ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ελεγε «Κυριε Ιησου Χριστε Ελεησον Με» Και Μοσχομυριζε Δενδρολιβανο

12:04:00 π.μ.

Σε κάποια πόλη της Πελοποννήσου, συναντήθηκα κάποτε με έναν χριστιανό, περίπου 32 ετών, που μοσχομύριζε κάτι σαν δενδρολίβανο.
Και η έκπληξη μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, όταν άρχισε να μου μιλάει για την Ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», διαπιστώνοντας ότι από το στόμα του εξήρχετο η άρρητος ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.
Για το κομποσχοίνι και την Ευχή είχε μάθει πριν από χρόνια στο Άγιον Όρος και από τότε την έλεγε ασταμάτητα, μέρα-νύχτα, και πολλές φορές χωρίς διακοπή ακόμα και τις νύχτες. Η Ευχή αναπλήρωνε και τις φυσικές ανάγκες του ύπνου του.
Έτσι, σιγά-σιγά η προσευχή του Ιησού έγινε πνευματική και νοερά μέσα στην καρδιά του και απολάμβανε το μεγαλείο της, χωρίς να μπορεί να ερμηνεύσει το πως λέγεται μέσα του η Ευχή και μάλιστα από το μέρος της καρδιάς του, με πολλή γλυκύτητα και χωρίς αυτός να την λέγει συνειδητά, είτε προφορικά είτε με τον ενδιάθετο λόγο. (Αυτό είναι το μεγαλείο της πνευματικής προσευχής και ειδικότερα της Νοεράς λεγόμενης προσευχής).
Κάποτε, σε μια τέτοια κατάσταση, αλλοιώθηκε τόσο πολύ από την Χάρη του Θεού, ώστε… (όπως χαρακτηριστικά μου είπε):
«Ξέχασα τον εαυτό μου, ήτο σαν να χάθηκα και απροσδόκητα αισθάνθηκα πως η ψύχη μου ήτο μέσα στα ανοιχτά χέρια του Πνευματικού μου, του πατρός Γ.Κ., ο οποίος προσευχόταν μπροστά σ’ έναν ουράνιο ολόλαμπρο θρόνο, που είχε πολύ Φως και Δόξα Θεού. Σε λίγο -δεν ξέρω πότε- αυτό το ουράνιο Φως έλουσε και τον Πνευματικό μου και τον λάμπρυνε τόσο πολύ, που είχα την αίσθηση ότι έκλεισα τα μάτια της ψυχής μου. Πως έβλεπα και πως τα έκλεισα δεν ξέρω.
Σφιχταγκαλιασμένη καθώς ήτο η ψυχή μου με τον Πνευματικό μου, τον άκουσα να προσεύχεται στον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν για μένα. Δεν τολμούσα να σηκώσω τα μάτια της ψυχής μου, εν τούτοις, ένοιωθα αυτήν την υπέρλαμπρη φωτοχυσία να με πλημμυρίζει, να με λούζει κυριολεκτικά, να με γεμίζει από χαρά, ευτυχία, ειρήνη, θαυμασμό, αγαλλίαση…
Κάποτε συνήλθα. Ένοιωθα να μην πατώ στη γη και η προσευχή του Ονόματος του Ιησού Χριστού να λέγεται από μέσα μου άπειρες φορές: «Ιησού μου… Ιησού μου… Ιησού μου… Ιησού μου…».
Τρεις-τέσσερις μέρες ούτε έφαγα ούτε ήπια σταγόνα νερό ούτε κοιμήθηκα, μόνο απελάμβανα αδιάλειπτα μια ουράνια ευτυχία, που δεν περιγράφεται. Τα δε δάκρυα μου έτρεχαν σαν ποτάμι συνεχώς και ήταν γλυκύτατα».
Εδώ τελείωσε η θεωρία αυτού του χριστιανού, που ζει ανάμεσά μας και αποτελεί εξαίρεση σ’ αυτήν την τρελή εποχή που ζούμε!
του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Αναγνωστόπουλου
από το βιβλίο: «Η Ευχή μέσα στον κόσμο» του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Αναγνωστόπουλου (Πειραιάς 2007).

Κυριακη ΣΤ΄ Λουκα – Μαρτυρια στον συγχρονο κοσμο

12:00:00 π.μ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Λκ. η΄ 27-39
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: κα΄ ἐπιστολῶν (Γαλ. β΄ 16-20)
Μαρτυρία στόν σύγχρονο κόσμο
«Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεὸς»

