ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

«Κανετε πολλα παιδια και μη φοβαστε!»

12:00:00 π.μ.

Την ετήσια εορταστική του εκδήλωση πραγματοποίησε κατά Σάββατο 22 Φεβρουαρίου, ο Σύλλογος Πολυτέκνων Αθηνών στο κεντρικό ξενοδοχείο Caravel.
Η εκδήλωση / θεσμός της Ένωσης Πολυτέκνων Αθηνών διοργανώνεται για 30 συνεχόμενα χρόνια και αφορά στη βράβευση των αριστούχων παιδιών πολύτεκνων οικογενειών καθώς και πολύτεκνων γονέων που αρίστευσαν στις σπουδές τους ή απέκτησαν μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών.
Για ακόμη μία χρονιά βραβεύτηκαν από την ΙΜΜ Βατοπαιδίου όσοι νέοι αρίστευσαν τη χρονιά που πέρασε από τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραίμ.
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ – Η Ομιλία του αγιορείτου Καθηγουμένου στην ετήσια εκδήλωση της Ενώσεως Πολυτέκνων Αθηνών. «Κάνετε πολλά παιδιά και μη φοβάστε!» ετόνισε, μεταξύ άλλων, ο Γέροντας Εφραίμ.


Χαιρετισμό απηύθυνε ο Πρόεδρος της Ένωσης Πολυτέκνων κ. Βασίλειος Θεοτοκάτος ο οποίος ευχαρίστησε την ΙΜΜ Βατοπαιδίου για την αμέριστη συμπαράσταση και αρωγή της.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης και άλλοι Βατοπαιδινοί πατέρες.
Αξιοσημείωτο είναι ότι πρόκειται για μια πράξη της Αγιορείτικης Ιεράς Μονής με την οποία στηρίζει την πολύτεκνη οικογένεια σε μια δύσκολη εποχή για το θεσμό της οικογένειας και μάλιστα της πολύτεκνης. Μαζί με τα βραβεία δόθηκε κι ένα χρηματικό ποσό στον κάθε μαθητή ως ευλογία από τη Μονή.

Κυριακη της Αποκρεω -«Οταν δε ελθη ο Υιος του Ανθρωπου εν τη δοξη αυτου… τοτε καθισει επι θρονου δοξης και συναχθησεται εμπροσθεν αυτου παντα τα εθνη»

12:00:00 π.μ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Α΄Κορ. η΄ 8- θ΄ 2
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ : Ματθ. κε΄31-46  
Σαφής και ξεκάθαρη η αναφορά του Χριστού τόσο για την Πρώτη όσο και για τη Δεύτερη Παρουσία του, καθώς και τον σκοπό τους.
-Αναφερόμενος στην Πρώτη του Παρουσία, διευκρινίζει στον Νικόδημο ότι «ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να τον κρίνει, για να καταδικάσει τον κόσμο αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’αυτού» (Ιωάν. γ΄18). Επιβεβαιώνει δε αργότερα αυτό τον σκοπό λέγοντας ότι «Ήλθε γαρ ο Υιός του Ανθρώπου ζητήσαι και σώσαι το απολωλός» (Λουκ. ιθ΄ 10). Για την επίτευξη αυτού του στόχου έκανε ό,τι ήταν απαραίτητο φτάνοντας ακόμα και στον Σταυρικό θάνατο. Παράλληλα αποκάλυπτε ότι αυτό ήταν έκφραση της αγάπης του Θεού και ότι είχε σαν επιμέρους στόχο: «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται , αλλ’έχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. γ΄15).
 -Άρα μέσα από την Πρώτη του Παρουσία , αποκαλυπτόταν και ο στόχος της Δευτέρας Του Παρουσίας, με την προσφορά της αιώνιας ζωής. Όμως, ενώ αυτή ήταν γεγονός, εντούτοις δεν ήταν ούτε δεδομένη ούτε αναγκαστική για τον άνθρωπο. Χρειαζόταν και η συμβολή του ανθρώπου μέσα από την πίστη και την ενεργούμενη αγάπη, αφού αυτή η αγάπη ήταν, είναι και θα είναι το αληθινό μέτρο της Θεογνωσίας. Υπογραμμίζει ο ευαγγελιστής της αγάπης, ο Ιωάννης, πως «η αγάπη προέρχεται από το Θεό. Όποιος δεν αγαπάει δεν γνώρισε το Θεό, γιατί ο Θεός είναι αγάπη». (Ιωαν. δ΄ 7-8). Αλλά και ο Απόστολος Παύλος στον ύμνο της αγάπης ( Α΄Κορ. ιγ΄ 1-8) θα επιβεβαιώσει ότι η ανιδιοτελής αγάπη είναι η μέγιστη των αρετών. Τέλος ο ίδιος ο Κύριος μας, ο Χριστός θα πει ξεκάθαρα : «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε, εισελεύσεται την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς». ( Ματθ. ζ΄21). Δηλαδή, «Στη βασιλεία του Θεού δε θα μπεί όποιος μου λέει «Κύριε Κύριε, αλλά όποιος κάνει το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου».

