ζωή του Χριστιανού είναι στην πραγματικότητα σταυρική. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ερμηνεύοντας την εντολή του Χριστού να αίρουμε τον Σταυρό μας, αναφέρει δύο περιπτώσεις άρσεως του Σταυρού. Η μία είναι όταν παραδίδουμε την ζωή μας υπέρ της ευσεβείας κατά τον καιρό των διωγμών της Εκκλησίας και έτσι περιφρονούμε την ίδια την βιολογική ζωή για την δόξα του Χριστού. Η άλλη είναι — κατά τον καιρό της ειρήνης της Εκκλησίας — όταν ο άνθρωπος ζώντας την ζωή της ευσεβείας αγωνίζεται να σηκώνη τον Σταυρό, σταυρώνοντας τα πάθη και τις επιθυμίες.
Όλη η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από προτροπές γι' αυτήν την εργασία. «Νεκρώσατε τα μέλη υμών τα επί της γης», τονίζει ο Απόστολος Παύλος (Κολ. γ', 5).
 Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος κάνει λόγο για τον σταυρό της πράξεως και της θεωρίας. Βέβαια, οι λέξεις πράξη και θεωρία στην Ορθόδοξη Παράδοση έχουν εντελώς διαφορετικό νόημα από ό,τι έχουν προσδώσει σ' αυτές οι δυτικοί Χριστιανοί. Οι τελευταίοι όταν μιλούν για πράξη εννοούν την ιεραποστολή, δηλαδή όλη την προσπάθεια να «ευαγγελίσουν» τον λαό, και όταν μιλούν για θεωρία εννοούν τους στοχασμούς και τις σκέψεις που κάνουμε γύρω από τον Θεό και όλα τα θέματα της χριστιανικής διδασκαλίας. 

Αλλά στην Ορθόδοξη Παράδοση όταν κάνουμε λόγο για πράξη εννοούμε κυρίως την μετάνοια, διά της οποίας καθαίρεται η καρδιά του ανθρώπου, και κάνοντας λόγο για θεωρία εννοούμε τον φωτισμό του νου, που εκφράζεται με την νοερά προσευχή και την θέα της ακτίστου δόξης του Θεού. Τόσο η πράξη όσο και η θεωρία είναι βίωση του Σταυρού.

Όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται να ακούση τον λόγο του Θεού: «έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου» (Γεν. ιβ', 1), δηλαδή καλείται να νεκρώση την πατρίδα και τον κόσμο, να βλέπη πέρα από αυτές τις κτιστές πραγματικότητες, όταν αγωνίζεται να εφαρμόση την παραγγελία του Θεού: «λύσαι το υπόδημα εκ των ποδών σου» (Εξ. γ', 5), δηλαδή να αποθέση τους δερματίνους χιτώνας τους οποίους φόρεσε και διά των οποίων ενεργεί η αμαρτία και να νεκρώση το φρόνημα της σαρκός που αντιστρατεύεται τον νόμο του νοός, και όταν καλήται να ανέβη στο όρος της θεωρίας του Θεού μετά από νόμιμη άθληση, αυτό είναι βίωση του μυστηρίου του Σταυρού.

Γιατί, όπως σημειώνει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, που ερμηνεύει τα πιο πάνω, «και η εν Θεώ θεωρία του Σταυρού μυστήριον εστι, του προτέρου εκείνου μυστηρίου μείζον». Έτσι βίωση του Σταυρού είναι η φυγή του ανθρώπου από την αμαρτία καθώς επίσης και η φυγή και η νέκρωση της αμαρτίας από τον άνθρωπο. Γι' αυτό λέμε ότι όλη η χριστιανική ζωή είναι βίωση του Σταυρού.


Τρίτον, όλη η ατμόσφαιρα που υπάρχει στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σταυρική ζωή. Συνιστά το πολίτευμα του Σταυρού. Η θεολογία είναι έκφραση της σταυρικής ζωής, προϋποθέτει μιά νέκρωση του παλαιού ανθρώπου.
Δεν μπορεί κανείς να θεολογήση αν δεν βιώση τον Θεό, και δεν μπορεί να φθάση στην κοινωνία και την ενότητα με τον Θεό, αν προηγουμένως δεν καθαρθή,γιατί, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, «τέλος αγνείας θεολογίας υπόθεσις». Τόσο η λεγομένη άποφατική θεολογία όσο και η λεγομένη καταφατική θεολογία προϋποθέτουν κάθαρση του ανθρώπου και νέκρωση των σαρκικών δυνάμεων.
Ακόμη, οι λειτουργικές τέχνες, που είναι έκφραση της εκκλησιαστικής παραδόσεως, είναι σταυρικές. Η ορθόδοξη αγιογραφία, η ορθόδοξη αρχιτεκτονική, η ορθόδοξη υμνογραφία και ψαλτική προϋποθέτουν τον Σταυρό. 
Η βάση όλων των λειτουργικών τεχνών είναι στα στάδια της πνευματικής τελειώσεως, δηλαδή η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση. 