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς μὲ τὴν παντοδύναμη ἐξουσία του ἐλευθέρωσε τὸν ταλαίπωρο δαιμονισμένο τῶν Γαδαρηνῶν ἀπὸ τὴν τυραννικὴ κυριαρχία τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Τώρα ὁ πρώην δαιμονισμένος κάθεται ἤρεμος καὶ γαλήνιος δίπλα στὸ μεγάλο του Εὐεργέτη. Δὲν θέλει νὰ Τὸν ἀποχωριστεῖ, ἐπιθυμεῖ νὰ Τὸν ἀκολουθεῖ παντοῦ, ὅμως ὁ Κύριος τοῦ ὑποδεικνύει κάτι διαφορετικό: «Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός», τοῦ λέει. Νὰ ἐπιστρέψεις πίσω στὸ σπίτι σου καὶ νὰ διηγεῖσαι ὅσα θαυμαστὰ σοῦ ἔκανε ὁ Θεός. Αὐτὸ εἶναι τὸ δικό σου χρέος: νὰ μιλᾶς γιὰ τὸ θαῦμα ποὺ ἔζησες· νὰ δίνεις τὴ δική σου μαρτυρία γιὰ τὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ.
Παρόμοιο καὶ τὸ δικό μας χρέος. Νὰ δίνουμε μαρτυρία πίστεως μέσα στὸν ἀλλοπρόσαλλο κόσμο μας. Ἂς δοῦμε λοιπὸν πιὸ συγκεκριμένα: Ποιὰ εἶναι ἡ μαρτυρία ποὺ καλούμαστε νὰ δίνουμε γύρω μας καὶ κατὰ πόσο εἶναι ἐφικτὸ νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ χρέος μας αὐτό;
1. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Ἡ μαρτυρία τοῦ χριστιανοῦ μέσα στὸν κόσμο εἶναι μαρτυρία λόγου καὶ ζωῆς. Μαρτυρία λόγου, διότι ὁ χριστιανός, σύμ­­φωνα μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ ἁγίου ἀ­­­­ποστόλου Πέτρου, ὀφείλει νὰ εἶναι πάν­τοτε «ἕτοιμος πρὸς ἀπολογίαν» καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὶς ἀλήθειες τῆς Πίστεως «μετὰ πραΰτητος καὶ φόβου», δηλαδὴ μὲ πνεῦμα πραότητος καὶ μὲ φόβο Θεοῦ (Α΄ Πέτρ. γ΄ 15). Μαρτυρία λόγου. Νὰ μὴ διστάζει δηλαδὴ νὰ ὁμολογεῖ τὸν Κύριο ὡς τὸ μεγάλο Εὐεργέτη του, τὸν προσωπικὸ Σωτήρα καὶ Λυτρωτή του. Εἶναι κι αὐτὸ δυνατὴ μαρτυρία. Αὐθόρμητη κίνηση τῆς ψυχῆς ποὺ αἰσθάνεται πλημμυρισμένη ἀπὸ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὶς ἀνεκτίμητες δωρεὲς τοῦ Θεοῦ.
Παράλληλα ὅμως ὁ χριστιανὸς ὀφείλει νὰ δίνει καὶ μαρτυρία ζωῆς. Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ζεῖ ἀποτελεῖ ἕνα καθημερινὸ κήρυγμα μὲ πολλοὺς ἀποδέκτες. Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, καθὼς τὸν παρατη­ροῦν, τὸν θαυμάζουν γιὰ τὴν ­ψυχική του ἰσορροπία, γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλ­πίδα του στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ ἐκδηλώνει πρὸς ὅλους ἀ­­­διακρίτως, γιὰ τὴν ὑπομονὴ στὶς δυσ­κολίες, γιὰ τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς του νὰ συγχωρεῖ ἀκόμη κι αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀδικοῦν… Ἡ ὅλη ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ ὀφείλει νὰ ἀποτελεῖ ἔμπρακτη ἀπόδειξη ὅτι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἐφαρμόζεται καὶ εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐξασφαλίζει στὸν ἄνθρωπο τὴν ἀληθινὴ εὐτυχία.
Εἶναι ὅμως αὐτὸ ἐφικτὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ στὴν ἐποχή μας;
2. ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ
Εἶναι ἐφαρμόσιμη ἡ μαρτυρία ὑπὲρ τῆς Πίστεώς μας; Μερικοὶ ἀ­­­­­πογοητεύονται, καθὼς βλέπουν τὸ ρεῦ­­μα τοῦ κακοῦ νὰ κατακλύζει τὰ πάντα μὲ ὁρμή. «Τί μπορεῖ νὰ κάνει ἕνας χριστιανός, ὅταν εἶναι μόνος του;», ἀναρω­τιοῦνται. «Τί νόημα ἔχει νὰ πηγαίνεις ἀντίθετα στὸ ρεῦμα;»
Κάτι ἀνάλογο θὰ μποροῦσε νὰ σκεφθεῖ καὶ ὁ πρώην δαιμονισμένος, ὅταν ὁ Κύριος τοῦ ὑπέδειξε νὰ γυρίσει στὴν πατρίδα του γιὰ νὰ διηγεῖται τὸ θαῦμα ποὺ ἔζησε. Νὰ γυρίσει, ἀλλὰ ποῦ;… Στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν ποὺ ­ἔδιωξαν τὸν Χριστό! Νὰ μιλήσει σὲ ποιούς;… Στοὺς συμπατριῶτες του οἱ ὁποῖοι ἀντὶ νὰ χαροῦν γιὰ τὴν ἀπαλλαγή τους ἀπὸ τὴν τρομοκρατία τῶν δαιμόνων, στενοχωρήθηκαν γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ζημία ἀπὸ τὸν πνιγμὸ τῶν χοίρων καὶ ζήτησαν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ φύγει μακριὰ ἀπὸ τὸν τόπο τους; Παρ’ ὅλα αὐτά, ἔκανε αὐτὸ ποὺ τοῦ ζήτησε ὁ Χριστός. «Καὶ ἀπῆλθε καθ’ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς». Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔγινε ἱεραπόστολος μέσα στὴν ἴδια τὴν πατρίδα του. Μιὰ ζωντανὴ μαρτυρία καὶ ἀπόδειξη τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ.
Δὲν γνωρίζουμε τὰ ἀποτελέσματα ἀ­­­πὸ τὴν παρουσία καὶ δράση του ἀνάμεσα στοὺς Γαδαρηνούς. Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζουμε εἶναι ὅτι στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἔχουμε πάμπολλα παραδεί­γ­ματα ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ ἐρ­γάστηκαν μόνοι τους, ἐπειδὴ εἶχαν σύμμαχο τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ­ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν θαυμαστὰ ἀποτελέσματα. Ὁ ἅγι­­ος Γρηγόριος ἐπίσκοπος Νεοκαισα­ρείας (213-270 μ.Χ.), ὅταν ­ἐγκαταστά­θηκε στὴν ἐπισκοπική του περιφέρεια, βρῆ­κε μόνο 17 χριστιανούς. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ­ἦ­­­ταν εἰδωλολάτρες. Ἐργάστηκε μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση καὶ κατόρθωσε νὰ ­μεταστρέψει σχεδὸν ὅλη τὴν πόλη στὴ ­χριστιανικὴ πίστη. Ὅταν ἀπεβίωσε, στὴν περιοχή του εἶχαν μείνει μόλις 17 εἰδωλολάτρες. Ἂς μὴν ­ἀπογοητευόμαστε λοι­πόν. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἔλεγε ὅτι ἀρ­­κεῖ ἕνας ἄνθρωπος «ζήλῳ πεπυρωμένος» γιὰ νὰ διορθώσει ὁλόκληρη πόλη!
 «Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός». Τὸ κάλεσμα τοῦ Κυρίου ἀκούγεται ­σήμερα περισσότερο ἐπίκαιρο παρὰ ποτέ. Εἶ­ναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νὰ δώσουμε μαρ­­­τυρία Χριστοῦ μέσα στὸ ­σύγχρονο κόσμο. Σ’ ἕνα κόσμο ποὺ μοιάζει μ’ ἐ­­­κεῖ­νον τῶν Γαδαρηνῶν. Διότι καὶ ­σήμε­­­ρα ἐπιχειροῦν πολλοὶ νὰ διώξουν τὸν Χρι­στὸ ἀπὸ τὴ ζωή τους, ἀπὸ τὴν ­οἰκογένεια, τὸ σχολεῖο, τὴν κοινωνία… Ἂς μὴν ­κα­τα­θέσουμε τὰ ὅπλα. Ἂς ὁμολογοῦμε μὲ θάρρος αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε κι αὐτὰ ποὺ ζοῦμε… Ἡ ἐποχή μας ἔχει ­ἀνάγκη ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θὰ δίνουν μὲ ἐν­θου­σιασμὸ μαρτυρία Χριστοῦ!
Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Αγιος Γερασιμος - Ο θησαυρος της Κεφαλονιας