 Η βασιλεία του Θεού, που είναι γνωστή και ως «αιώνια ζωή», ως προσδοκώμενη, θα σημάνει την έναρξη της με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και την τελική κρίση. Μια παρουσία ένδοξη και κατά την οποία, όπως ακούσαμε στο σημερινό ευαγγέλιο, ο Χριστός θα έρθει «με όλη την μεγαλοπρέπεια και θα τον συνοδεύουν όλοι οι Άγιοι Άγγελοι, θα καθίσει στο μεγαλόπρεπο θρόνο του. Τότε θα συναχτούν μπροστά του όλα τα έθνη, και θα τους ξεχωρίσει» όπως ο βοσκός ξεχωρίσει τα πρόβατα από τα κατσίκια».
 Δευτέρα και ένδοξη η Παρουσία του Κυρίου. Μπροστά του θα υπάρξει πανεθνική και πανανθρώπινη παρουσία και προσωπική κρίση του κάθε ανθρώπου με μέτρο και κριτήριο το μέτρο της αγάπης του καθενός προς τον συνάνθρωπο και που θα θεωρηθεί ότι αυτή είναι σαν να προσφέρθηκε στον Ίδιο.
«Εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε».
Η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, που θα είναι και η εκπλήρωση και της τελευταίας εξαγγελίας Του, αν και θα είναι μελλοντική, εντούτοις θεωρείται τόσον βέβαιη, που κατατάσσεται ανάμεσα στις σωτηριώδεις ενέργειες του Χριστού που έχουν συντελεστεί. Ακούμε με μια ευχή της Θείας Λειτουργίας: «Μεμνημένοι τοίνυν της σωτηρίου ταύτης εντολής και πάντων των υπέρ ημών γεγενημένων, του Σταυρού, του Τάφου, της τριημέρου Αναστάσεως , της εις ουρανούς Αναβάσεως, της εκ δεξιών καθέδρας , της Δευτέρας και ενδόξου πάλιν Παρουσίας».
Η εκπλήρωση όλων των προηγούμενων εξαγγελιών του Χριστού αποτελεί και την καλύτερη εγγύηση για την πραγμάτωσή της. Κατά συνέπεια , εκείνο που θα πρέπει να μας απασχολεί, θα είναι το πώς θα είμαστε έτοιμοι γι’αυτή την κρίση και όχι το πότε θα γίνει. Αναφερόμενος ο Χριστός στο πότε θα γίνει , θα προτρέψει :«γρηγορείται ούν, ότι ούκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται… Δια τούτο και υμείς γίνεσθε έτοιμοι, ότι η ώρα ου δοκείτε ο Υιός του Ανθρώπου έρχεται» (Ματθ. κδ΄ 42-44). «Να αγρυπνείτε, λοιπόν, γιατί δεν ξέρετε ποια μέρα θα έρθει ο Κύριος σας… Γι’αυτό κι εσείς να είστε έτοιμοι, γιατί ο Υιός του Ανθρώπου θα έρθει την ώρα που δεν τον περιμένετε».
Δυο προτροπές, «γρηγορείτε» και «υμείς γίνεσθε έτοιμοι» και μια ξεκάθαρη απάντηση. Ο Κύριος μας θα έρθει την ώρα που δεν τον περιμένουμε. Παράλληλα σήμερα μας αποκαλύπτει το πώς θα προετοιμαστούμε. Δεν μας ζητά πολλά, μεγάλα και ακατόρθωτα. Μας ζητά μικρά, απλά και καθημερινά που συνοψίζονται στη λέξη «αγάπη». Αγάπη χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς ανταλλάγματα. Αγάπη χωρίς διάκριση σε όποιον έχει ανάγκη , έστω και αν αυτός που μας χρειάζεται είναι εχθρός. Ποτέ η αγάπη δε θα πάψει να υπάρχει.
 Αυτήν την αγάπη μας ζητά ο Χριστός να επιβεβαιώνουμε καθημερινά μέσα από τις πράξεις. Γιαυτή την αγάπη θα μας καλέσει να λογοδοτήσουμε αν την εφαρμόσαμε ή όχι. « Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιώ, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και μ’επισκεστήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε… σας βεβαιώνω πως αφού τα κάνατε για έναν από τους άσημους αδελφούς μου τα κάνατε για μένα».
Αδελφοί μου, δίκαιος ο έπαινος και η ανταμοιβή. Απόλυτα δικαιολογημένη η κριτική και η καταδίκη. Ο Θεός μάς δίνει σήμερα την ευκαιρία. Αν αναβάλουμε για αύριο, ίσως να είναι αργά. Για τούτο ας μην αμελήσουμε διαμορφώνοντας το αύριο από σήμερα. Αν ονειρευόμαστε έναν κόσμο καλύτερο ας αρχίσουμε από την αλλαγή του εαυτού μας. Αν επιθυμούμε την αιώνια ζωή, ας την κατακτήσουμε από τώρα. Αν αμελήσουμε ή αρνηθούμε να το πράξουμε, τότε το όνειρο όχι μόνο θα μείνει ανεκπλήρωτο, αλλά την ώρα της κρίσης θα μετατραπεί σε εφιάλτη. Αν θέλουμε να αποφύγουμε τον εφιάλτη, τότε ας κάνουμε τον πόθο πραγματικότητα μέσα από την «ενεργούμενη αγάπη» για να μπορούμε να ακούσουμε κι εμείς το « δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν». Αμήν