Αν βλέπουμε αυτές τις λειτουργικές τέχνες έξω από την υπόστασή τους, τότε μάλλον ματαιοπονούμε και δεν βοηθούμεθα στην προσπάθεια να σωθούμε. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει νόημα όταν αντικαθιστούμε τις δυτικές θρησκευτικές τέχνες με τις λεγόμενες βυζαντινές, όταν παράλληλα δεν αγωνιζόμαστε να βρισκόμαστε στην προοπτική της καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως. Το να ψάλλη κανείς ορθόδοξα και παραδοσιακά προϋποθέτει ένα ήθος. Και αυτό το ήθος δεν το κάνει η εξωτερική συμμόρφωση προς μια παράδοση, αλλά κυρίως και προ παντός ο βαθμός της συμμορφώσεώς μας προς την θεραπευτική αγωγή που διαθέτει η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Άλλωστε, από την ορθόδοξη διδασκαλία γνωρίζουμε καλά ότι οι εικόνες αγιάζουν τον άνθρωπο που τις προσκυνά με δύο βασικές προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι ο αγιασμός είναι μέθεξη της θείας Χάριτος, δυνάμει της υποστατικής ταυτότητας της εικόνας με το τεθεωμένο αρχέτυπό της. Η δεύτερη είναι ότι οι εικόνες αγιάζουν δυνάμει της πνευματικής καταστάσεως του προσκυνούντος. Αν ο άνθρωπος είναι στο στάδιο της καθάρσεως, τότε βοηθείται για την κάθαρση, αν βρίσκεται στο στάδιο του φωτισμού βοηθείται για την τελείωση αυτού του σταδίου και αν βρίσκεται στο στάδιο της θεώσεως αναπτύσσεται περισσότερο σ' αυτό.
Φαίνεται, λοιπόν, καθαρά ότι η προσκύνηση μιας εικόνας, έστω κι αν είναι βυζαντινή, χωρίς να υπάρχουν αυτές οι απαραίτητες προϋποθέσεις, χωρίς, δηλαδή, να γίνεται μέθεξη της θείας Χάριτος, και χωρίς να ακολουθή ο άνθρωπος την θεραπευτική - ασκητική αγωγή της Εκκλησίας δεν προσφέρει πολλά πράγματα. Το ίδιο ακριβώς γίνεται με όλες τις λειτουργικές τέχνες, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών.

Γενικά η ορθόδοξη ζωή προϋποθέτει την νέκρωση των εξωτερικών αισθήσεων για να εμφανισθούν και να αποκαλυφθούν οι εσωτερικές αισθήσεις, την αποβολή της φιλαυτίας προς χάριν της αγάπης, την υπέρβαση του ατομισμού και την μετάβαση του ανθρώπου από την αγάπη που ζητεί τα εαυτής στην αγάπη που δεν ζητεί τα εαυτής, και την μεταμόρφωση όλων των ψυχικών δυνάμεων, ώστε από το παρά φύσιν να οδηγηθούν στο κατά φύσιν και υπέρ φύσιν.
Όλη αυτή η ζωή, που συνιστά την μετάνοια, λέγεται σταυρική και πολίτευμα του Σταυρού. Δεν πρόκειται απλώς για μιά τιμητική εξωτερική προσκύνηση του Σταυρού, αλλά για μυστηριακή βίωση της ακτίστου ενεργείας, δηλαδή της καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού.