12:01:00 π.μ.


Του αρχιμανδρίτη Φωτίου Γαβριελάτου
«Ψηλά στου Αίνου την κορφή, που τ’ άστρο τρεμουλίζει

εκεί ξενιτεμένοι μου, στραφείτε με καημό, 
και στο μεγάλο θησαυρό, που το βουνό στολίζει, 
από μακράν να στείλετε προσκύνημα θερμό, 
όπως θερμή κι αιώνιον ηθέλησε κι Εκείνος
να δώσει την αγάπη Του στην γη του Κεφαλλήνος». 
Μολφέτας
Στην καρδιά της Κεφαλληνιακής γης, κάτω από το επιβλητικό βλέμμα του Μεγάλου Βουνού, του Αίνου, βρίσκεται η οινοφόρα λεκάνη των Ομαλών. Πήρε το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα από Κρήτες που ήρθαν τα χρόνια τα παλιά στην Κεφαλονιά κι άφησαν μέσα σ’ όλα τα τοπωνύμιά τους κληρονομιά! 
Σχετική εικόνα

Η κοιλάδα αυτή όμως, έμελε να γίνει ξακουστή ανά τον κόσμο από τον πολυταξιδεμένο ασκητή που αναζητούσε μια ζωή στερημένη μεν, αλλά και ασυμβίβαστη, απελευθερωμένη από εχέγγυα και ατομικές εξασφαλίσεις. Η αδιάκοπη τάση φυγής του, το οδοιπορικό του προς την αυτογνωσία τον οδήγησε στα σημαντικότερα μέρη της Ορθοδοξίας. Ρακένδυτος, αβοήθητος, πολλές φορές κυνηγημένος από τον φθόνο των ανθρώπων, ακολουθούσε τον άνεμο προσμένοντας ένα σημάδι εξ ουρανού για να σταματήσει την περιπλάνησή του. Και τελικά το βρήκε στην Κεφαλονιά. Στην κοιλάδα των Ομαλών, Αυτός, ο εκ πεποιθήσεως ανέστιος, ο εκ φύσεως πλάνητας, βρήκε τον προορισμό Του, όπως φάνηκε στην πορεία του χρόνου, και οι ανήσυχοι και «δύστροποι» Κεφαλονίτες του κάλυψαν το κενό της ψυχής Του.
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul gherasim kefalonitul
 Ο 16ος αιώνας είναι αυτός που σημαδεύει έντονα την ιστορία της Ελλάδος μέσα από δύο μεγάλους άξονες, αυτόν της Τουρκοκρατίας και αυτόν της Ενετοκρατίας. Στην πρώτη περίπτωση, οι υπόδουλοι Έλληνες στέναζαν και υπέφερε κάτω από το σπαθί του Τούρκου δυνάστη, πληρώνοντας υψηλό φόρο αίματος. Στη δεύτερη περίπτωση οι Ενετοί στα Επτάνησα και σε άλλα νησιά που είχαν υπό την κατοχή τους ασκούσαν ασφυκτικές πιέσεις στους Έλληνες, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι αρχικά να μην μπορούν να αντιδράσουν αλλά στη μεγαλύτερη μάζα τους να ακολουθούν το άρμα του δυνάστη Ενετού.
Πολλοί ήταν αυτοί που δεν μπόρεσαν να αντέξουν την ξένη υποδούλωση και πέρασαν μέσω των Επτανήσων στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία, και κατέθεσαν το δικό τους πολιτισμό, με αποτέλεσμα να γονιμοποιήσουν ευρύτερα τη δυτική σκέψη και κουλτούρα και να γεννηθεί μια πολιτιστική Αναγέννηση.
 Είναι εντυπωσιακό πως η Θεία Πρόνοια, τις δύσκολες αυτές στιγμές για το γένος μας, αποστέλλει μια σωρεία αγίων μορφών, δασκάλων και μαρτύρων της πίστεως και της Ορθοδοξίας για να κρατήσουν ανεβασμένο το ηθικό του απογοητευμένου Έλληνα και άσβεστη την φλόγα της πίστεώς του.
Έτσι και στην Κεφαλονιά αλλά και στην Ζάκυνθο, που γεφύρωναν την Ανατολή και τη Δύση, «παρουσιάζονται» οι άγιοι Γεράσιμος και Διονύσιος. Είναι δε αξιοπερίεργο πώς κατάφεραν να επιβληθούν, αντιμετωπίζοντας το ισχυρό καθολικό δόγμα των κατακτητών Ενετών που δεν έβλεπε με καλό μάτι κάθε τι Ορθόδοξο, άρα και ανατρεπτικό.Στην περίπτωση της Κεφαλληνίας, που η γεωγραφική της θέση ήταν κομβική για τους σκοπούς των Ενετών, παρουσιάζεται μέσα στο κέντρο του νησιού ένας ταπεινός καλόγερος από την Πελοπόννησο, ο οποίος κατάφερε με το πρώτο να συγκλονίσει και να συγκεντρώσει γύρω του τα πλήθη των απογοητευμένων Κεφαλλήνων. 
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul gherasim kefalonitul

Η Κεφαλληνία καταξιώθηκε από την Χάρη του Θεού να γίνει «πατρίδα» του Αγίου Γερασίμου. Είναι μάλιστα αξιοπρόσεκτο, ότι ο Άγιος συνδέθηκε τόσο πολύ μαζί της, που μολονότι γι’ αυτήν «ξένος» -όπως χαρακτηρίζεται σε τοπικό έγγραφο του 16ου αιώνος- η Κεφαλληνία και ο Άγιός της να είναι πια συνδεδεμένοι αχώριστα μεταξύ τους και αδιαίρετα, σε σημείο που να μη νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Όταν λοιπόν ο Κεφαλονίτης λέγει, τόσο συχνά, το «Άγιέ μου», δεν αποθέτει μόνο τον πόνο και τις ελπίδες του στον Άγιο Γεράσιμο, αλλά και μαρτυρεί την ταύτιση του με τον «Ξένον», που έγινε όμως ο πρώτος και σημαντικότερος Κεφαλονίτης στους αιώνες.
Μορφή ευγενική, γλυκιά και γαλήνια, με ματιά γεμάτη αναζήτηση, και με μια κλίση του σώματος του προς τα μέσα, καταφέρνει να σταθεί στο δύσκολο νησί μας και μάλιστα να γίνει γρήγορα αποδεκτός από τον «δύστροπο» λαό του, μέσα από κοινή πορεία και αγώνες.
Το αρχοντόπουλο από τα Τρίκαλα Κορινθίας, ο πολυταξιδεμένος, ο ασκητής, που την ημέρα έσκαβε τα χωράφια και πάλευε να ανοίξει πηγάδια και να κρατήσει το νερό στην άνυδρη και άγονη κοιλάδα των Ομαλών και το βράδυ βλέποντας τα αστέρια μέσα στο ασκητήριο –πηγάδι του προσευχόταν δαμάζοντας το είναι του από όλα εκείνα που κάνουν τον άνθρωπο άπληστο, μας υπέδειξε την ανάδειξη και την αξιοποίηση της γης με την καλλιέργειά της, την δενδροφύτευση (τα πλατάνια του Αγίου) και προπαντώς την σκληρή δουλειά.
Ο ουρανοπολίτης, το μυρίπνοον άνθος του παραδείσου, το πάνχρυσο στόμα που εδώ και τόσους αιώνες αποδεικνύει στην πράξη ότι «ζεί Κύριος ο Θεός ημών». Ο ασκητής των Ομαλών, ο Αφέντης και προστάτης των Κεφαλλήνων όπου γης, που ημέρευε τις ψυχές των ταραγμένων από κακό πνεύμα και από ανθρώπινα πάθη.
Που ακολούθησε την οδό της ασκήσεως «την στενή και τεθλιμμένη» όπου μιμήθηκε τους μεγάλους ασκητάς και η καρδιά του φλεγόταν και διψούσε για την αγάπη του Θεού. Σφυρηλάτησε τον εγωισμό του μέσα στο αμόνι της ταπείνωσης και το προσωπικό του θέλημα έγινε η απόλυτη αποδοχή του θελήματος του Θεού.
Δεν ασχολήθηκε ποτέ με το φαίνεσθαι των ανθρώπων αλλά με το βαθύτερο είναι, το είναι που είναι ο πραγματικός καθρέπτης της ψυχής και χρήζει πνευματικής θεραπείας, που όμως αποτελεί πολυτιμότερη αξία. Μέσα από αυτήν την πάλη βγήκε νικητής, στεφανωμένος αθλητής και στέκεται ενώπιον μας για να μας δείξει την ματαιότητα της ύλης έναντι των ουρανίων αγαθών, το διαβολικό ψέμα έναντι της αληθείας του Χριστού.
Η αφθαρσία του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους φυσικούς νόμους και στέκεται όρθιος σε πείσμα στην φθορά του χρόνου, διότι «όπου βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις». Τα σώματα των Αγίων υπάρχουν λόγω της ενικούσης χάριτος του Θεού είναι ζωντανά, γι’ αυτό θαυματουργούν, ευωδιάζουν και χαρίζουν στους πιστούς τους καρπούς του Παναγίου Πνεύματος.
Ο Άγιος Γεράσιμος γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1509. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Ο πατέρας του ανήκε στην βυζαντινή αριστοκρατία, στη μεγάλη οικογένεια των Νοταράδων. Θείος του ο Λουκάς Νοταράς, ο τελευταίος πρωθυπουργός (Μέγας Δούκας) του Βυζαντίου και συγγενής με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.
Ο Άγιος Γεράσιμος στα 20 του χρόνια φλεγόμενος από θεϊκώ έρωτι, αφήνει την άνεση του αρχοντικού των Νοταράδων και ξεκινά την προσωπική του πορεία και αναζήτηση. Εικοσιέξι ολόκληρα χρόνια αναζητούσε την τελείωσή του, από τη Ζάκυνθο στο Μέγα Σπήλαιο και τα Μετέωρα, κι απ’ τον Όσιο Λουκά Βοιωτίας ως τις Μονές της Θεσσαλονίκης, την Κωνσταντινούπολη, το Άγιον Όρος όπου εκάρη μοναχός, τους Άγιους Τόπους όπου έλαβε το ιερατικό αξίωμα, τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαΐδας την Κρήτη και ξανά στη Ζάκυνθο. Μετά από αυτή την πνευματική οδοιπορία, εμπλουτισμένος με θεϊκή εμπειρία και γνώση ασκητική το 1555 αποφασίζει να πάει και στην Κεφαλονιά.