Εδώ τίθεται ένα μεγάλο πρόβλημα: ένα Κράτος, έστω κι αν είναι χριστιανικό, έστω κι αν προσπαθή να συντονισθή με το πολίτευμα του Σταυρού, μπορεί στην πραγματικότητα να βιώση αυτήν την σταυρική ζωή;
Η εκκλησιαστική ιστορία έχει αποδείξει καθαρά ότι οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων βίωναν τον σταυρό της πράξεως και της θεωρίας. Η ανάγνωση των κειμένων της Αγίας Γραφής και των Αποστολικών Πατέρων το φανερώνει καθαρά. Επίσης, κατά την διάρκεια των διωγμών υπήρχε βίωση του μυστηρίου του Σταυρού. 
Αλλά όταν ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του Κράτους εισήλθαν κάποιες σκοπιμότητες και έτσι, παρά τις υπάρχουσες εξαιρέσεις, άρχισε να εξασθενή το πολίτευμα του Σταυρού. Μιλάω για πολιτικές σκοπιμότητες γιατί η λεγομένη Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε κάνει την επιλογή της, ότι δηλαδή η Ορθοδοξία έπρεπε να αποτελή το στοιχείο ενότητος των κατοίκων της.

Ακριβώς όμως εκείνη την εποχή αναπτύχθηκε ο Μοναχισμός που είναι καρπός και αποτέλεσμα της εκκοσμικεύσεως της ορθόδοξης ζωής. Γι' αυτό οι πρώτοι Μοναχοί όταν συναντούσαν Χριστιανούς προερχομένους από τον κόσμο τούς ερωτούσαν αν υπάρχη Εκκλησία στον κόσμο. Βέβαια, γνώριζαν πολύ καλά ότι υπήρχαν Ναοί, όπου τελούνταν τα Μυστήρια, αλλά αυτοί ρωτούσαν αν υπάρχη το σταυρικό πολίτευμα, αν οι Χριστιανοί βίωναν την πράξη και την θεωρία της χριστιανικής ζωής.
Επίσης η διατύπωση τόσων όρων, αλλά και η δημιουργία τόσων Κανόνων δείχνει ότι άρχισε τότε η εκκοσμίκευση στην χριστιανική ζωή, οπότε η Εκκλησία διά των αγίων Πατέρων της ήθελε να δημιουργήση τα όρια που θα δείχνουν την αλήθεια από την πλάνη.

Μπορεί να φανή παράξενο αυτό που θα πω στην συνέχεια. Η προβολή της διδασκαλίας του ησυχασμού, που έγινε τον 14ον αιώνα από τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, ήταν αρίστη προετοιμασία του λαού υπό του Θεού να αντιμετωπίση την δυσκολία της υποδουλώσεως στους Τούρκους.
Και επειδή κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας έχουμε την επάνοδο στην ασκητική διάσταση της Ορθοδοξίας, στην βίωση του πολιτεύματος του Σταυρού, γι' αυτό στην πραγματικότητα η ημέρα της υποδουλώσεώς μας στους Τούρκους μπορεί να θεωρηθή Κυριακή της Ορθοδοξίας. Τότε χάθηκαν τα εξωτερικά στηρίγματα, η εξωτερική περίλαμπρη επιφάνεια και άρχισε να φαίνεται και να βιώνεται το εσωτερικό μεγαλείο, δηλαδή άρχισε να βιώνεται η πτωχεία με όλη την ορθόδοξη σημασία της λέξεως.

Σήμερα, δυστυχώς, παρατηρούμε, ότι οι περισσότεροι από μας δεν βιώνουμε το πολίτευμα του Σταυρού. 
Έχουμε θρησκειοποιήσει τον Χριστιανισμό, τον έχουμε εκκοσμικεύσει. Όχι μόνον ζητάμε προστασία από το Κράτος, αλλά χάσαμε την ασκητική ζωή. Η θεολογία, η λατρευτική ζωή, ο τρόπος ζωής μας δεν είναι έκφραση του μυστηρίου του Σταυρού, αλλά έκφραση μιας αντισταυρικής ζωής. 
Κυριαρχούν οι εξωτερικές αισθήσεις, η λογική, το δικαίωμα και το θέλημα. Από εκεί προέρχονται όλα τα δεινά.
Δεν θέλω να απαριθμίσω διάφορα περιστατικά της σύγχρονης ζωής, ακριβώς γιατί είναι γνωστά σε όλους μας. Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι  αν δεν μάθουμε τι είναι ο Σταυρός κι αν δε βιώσουμε το μυστήριο του Σταυρού, δεν θα μάθουμε ποτέ τι είναι Ορθοδοξία και ποιά πρέπει να είναι η θέση μας μέσα σ' αυτήν. 
Και, φυσικά, δεν θα μάθουμε τι είναι ανάσταση της ψυχής, ούτε τι είναι σωτηρία του ανθρώπου. Και, όπως λένε οι άγιοι Πατέρες, ένας ο οποίος δεν γνωρίζει εκ πείρας τον Θεό, δεν έχει γνώση της ακτίστου Χάριτος του Θεού, αυτός στην πραγματικότητα είναι άθεος. 
Άθεοι δεν είναι μόνον εκείνοι που δεν πιστεύουν στον Θεό, αλλά και εκείνοι που δεν έχουν προσωπική πείρα του Θεού.