Ασκητεύει πάλι σε σπήλαιο, κοντά στο Αργοστόλι για 5 χρόνια και 11 μήνες, οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί σε πιο απομακρυσμένη περιοχή, στην άγονη κοιλάδα των Ομαλών στους πρόποδες του Αίνου όπου και ανακαίνισε το ξωκκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το εκκλησάκι αυτό με την γύρω περιοχή του το παραχώρησε ο ιερέας Γεώργιος Βάλσαμος, ο οποίος όμως αργότερα μετάνιωσε και έσυρε τον Άγιο στα δικαστήρια, όπου όμως δικαιώθηκε ο Άγιος. Ξανάχτισε τον ετοιμόρροπο Ναό και πρόσθεσε γύρω πολλά κελιά, γιατί πολλοί κάτοικοι του νησιού βλέποντας την Αγία του ζωή εμπιστεύονταν σε αυτόν τις θυγατέρες τους για να γίνουν Μοναχές. Στην αρχή συγκεντρώθηκαν 25 Μοναχές, αργότερα περισσότερες, από τις πιο πλούσιες οικογένειες του νησιού. Τη γυναικεία αυτή Μονή ονόμασε «Νέα Ιερουσαλήμ» με την άδεια και την ευλογία του επίσκοπου του νησιού Παχώμιου Μακρή, εδραιώνοντας έτσι τον γυναικείο Μοναχισμό στο νησί. Μετά από αίτηση του το Πατριαρχείο θέτει την Μονή υπό την υψηλή του προστασία. Εκεί αρχίζουν να συρρέουν οι πιστοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αγίου με την οποία νουθετούσε έως εσχάτου αναπνοής: “ΤΕΚΝΙΑ ΕΙΡΗΝΕΥΕΤΕ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ ΚΑΙ ΜΗ ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΦΡΟΝΕΙΤΕ”.
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος γερασιμος

Ο Άγιος Γεράσιμος αφού έζησε ασκητικά στην κυριολεξία «εν σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» (Εβρ. ια’ 38), εκοιμήθη οσιακά στις 15 Αυγούστου 1579. Οι ιερείς ντύνουν τον Άγιο με τα άμφια τα οποία φέρει μέχρι σήμερα και μετά από κατανυχτική εξόδιο ακολουθία στην οποία χοροστάτησε ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας Φιλόθεος ο Λοβέρδος, ενταφιάζουν το σώμα Του δίπλα και μέσα στον νότιο τοίχο του Ναού.
Μετά από δυο χρόνια, οι Μοναχές της Μονής έβλεπαν συχνά στον ύπνο τους τον Άγιο και αναγκάστηκαν να το αναφέρουν στον Πατριάρχη Κων/πόλεως ο οποίος έδωσε άδεια εκταφής του. Το σώμα Του βρέθηκε ευωδιάζον και άφθαρτο, όπως ακριβώς είναι σήμερα. Το ίδιο ανέπαφα ήταν και τα άμφιά Του. Η πρώτη ανακομιδή του σώματος του Αγίου Γεράσιμου έγινε 2 χρόνια και 2 μήνες μετά την κοίμηση Του, στις 20 Οκτωβρίου του 1581, με παριστάμενο τον πατριαρχικό έξαρχο Γαβριήλ Σεβήρο. Οι Ενετοί όμως θορυβημένοι από την αφθαρσία του σώματος Του, ζήτησαν να ταφεί ξανά, ώστε να συμπληρωθούν τα 3 χρόνια. Η δεύτερη ανακομιδή έγινε την 20η Οκτωβρίου 1582 όπου και πάλι ευρέθη ανέπαφο από την φθορά του χρόνου.
Γι’ αυτό το λόγο θεσπίστηκε η κυριώνυμος εορτή του Άγιου Γεράσιμου στις 20 Οκτωβρίου και όχι στις 15 Αυγούστου.
Αργότερα όμως οι χριστιανοί γιόρταζαν τη μνήμη του και στην κοίμηση του, όχι όμως στις 15 για να μην επισκιαστεί η κοίμηση της Παναγίας, αλλά στις 16 Αυγούστου. Ανακηρύχθηκε Άγιος από το Πατριαρχείο το 1622. Ο Άγιος Γεράσιμος ονομάστηκε «νέος ασκητής» για να τον ξεχωρίζουν από τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Μεταξύ άλλων ό μεγάλος ασκητής Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία έχει τα σκήπτρα εκδιώξεως των δαιμόνων από ανθρώπους, πού είναι υπό μερική ή ολική σατανική κατοχή.
Το σκήνωμα του Άγιου Γεράσιμου έμεινε ως εκ θαύματος άφθαρτο διά μέσου των αιώνων μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα τρία άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Γερασίμου και του Αγίου Διονυσίου. Το ιερό του λείψανο παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών, ενδεδυμένο με τα άμφια της ταφής του και εκτίθεται προς προσκύνηση μέσα σε τζαμένια λειψανοθήκη που ενσωματώνεται σε μεγαλύτερη ασημένια περίτεχνη λάρνακα, η οποία είναι τοποθετημένη πάνω από τον τάφο του Αγίου.
Μέσα στο Ναό υπάρχει η είσοδος για το σπήλαιο που ασκήτευε ο Άγιος, την «Σκήτη», στην οποία μπορεί να περιηγηθεί ο επισκέπτης. Το σπήλαιο διαθέτει δύο χώρους και σε αυτό κατεβαίνει κανείς από σκάλα 3 μέτρων, συμβαίνει δε ένα παράξενο φαινόμενο, η τρύπα που ενώνει τους δύο χώρους ενώ είναι πολύ στενή επιτρέπει την είσοδο σε όλους τους επισκέπτες ανεξαρτήτως διαστάσεων, αλλά και δεν τους λερώνει παρά το ότι είναι λασπώδης. Στη Μονή επίσης υπάρχουν τρία μεγάλα πλατάνια που φύτεψε ο Άγιος, τα 3 μεγάλα πηγάδια και τα 37 μικρότερα, που άνοιξε ο Άγιος με τα χέρια του και τα δύο αλώνια που έχτισε, στα οποία εργαζόταν για να εξασφαλίσει τα αναγκαία στη Μονή.
Κάθε έτος και στις δύο γιορτές του το σκήνωμά του μεταφέρεται με πομπή, 500 περίπου μέτρα από την εκκλησία ως έναν μεγάλο πλάτανο όπου βρίσκεται ένα πηγάδι που το έσκαψε ο ίδιος.
Σαν ήλιο βλέπει ο λαϊκός ποιητής τον Άγιο να βγαίνει από το Ναό του και να φωτίζει το βουνόκλειστο χώρο της κοιλάδας.
“Ως ήλιος Γεράσιμε εκ του ναού σου βγαίνεις,

και με τους αγγέλους τ’ ουρανού στα ύψη ανεβαίνεις”.
Στο χώρο τούτο νοιώθει ευχαριστημένος, αφού ο ίδιος τον διάλεξε από τόσους άλλους που περιόδευσε. Στη Λιτανεία στη μέση Εκείνος, σηκωμένος στα χέρια ψηλά, σεμνός, άφθαρτος, στητός, στ’ άφθαρτα ιερατικά του άμφια τα παλιά, που ο τάφος, όπως και το σώμα του, δεν τα έλιωσε. Το διάβα του ως τον πλάτανο είναι χαρά και ευλογία, η έξοδος του Αφέντη στα υποστατικά του. Θ’ αναπαυτεί στο πηγάδι που ο ίδιος άνοιξε, κάτω από τη σκιά του πλατάνου, στα αιώνια σημάδια του που λέει κι ο τοπικός ποιητής
“πλάτανο πενταδάκτυλο και με βαθύ πηγάδι,

μας άφησες Γεράσιμε αιώνιο σημάδι”.
Το νερό του πηγαδιού θα ξεχειλίσει και τα φύλλα του πλατάνου θα θροΐσουν για να χαιρετίσουν τον Αφέντη.

Βγήκε ο Άγιος; τί ώρα βγαίνει ο Άγιος; ρωτάει ο Κεφαλονίτης. Έτσι απλά, δυνατά, παραστατικά και θεολογικά. Δεν τον βγάνουν, βγαίνει, είναι ζωντανός, άφθαρτος αιώνες τώρα, κινείται, δρα και προπαντός εισακούει τις παρακλήσεις των πιστών του:
“παντού σκορπάς παρηγοριά χαρά και ευφροσύνη,

και αοράτως χορηγείς την ελεημοσύνη”.
Θα περάσει από τα 40 πηγάδια που ο ίδιος άνοιξε, από τ’ Αλώνια του, τον κάμπο του, “ο Αγρότης των Ομαλών”, κατά τον μακαρίτη Τρίτση, είναι πια αναπαμένος ανάμεσα στους Κεφαλονίτες του και μας κοιτά πατρικά και στοργικά μέσα από την περίτεχνη λάρνακά του. Εδώ στο χώρο που δούλευε τη σοδειά θα ακουστεί δέηση “υπέρ ευφορίας των καρπών της γης και καιρών ειρηνικών” και με τα ωραία εξαποστειλάρια “ο σύλλογος Μοναζόντων των Ιερέων ο χορός και η πληθύς Φιλεόρτων” θα επιστρέψει στη βάση του, στη “μικρή” Εκκλησία του, περιμένοντας τον προσκυνητή να εναποθέσει σ’ Αυτόν τα βάρη, τις αγωνίες και τις λύπες του, μα και τις ευχαριστίες του.
Ο Θείος Γεράσιμος, ο πολύτιμος θησαυρός της Κεφαλληνίας, μας προσκαλεί στον λιτανικό του περίπατο προς τον πλάτανο κάθε χρόνο ανήμερα στη γιορτή του, και μας μαθαίνει ότι κι αν έλθουν χρόνοι χαλεποί και δύσκολοι, με όπλο τη βαθιά μας πίστη θα βρεθούμε τελικά και πάλι νικητές.

Μαρια Ιωαννιδου: «Με Τιμωρησε Ο Θεος Γιατί Σκοτωσα Πολλα Παιδια»

12:25:00 π.μ.

Η Μαρία Ιωαννίδου, με αφορμή το νέο της θεατρικό ρόλο μίλησε στο Πρω1νό του Ant1 για την καριέρα της αλλά και για ζητήματα που αφορούν στην προσωπική της ζωή.
Η ηθοποιός, την οποία θα απολαύσουμε φέτος στον θίασο του «Μαριχουάνα Στοπ» ανάμεσα σε άλλα αποκάλυψε ότι έχει κάνει έξι αμβλώσεις για τις οποίες ο Θεός την… τιμώρησε, όπως η ίδια λέει χαρακτηριστικά.
«Δεν έκανα παιδί γιατί το ανέβαλα κάθε τόσο λόγω της δουλειάς…
Με το Γερμανό κάναμε εξωσωματική, βγήκαν όλα θετικά και μετά από δύο χρόνια ο Φρέντυ αρρώστησε…» και τόνισε:
«Με τιμώρησε ο Θεός γιατί σκότωσα πολλά παιδιά, σκότωσα έξι παιδιά με τις αμβλώσεις».

Ο Αγιος Λουκας, ο Ευαγγελιστης, ιατρος και αποστολος (18 Οκτωβριου)

12:00:00 π.μ.