Το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι σταυρικό, δηλαδή στηρίζεται πάνω στον Σταυρό και διαποτίζεται από αυτόν. 
Και ο Ορθόδοξος Χριστιανός είναι σταυροφόρος, καρφωμένος πάνω στον Σταυρό. Εκεί αισθάνεται αναπαυμένος. Και επειδή είναι σταυρωμένος γι' αυτό είναι και ελεύθερος.


Το πολίτευμα του Σταυρού μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Βλάχουεκδ. Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), 1992

Θαυμα: Ο Αγιος Σαββας της Καλυμνου με ανεβασε απο τον βυθο πνιγμενη

12:00:00 π.μ.


Θαύμα: Με λένε Ευγενία Παππά, είμαι 43 ετών κάτοικος Αθηνών.Έρχομαι εδώ και 7 χρόνια κάθε καλοκαίρι για διακοπές στο νησί σας (Κάλυμνος) με την παρέα μου και την αδερφή μου και κάθε χρόνο έρχομαι στο Μοναστήρι γιατί πίστευα και πιστεύω μέσα από την ψυχή μου στην… θεϊκή δύναμη του Αγίου Σάββα.

Φέτος ωστόσο είχα ένα ατύχημα, που κόντεψε να μου στοιχίσει τη ζωή μου.
Καθώς βρισκόμουν στην πισίνα του ξενοδοχείου, λιποθύμησα, γιατί αντιμετωπίζω πρόβλημα με το κεφάλι μου και βρέθηκα στον πυθμένα της.
Ύστερα από εκκλήσεις της παρέας μου, βρέθηκε κάποιος περαστικός, που μακάρι ο Κύριος και ο Άγιος Σάβας να είναι πάντα προστάτες του και μ’ έβγαλε. Εγώ το μόνο που θυμάμαι είναι ότι άκουγα μια φωνή να μου λέει.
«Μην φοβάσαι κόρη μου, είμαι ο Άγιος Σάβας και θα σε σώσω. Η πίστη σου προς εμένα και τον θεό είναι τόσο μεγάλη και δεν θα πάθεις κανένα κακό» και καθώς με κρατούσε και ανεβαίναμε προς το βουνό, φώτιζε όλο το τοπίο.
Τότε γύρισα τον κοίταξα και του είπα «Άγιε Σάβα μου δεν ήρθα εφέτος να σε προσκυνήσω» και εκείνος μου αποκρίθηκε «Δεν πειράζει κόρη μου, ήρθα εγώ σ’ εσένα».
Αλλά και όλες τις ημέρες που νοσηλευόμουν στο Νοσοκομείο κάθε βράδυ τον έβλεπα στον ύπνο μου και μου έδινε θάρρος.
Επειδή πιστεύω ότι το γεγονός ότι έζησα οφείλεται κατά κύριο λόγο στην προστασία του Αγίου Σάβα, το μεγάλο το όνομά του, θέλησα να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σας.
Σας ευχαριστώ,

Την ευλογία σας,
Ευγενία Παππά

Γιατι η Ορθοδοξη Εκκλησια τασσεται τοσο κατηγορηματικα εναντια στην ομοφυλοφιλια;

12:00:00 π.μ.