Ρένος Κωνσταντίνου, θεολόγος
Ο ευαγγελιστής Λουκάς καταγόταν από την Αντιόχεια και η εθνικότητα του ήταν ελληνική. Ο απόστολος  Παύλος μας πληροφορεί ότι το επάγγελμα του Λουκά ήταν γιατρός. Μάλιστα είναι γνωστό ότι ήταν και προσωπικός ιατρός του Παύλου, ο οποίος είχε κάποιο πρόβλημα υγείας, πιθανόν έλκος στομάχου. Ο ευαγγελιστής Λουκάς ήταν και ζωγράφος. Μάλιστα σε αυτόν αποδίδονται οι πρώτες εικόνες της Θεοτόκου με τον Ιησού Χριστό βρέφος στην αγκαλιά της (μία υπάρχει μέχρι σήμερα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου), καθώς και αυτές των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Ο Λουκάς αναφέρεται ονομαστικά τρεις φορές στη Καινή Διαθήκη και είναι λίγα τα στοιχεία που υπάρχουν για το πρόσωπό του. Στη χριστιανική πίστη κατηχήθηκε από τον απόστολο Παύλο, τον οποίο συνάντησε στη Θήβα. Ο Λουκάς μπορεί να μην υπήρξε ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, έδρασε όμως σαν Απόστολος, όπως και οι δώδεκα. Διότι υπήρξε στενός συνεργάτης του αποστόλου των εθνών Παύλου. Αυτό φαίνεται κατά τη δεύτερη φυλάκιση του Παύλου στη Ρώμη, όταν ο ίδιος στη δεύτερη προς Τιμόθεον επιστολή του (κεφ. 4, στιχ. 11) γράφει: «Λουκάς εστί μόνος μετ’ εμού» (Μόνο ο Λουκάς είναι μαζί μου). Δηλαδή τον προβάλλει σαν παράδειγμα τέλειας αφοσίωσης στον αγώνα του για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Κάπου άλλου ο Παύλος τον χαρακτηρίζει «αγαπητό» (Κολ. 4,14).
Σύμφωνα με διάφορες πηγές, ο Λουκάς μετά το θάνατο του αποστόλου Παύλου, δίδαξε το Ευαγγέλιο στη Δαλματία, Ιταλία, αρχαία Γαλλία, Αχαΐα και Βοιωτία. Λέγεται ότι πέθανε με μαρτυρικό θάνατο στην Ελλάδα σε ηλικία 80 ή 84 ετών. Το λείψανο του μετακομίσθηκε το 357  στην Κωνσταντινούπολη στο ναό των Αγίων Αποστόλων.
Ο Λουκάς έγραψε το τρίτο κατά σειρά Ευαγγέλιο στην Καινή Διαθήκη, καθώς και τις Πράξεις των Αποστόλων, που αποτελούν έργα μεγάλης αξίας. Κατά μία παράδοση ο Λουκάς έγραψε το ευαγγέλιο 15 χρόνια μετά την Ανάληψη του Κυρίου.  Ο ευαγγελιστής Λουκάς δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας των όσων είπε και έκανε ο Ιησούς (Λουκ. 1,1-4), αν και αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα να ήταν ένας από τους ακολούθους του Ιησού. Μερικοί υποστηρίζουν ότι ήταν ένας από τους εβδομήντα μαθητές που ο Κύριος απέστειλε (Λουκ. 10,1). Κάποιοι άλλοι, πως ήταν από τους Έλληνες που ζήτησαν να δουν τον Κύριο (Ιω. 12,20-21). Όμως πληροφορήθηκε τα σχετικά με τον Κύριό μας από τους Αποστόλους και άλλους αυτόπτες μάρτυρες. Ας μην λησμονούμε όμως ότι είχε και το φωτισμό του Αγίου πνεύματος.
Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 18 Οκτωβρίου. Είναι επίσης Άγιος και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Γιατί Ο Θεος Δεν Φερνει Στη Ζωη Μονο Οσους Θα Σωθουν;

12:13:00 π.μ.

Ο Χριστός για τον Ιούδα είπε ότι ήταν καλύτερα γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί, για άγνωστο για μας λόγο. Οπωσδήποτε δεν ήταν απόλυτα αναγκαίος για τη σύλληψη και τη Σταύρωση του Χριστού.
Αν ο Θεός έφερνε στη ζωή μόνο όσους θα σώζονταν, τότε η γη θα ήταν παράδεισος από τώρα, δε θα υπήρχε πειρασμός και δοκιμασία των καλών.
Στην παραβολή των ζιζανίων (Ματθ. 13,24-30 και 36-43) ο Χριστός λέει ότι ο διάβολος σπέρνει ζιζάνια ανάμεσα στο φυτεμένο σιτάρι, δηλ. διαστρέφει κάποιους ανθρώπους στην ανθρώπινη κοινωνία, και μέσω αυτών πειράζει τους καλούς συνανθρώπους τους.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα και του καλού και του κακού.
Στην ανθρώπινη κοινωνία οι καλοί και οι κακοί συνυπάρχουν, αλληλοεπηρεάζονται και καμιά φορά αλλάζουν ρόλους.
Ο Χριστός είχε πει την παραβολή των δύο υιών (Ματθ. 21,28-32), για να καταδικάσει τη συμπεριφορά των αμετανόητων φαρισαίων και να προβάλει τη μετάνοια των αμαρτωλών της εποχής Του.
Ο πρώτος υιός, ενώ στην αρχή αρνήθηκε να πάει στο αμπέλι να εργασθεί,   τελικά πήγε .
Αυτό σήμερα εφαρμόζεται στο ότι πολλοί κακοί άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους μετανοούν και βρίσκουν το δρόμο της σωτηρίας, ενώ πολλοί καλοί, στα επόμενα στάδια της ζωής τους, χαλάνε. 
Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις – Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.157), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου
πηγή: hristospanagia3.blogspot.com

Αγιος Παϊσιος: Οι Μοναχοι Που Αυτοκτονησαν

12:45:00 π.μ.