Ομοφυλοφιλία: Ερώτηση: Γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία τάσσεται τόσο κατηγορηματικά ενάντια στην ομοφυλοφιλία;

Δεν αναφέρομαι στις παρελάσεις των ομοφυλοφίλων ‒ δεν βρίσκω και μεγάλη ουσία γι᾽ αυτές, παρόλο που είμαι γυναίκα που συζώ με άλλη γυναίκα.
Σε τι διαφέρουμε εμείς; Γιατί μας θεωρούν περισσότερο αμαρτωλές από τους άλλους; Είμαστε και εμείς άνθρωποι; Γιατί τόσος αρνητισμός; Ευχαριστώ.
Οι ´Αγιοι Πατέρες μάς διδάσκουν να διαχωρίζουμε την αμαρτία από τον αμαρτωλό άνθρωπο του οποίου η ψυχή ασθενεί και χρειάζεται να θεραπευθεί από ένα σοβαρό νόσημα. Νιώθουμε συμπόνια γι᾽ αυτό. Παρόλ᾽ αυτά δεν είναι εύκολο να θεραπεύσεις κάποιον που επιμένει στην τύφλωσή του και να μην βλέπει την καταστροφική του κατάσταση.
Οι Γραφές λένε ότι οποιαδήποτε παραβίαση του Θεϊκού Νόμου είναι αμαρτία (Ιω. 1, 3-4). Ο Κύριος και Δημιουργός χάρισε ιδιαίτερα συναισθηματικά και σωματικά χαρίσματα στον άνδρα και τη γυναίκα ώστε να αλληλοσυμπληρώνονται και να γίνονται ένα.
Το Ευαγγέλιο πιστοποιεί ότι ο γάμος ως μια σταθερή ένωση ζωής μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας καθορίστηκε από τον Θεό από την αρχή της δημιουργίας.
Σύμφωνα με το σχέδιο του Δημιουργού η έννοια και ο σκοπός του γάμου είναι η κοινή σωτηρία, η αλληλοβοήθεια, ο κοινός αγώνας και η φυσική ένωση για την γέννηση και ανάθρεψη των παιδιών. Από όλες τις ενώσεις στη γη, ο γάμος είναι ο πλέον στενός: «Και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν» (Γεν. 2, 24).
Όταν οι άνθρωποι συνάπτουν σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου, καταστρέφουν το σχέδιο του Δημιουργού για μια σχέση ζωής γεμάτης από Θεία Χάρη και υποβιβάζουν τα πάντα στο αισθησιακό-σωματικό επίπεδο, περιθωριοποιώντας τους πνευματικούς και κοινωνικούς στόχους. Γι᾽ αυτό η Αγία Γραφή χαρακτηρίζει ως αμάρτημα οποιαδήποτε συμβίωση εκτός γάμου, γιατί καταστρατηγεί τον θεϊκό δεσμό του.
Ακόμα μεγαλύτερο αμάρτημα είναι η απόλαυση σεξουαλικών επιθυμιών με αφύσικο τρόπο: «μετὰ ἄρσενος οὐ κοιμηθήσῃ κοίτην γυναικός βδέλυγμα γάρ ἐστιν» (Λευτικόν 18, 22). Αυτό ισχύει και για τις γυναίκες.
Ο Απ. Παύλος χαρακτηρίζει αυτό το αμάρτημα πάθος ατιμίας, ασχημοσύνη και απρέπεια: «διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας, αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως τε καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσιν τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» (Ρωμ. 1, 26-27).
Όσοι ζούν μέσα στη σοδομική αμαρτία στερούνται της σωτηρίας. «Ἤ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι θεοῦ βασιλείαν οὐ κληρονομήσουσιν; μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε κλέπται οὔτε πλεονέκται, οὐ μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες βασιλείαν θεοῦ κληρονομήσουσιν.» (1 Κορ. 6, 9-10).
Παρατηρούμε μέσα από την ιστορία μια αξιοθρήνητη επανάληψη. Δηλαδή κοινωνίες που περνούν περίοδο παρακμής πλήττονται λες και παθαίνουν μετάλλαξη από κάποια επικίνδυνα αμαρτήματα. Συνήθως τέτοιες αρρωστημένες κοινωνίες πλήττονται μαζικά από τα πάθη του προσωπικού κέρδους και της διαφθοράς.
Ο κακός απόγονος της διαφθοράς είναι το αμάρτημα της σοδομίας. Η διαφθορά σε μέγιστο βαθμό διάβρωσε την αρχαία Ρωμαϊκή κοινωνία όπως το οξύ και κατέστρεψε τη δύναμη της αυτοκρατορίας.
Κάποιοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν το αμάρτημα της σοδομίας με «επιστημονικά» επιχειρήματα ότι δήθεν αυτή η τάση είναι έμφυτο γνώρισμα. Αυτός όμως είναι ένας συνηθισμένος μύθος, μια θλιβερή προσπάθεια δικαιολόγησης του κακού.
Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι οι ομοφυλόφιλοι διαφέρουν γενετικά από άλλους ανθρώπους με οποιονδήποτε τρόπο.
Εδώ πρόκειται αποκλειστικά για μια πνευματική και ηθική ασθένεια και αναπόφευκτα μια παραμόρφωση ψυχολογικού επιπέδου.
Τα αίτια μπορεί να βρίσκονται σε σεξουαλικά παιχνίδια της παιδικής ηλικίας που έχουν ξεχαστεί αλλά έχουν αφήσει τα νοσηρά ίχνη τους στο υποσυνείδητο. Το δηλητήριο της αφύσικης αμαρτίας μπορεί να εμφανιστεί πολύ αργότερα αν ο άνθρωπος δεν διάγει μια σωστή πνευματική ζωή.
Ο Λόγος του Θεού που είναι ευαίσθητος σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης βιωτής δεν αναφέρει τίποτε γι᾽ αυτήν την αμαρτία ως έμφυτη, αλλά αντίθετα την χαρακτηρίζει ως βδέλυγμα.
Αν επρόκειτο όλα να εξαρτώνται από νευρο-ενδοκρινολογικές ιδιορρυθμίες και σεξουαλικές ορμόνες συνδεδεμένες με την φυσιολογική ρύθμιση του παραγωγικού συστήματος του ανθρώπου, τότε η Αγία Γραφή δεν θα μιλούσε για αφύσικο, επαίσχυντο πάθος.
Δεν αποτελεί βλασφημία να ισχυριστούμε ότι ο Θεός δημιούργησε κάποιους ανθρώπους με φυσιολογική ροπή προς ένα θανάσιμο αμάρτημα καταδικάζοντάς τους στον πνευματικό θάνατο;
Τα γεγονότα από την ευρέως διαδεδομένη παρουσία αυτού του είδους της διαφθοράς σε κάποιες περιόδους της ιστορίας αντιτάσσονται στην προσπάθεια για χρήση της επιστήμης προς δικαιολόγηση αυτής της αμαρτίας.
Οι Χαναναίοι που ζούσαν στα Σόδομα, Γόμορρα και άλλες πέντε πόλεις-κράτη των Φιλισταίων είχαν χωθεί μέχρι το λαιμό μέσα σ΄αυτό το μίασμα. Οι υποστηρικτές της σοδομίας αρνούνται ότι οι άνθρωποι σ᾽ αυτές τις πόλεις ζούσαν με αυτό το επαίσχυντο πάθος.
Ωστόσο στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται ξεκάθαρα: «ὡς Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ αἱ περὶ αὐτὰς πόλεις τὸν ὅμοιον τρόπον τούτοις ἐκπορνεύσασαι καὶ ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας, πρόκεινται δεῖγμα πυρὸς αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι.
Ὁμοίως μέντοι καὶ οὗτοι ἐνυπνιαζόμενοι σάρκα μὲν μιαίνουσιν, κυριότητα δὲ ἀθετοῦσιν, δόξας δὲ βλασφημοῦσιν» (Ιούδα 1, 7-8). Αυτό γίνεται επίσης φανερό και από την εξής φράση:
«καὶ ἐξεκαλοῦντο τὸν Λωτ καὶ ἔλεγον πρὸς αὐτόν· ποῦ εἰσιν οἱ ἄνδρες οἱ εἰσελθόντες πρὸς σὲ τὴν νύκτα ἐξάγαγε αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς ἵνα συγγενώμεθα αὐτοῖς» (Γεν. 19, 8).