Κάποτε δύο νέοι, που ήταν πολύ αγαπημένοι από τον κόσμο, είχαν έρθει στο Άγιον Όρος και έγιναν Μοναχοί.
Δυστυχώς όμως δεν συμβουλεύονταν μεγαλυτέρους ούτε και άκουγαν συμβουλή μεγαλυτέρου, αλλά άκουγαν το παιδικό τους μυαλό, που συμφωνούσε πάντα του ενός με του άλλου για θέματα πνευματικά.
Άλλοτε έκαναν μεγάλες νηστείες, μέχρι που απέκαμαν και μετά το έριχναν στο πολύ φαγητό, και άλλοτε έκαναν τους έγκλειστους Ησυχαστάς, με παιδικό εγωισμό, και μετά έτρεχαν να βρουν ανθρώπους, για να μιλούν συνέχεια και να αργολογούν.
Με άλλα λόγια, ο πονηρός τους πετούσε από τα δεξιά στα αριστερά και πάλι από τα αριστερά στα δεξιά, όπως έπαιζαν και αυτοί με το δικό τους παιδικό μυαλό με την Καλογερική.
Μεταξύ τους όμως είχαν αγάπη αδελφική. Αλλά τι το θέλεις; Έβλαψαν τα μυαλά τους με τον εγωισμό τους, αφού δεν άκουγαν κανέναν μεγαλύτερο, και ο ένας ανέπαυε τον άλλο στο θέλημα του.
Είχαν δε υποσχεθή να μη χωρισθούν ποτέ ούτε σ’ αυτή την ζωή ούτε και στην άλλη. Ο πονηρός όμως το εκμεταλλεύτηκε αυτό και τους άνοιξε, δυστυχώς, δουλεία!
Μια μέρα λοιπόν λέει ο ένας στον άλλο:
– Μου πέρασε ένας λογισμός, αδελφέ μου, ότι αυτό που υποσχεθήκαμε, να πεθάνουμε και οι δυο μια μέρα, δεν είναι σίγουρο ότι θα γίνη.
Το πιο σίγουρο για την υπόσχεση μας είναι να ραφτούμε και οι δυο μαζί, όπως ράβουν τους νεκρούς, και να πέσουμε στην θάλασσα.
Δυστυχώς, το δέχθηκε και ο άλλος με χαρά. Παίρνουν λοιπόν μια κουβέρτα, σπάγκο και σακοράφα και πηγαίνουν για την θάλασσα χαρούμενοι.
Αφού ράφτηκαν καλά, επάνω σ’ έναν βράχο, έπεσαν κάτω στην θάλασσα. Επόμενο ήταν, όπως ήταν τυλιγμένοι και ραμμένοι, να πνιγούν μια μέρα και οι δύο.
Πέρασε αρκετό διάστημα, και τα πτώματα τους βρέθηκαν στην ακροθαλασσιά του Βόλου. (Αυτό έγινε γύρω στο 1912).
Το θλιβερό αυτό γεγονός που μας συγκλονίζει, μας φρενάρει κιόλας, για να είμεθα προσεκτικοί.
Παράλληλα όμως και μας υποχρεώνει να παρακαλέσουμε τον Θεό να μη θεωρήση για αυτοκτονία αυτή την αυτοκτονία των αδελφών μας, αλλά να την παραβλέψη σαν παιδική μεγάλη αταξία. Αμήν. 
Αγ. Παϊσίου: Αγιορείται Πατέρες Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»

Που Βρισκεται Και Τι Κανει Η Ψυχη Μετα Το Θανατο;

12:17:00 π.μ.

Το προαιώνιο ερώτημα τι κάνει η ψυχή μετά το θάνατο βρίσκει απάντηση στην Ορθόδοξη διδασκαλία.
Ο Χριστός ανασταίνοντας το Λάζαρο, την κόρη του Ιαείρου και το γιο της χήρας της Ναΐν, έδωσε εντολή να επιστρέψει η ψυχή από τον πνευματικό κόσμο στον υλικό και συγκεκριμένα στο σώμα της.
Με το θάνατο του σώματος η ψυχή φεύγει και έχοντας αυτοσυνειδησία οδηγείται στον πνευματικό κόσμο.
Οι ψυχές, ενθυμούνται όλη τη ζωή τους και μόνες τους κατατάσσουν τον εαυτό τους στον παράδεισο ή στην κόλαση.Γίνεται δηλαδή μια μερική κρίση.
Αυτή η πρώτη κρίση δε σημαίνει και την τελεσίδικη δικαίωση ή καταδίκη.
Η ολική και τελεσίδικη κρίση θα γίνει κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Οι αγαθές ψυχές οδηγούνται στον προθάλαμο του παραδείσου και προγεύονται τη χαρά του σε κάποιο βαθμό.
Ο απόστολος Παύλος λέει ότι οι άγιοι δεν απόλαυσαν ακόμα την ουράνια βασιλεία, για να μη λάβουν την τελείωση χωρίς εμάς (Εβρ. 11, 39-40).
Οι πονηρές ψυχές οδηγούνται στον προθάλαμο της κόλασης και προγεύονται κι αυτοί τη θλίψη της σε κάποιο βαθμό. Αυτή η περίοδος ζωής των ψυχών μετά το θάνατο του σώματος και πριν την τελική κρίση λέγεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας «μέση κατάσταση των ψυχών».
Οι μάρτυρες της Εκκλησίας του πρώτου αιώνα μ.Χ. κατά το όραμα του ευαγγελιστή Ιωάννη στην Αποκάλυψη, δε ζουν ολοκληρωμένα τη χαρά του παραδείσου και ζητούν να γίνει η κρίση και να τιμωρηθούν οι σφαγείς τους.
Σ’ αυτούς ήλθε απάντηση να αναπαυθούν λίγο ακόμη περιμένοντας και τη θυσία αυτών που πρόκειται στο μέλλον να θυσιασθούν για το Θεό (Αποκ. 6,9-11). Μετά την κρίση ο Χριστός θα ανοίξει την είσοδο του παραδείσου για τους αγωνιστές χριστιανούς (Ματθ. 25,34).
Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις – Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.136), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου
 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20