Η φράση «συγγενώμεθα αυτοίς» χρησιμοποιείται με συγκεκριμένη έννοια στη Βίβλο και σημαίνει «σεξουαλικές σχέσεις». Επειδή οι άγγελοι που είχαν παρουσιαστεί στον Λωτ είχαν την εμφάνιση ανδρών (Γεν. 19, 10) φανερώνεται το είδος της ασχήμιας που είχε κατακυριεύσει όλους του κατοίκους των Σοδόμων ‒ νέους και ηλικιωμένους σε όλες τις περιοχές της πόλης (Γεν. 19, 4).
Σύμφωνα με τον αρχαίο νόμο της φιλοξενίας, ο δίκαιος Λωτ προσέφερε στον όχλο δύο από τις θυγατέρες του που «δεν είχαν γνωρίσει μέχρι τότε άνδρα» (Γεν. 19, 8) αλλά οι διεφθαρμένοι άνδρες είχαν ξανάψει με βρώμικο πόθο και προσπάθησαν ακόμα και να βιάσουν και τον ίδιο το Λωτ:
«εἶπαν δέ ἀπόστα ἐκεῖ εἷς ἦλθες παροικεῖν μὴ καὶ κρίσιν κρίνειν νῦν οὖν σὲ κακώσομεν μᾶλλον ἢ ἐκείνους καὶ παρεβιάζοντο τὸν ἄνδρα τὸν Λωτ σφόδρα καὶ ἤγγισαν συντρῖψαι τὴν θύραν» (Γεν. 19, 9).
Η δυτική σύγχρονη κοινωνία, που έχει χάσει τις Χριστιανικές της ρίζες, προσπαθεί να γίνει πιο «ανθρώπινη» σε σχέση με τους ομοφυλόφιλους αποκαλώντας τους με τον ηθικά ουδέτερο όρο «σεξουαλική μειονότητα» (κατ᾽ αναλογία με την εθνική μειονότητα).
Όμως αυτό είναι κατ᾽ ακρίβειαν πολύ σκληρό. Αν ένας γιατρός που ήθελε να είναι «ανθρωπιστής» πει σ᾽ ένα ασθενή του ότι είναι υγιής απλώς διαφέρει φυσιολογικά από τους άλλους, αυτός ο γιατρός δεν θα είχε και μεγάλη διαφορά από ένα δολοφόνο.
Η Αγία Γραφή εμφανίζει το Θεό να καταστρέφει αυτούς «καὶ πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόρρας τεφρώσας [καταστροφῇ] κατέκρινεν ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβέσιν (2 Πέτρου 2, 6). Ωστόσο δεν αναφέρεται μόνο στον κίνδυνο απώλειας της αιώνιας ζωής αλλά και στην πιθανότητα να θεραπευτούν από ακόμα και τις πιο βαθειές πνευματικές ασθένειες.
Ο Απ. Παύλος όχι μόνο επιπλήττει αυστηρά τους Κορινθίους για τα επαίσχυντα πάθη, αλλά τους στηρίζει στην πίστη με παραδείγματα δικών τους ανθρώπων. «Καὶ ταῦτά τινες ἦτε· ἀλλὰ ἀπελούσασθε, ἀλλὰ ἡγιάσθητε, ἀλλὰ ἐδικαιώθητε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου (ἡμῶν) Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν τῷ πνεύματι τοῦ Θεοῦ ἡμῶν» (1 Κορ. 6, 11).
Οι ´Αγιοι Πατέρες αναφέρουν ότι το κέντρο βάρους όλων των παθών, περιλαμβανομένων και των σαρκικών, βρίσκεται στην ανθρώπινη ψυχή και στην διαστροφή της. Τα πάθη είναι το αποτέλεσμα της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον Θεό, που προκαλεί την αμαρτωλή διαφθορά. Επομένως η ριζική θεραπεία έγκειται στην απόφαση να σταματήσει κάποιος μια για πάντα τη σοδομία.
Όταν οι άγγελοι οδήγησαν την οικογένεια του Λωτ μακρυά από την πόλη της βρωμερής διαφθοράς, ένας από αυτούς είπε: «εἶπεν δὲ πρὸς αὐτούς· μηδαμῶς ἀδελφοί μὴ πονηρεύσησθε» (Γεν. 19, 7).
Εδώ βλέπουμε μια ηθική δοκιμασία. Μια ματιά αποχαιρετισμού προς την διεφθαρμένη πόλη που καταδικάστηκε από το Θεό θα αποτελούσε απόδειξη συμπάθειας. Η γυναίκα του Λωτ κοίταξε πίσω γιατί η ψυχή της δεν είχε εγκαταλείψει τα Σόδομα. Βλέπουμε μια επιβεβαίωση αυτού του γεγονότος στο βιβλίο Σοφία Σολομώντος.
Ο συγγραφέας γράφει: «Αυτή (η σοφία), όταν κατεστρέφοντο οι ασεβείς Σοδομίται, διεφύλαξε τον δίκαιον Λωτ, ο οποίος έτσι διέφυγε το πυρ, που είχε κατεβή εκ του ουρανού εναντίον των πέντε εκείνων αμαρτωλών πόλεων.
Εις παντοτεινόν δε μαρτύριον της πονηρίας των πέντε εκείνων πόλεων, είναι η έρημος χώρα των, η οποία και καπνίζει ακόμη.
Τα θαμνώδη δε αυτής φυτά, μάρτυρες της καταστροφής της, καρποφορούν προώρως εις ακαταλλήλους εποχάς, στήλη άλατος υψώνεται εις ανάμνησιν μιας ψυχής η οποία έδειξεν απιστίαν και ανυπακοήν στον Θεόν.» (Σοφία Σολομώντος 10, 6-7).
Η γυναίκα του Λωτ χαρακτηρίζεται ως «ψυχή που έδειξε απιστία». Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός προειδοποιεί του μαθητές Του: «ᾗ δὲ ἡμέρᾳ ἐξῆλθεν Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων, ἔβρεξεν πῦρ καὶ θεῖον ἀπ᾽ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν πάντας… μνημονεύετε τῆς γυναικὸς Λώτ» (Λουκ. 17, 29,32).
Πρέπει πάντοτε να θυμούνται τη γυναίκα του Λωτ, όχι μόνο αυτοί που άγγιξαν την άβυσσο με την εμπειρία αυτής της αμαρτίας, αλλά και αυτοί που την δικαιολογούν. Ο δρόμος που οδηγεί στην πτώση της αμαρτίας αρχίζει με την ηθική δικαίωσή της.
Πρέπει να νιώθουμε τρόμο μπροστά στην αιώνια καταδίκη, γιατί μόνο τότε θα αντιληφθούμε το ψέμα πίσω από όλες τις φιλελεύθερες απόψεις για το «δικαίωμα» σ᾽ αυτό που ο Κύριος μέσω των αγίων συγγραφέων Του αποκαλεί «ακάθαρτο» ‒ «ἀκάθαρτος γὰρ ἔναντι κυρίου πᾶς παράνομος ἐν δὲ δικαίοις οὐ συνεδριάζει» (Παρ. 3, 32).
Πρέπει να αποκτήσουμε εμπειρία της Χάριτος της Εκκλησίας. Πρώτα πρέπει να προετοιμαστούμε χωρίς χρονοτριβή για μια γενική εξομολόγηση και ύστερα να το κάνουμε.
Αμέσως μετά πρέπει να ακολουθήσουμε αυτά για τα οποία η Αγία Εκκλησία προτρέπει τα μέλη της δια μέσου των αιώνων: συχνή εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία, συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία και τις άλλες ακολουθίες, πρωινή και βραδυνή προσευχή, τήρηση όλων των νηστειών και προσοχή του εαυτού μας για αποφυγή της αμαρτίας.
Τότε η παντοδύναμη βοήθεια του Θεού θα μάς καλύψει και θα μάς θεραπεύσει απ᾽ αυτήν τη σοβαρή ασθένεια. «Αυτός που αναγνωρίζει την αδυναμία του στους ποικίλους πειρασμούς που προέρχονται από τα σαρκικά και ψυχικά πάθη θα γνωρίσει την άπειρη δύναμη του Θεού που σώζει αυτούς που Τον φωνάζουν με όλη την καρδία τους.
Η προσευχή σ᾽ Αυτόν θα καταστεί τότε πολύ γλυκειά. Βλέποντας ότι χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να καταφέρει τίποτε μόνος του, και φοβούμενος την πτώση του, προσπαθεί πάντοτε να βρίσκεται με τον Θεό.
Θαυμάζει όταν αναλογίζεται πώς ο Θεός τον έσωσε από τους πολλούς πειρασμούς και τα πάθη και απευθύνει ευχαριστία στον Σωτήρα του, λαμβάνοντας έτσι απ᾽ Αυτόν ταπείνωση και αγάπη. Κανένας πια δεν θα κρίνει αυτόν τον άνθρωπο γιατί γνωρίζουν ότι όπως ο Θεός βοήθησε αυτόν, έτσι θα βοηθήσει και κάθε άνθρωπο που θα το θελήσει» (Αγ. Πέτρος ο Δαμασκηνός).
του Ιερομονάχου Ιώβ Γκουμερώβ
Πηγή: pravoslavie.ru imglyfadas.gr, Μετάφραση από τα Αγγλικά: Φιλοθέη
 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20