Τα Ψυχοσαββατα

12:00:00 π.μ.


Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται

Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία Ὀρθόδoξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι᾿ αὐτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.
Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰ ἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.
Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε μαζὶ μὲ τὸ πρόσφορο γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.
Σὲ ἐτήσια βάση ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθορίσει δύο Σάββατα, τὰ ὁποῖα ἀφιερώνει στοὺς κεκοιμημένους της. Εἶναι τὰ Ψυχοσάββατα. Τὸ ἕνα πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω καὶ τὸ ἄλλο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς.
Τὸ Ψυχοσάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω ἔχει τὸ ἑξῆς νόημα: Ἡ ἑπομένη ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Ἐκείνη τὴ φοβερὴ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ μεγάλου Κριτοῦ. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ μὲ τὸ μνημόσυνο τῶν κεκοιμημένων ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ γίνει ἵλεως καὶ νὰ δείξει τὴν συμπάθεια καὶ τὴν μακροθυμία του, ὄχι μόνο σὲ μᾶς ἀλλὰ καὶ στοὺς προαπελθόντας ἀδελφούς, καὶ ὅλους μαζὶ νὰ μᾶς κατατάξει στὴν Ἐπουράνια Βασιλεία Του.
Μὲ τὸ δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται ἡ πίστη μας γιὰ τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τὴν ἵδρυση καὶ τὰ γενέθλια (ἐπὶ γῆς) γιορτάζουμε κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Μέσα στὴ μία Ἐκκλησία περιλαμβάνεται ἡ στρατευομένη ἐδῶ στὴ γῆ καὶ ἡ θριαμβεύουσα στοὺς οὐρανούς.
Ὁ λόγος ποὺ τὰ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία μας, παρ᾿ ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδὴ πολλοὶ κατὰ καιροὺς ἀπέθαναν μικροὶ σὲ ἡλικία ἢ στην ξενιτιὰ ἢ στὴν θάλασσα ἢ στὰ ὄρη καὶ τοὺς κρημνοὺς ἢ καὶ μερικοί, λόγῳ πτωχείας, δὲν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων μνημοσύνων, «οἱ θεῖοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι ἐθέσπισαν τὸ μνημόσυνον αὐτὸ ὑπὲρ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν». Συγχρόνως δέ, ἐνθυμούμενοι καὶ ἐμεῖς τὸν θάνατο, «διεγειρόμεθα πρὸς μετάνοιαν».
Γιὰ τὴν ἱστορία καὶ μόνο ἂς γνωρίζουμε ὅτι: «Ἡ καθιέρωσις τοῦ Σαββάτου πρὸ τῶν Ἀπόκρεω ὡς Ψυχοσαββάτου ἐγένετο μᾶλλον κατ᾿ ἀπομίμησιν τοῦ Σαββάτου πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς μόνου προϋπάρχοντος».

Ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὰ μνημόσυνα

Σύμφωνα μὲ ὁμόφωνη ἁγιοπατερικὴ μαρτυρία τὴν ὁποία ἐπιβεβαιώνει ἡ ἀδιάκοπη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση αἰώνων, οἱ εὐχὲς γιὰ τοὺς νεκροὺς θεσπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ θέσπιση αὐτὴ ἔχει δύο βασικὰ θεμέλια: α) τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας ὡς κοινωνίας ἁγίων, ποὺ ἀποτελεῖται ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ζωντανούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς «κεκοιμημένους» χριστιανοὺς καὶ β) τὴν πίστη στὴν μεταθανάτια ζωή, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν τελικὴ κρίση.
Ἤδη στὶς Ἀποστολικὲς Διδαχὲς βρίσκεται ἡ διάκριση τῶν μνημοσύνων σὲ «τρίτα», «ἔνατα», «τεσσαρακοστὰ» καὶ ἐνιαύσια» (ἐτήσια), ἀνάλογα μὲ τὸ χρόνο τελέσεώς τους ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου.
Πολλοὶ συμβολισμοὶ τῶν ἐπιμέρους μνημοσύνων ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς πατέρες. Οἱ κυριότεροι εἶναι οἱ ἑξῆς: Τὰ «τριήμερα» συμβολίζουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μετὰ τὴν τριήμερη παραμονή Του στὸν τάφο καὶ τελοῦνται μὲ τὴν εὐχὴ ν᾿ ἀναστηθεῖ καὶ ὁ νεκρὸς στὴν οὐράνια βασιλεία. Τὰ «ἐννιάμερα» τελοῦνται γιὰ τὰ ἐννέα τάγματα τῶν αΰλων ἀγγέλων, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ βρεθεῖ κοντά τους ἡ ἄϋλη ψυχὴ τοῦ νεκροῦ. Τὰ «τεσσαρακονθήμερα» τελοῦνται γιὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔγινε σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ «ἀναληφθεῖ» καὶ ὁ νεκρός, νὰ συναντήσει τὸ Χριστὸ στοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ζήσει γιὰ πάντα μαζί Του. Τὰ «ἐτήσια», τέλος, τελοῦνται τὴν ἐπέτειο ἡμέρα τοῦ θανάτου, σὲ ἀνάμνηση τῶν γενεθλίων τοῦ νεκροῦ, καθώς, γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανούς, ἡμέρα τῆς ἀληθινῆς γεννήσεως εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ τῆς μεταστάσεως στὴν αἰώνια ζωή. Μνημόσυνα, ἀντίστοιχα μὲ τὰ παραπάνω, τελοῦνται τὸν τρίτο, ἕκτο καὶ ἔνατο μήνα ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου («τρίμηνα», «ἑξάμηνα», «ἐννεάμηνα»).
Τὴν μεγαλύτερη ὠφέλεια στοὺς νεκροὺς τὴν προξενεῖ ἡ τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας στὴ μνήμη τους, διότι τότε, μὲ τὶς μερίδες τους στὸ ἅγιο δισκάριο, «ἑνώνονται ἀόρατα μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του καὶ παρηγοροῦνται καὶ σώζονται καὶ εὐφραίνονται ἐν Χριστῷ» (ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης).
Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ εἰδικὰ γιὰ κάθε κεκοιμημένο μνημόσυνα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει στὶς καθημερινὲς ἀκολουθίες της, γενικὲς δεήσεις γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ὅπως εἶναι λ.χ. τὸ νεκρώσιμο μέρος τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεσονυκτικοῦ καὶ οἱ σχετικὲς ἀναφορὲς στὶς «ἐκτενεῖς δεήσεις» τοῦ Ἑσπερινοῦ, τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς θείας Λειτουργίας.
Πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ἂν καὶ αὐτονόητο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τελεῖ μνημόσυνα μόνο γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ποὺ κοιμήθηκαν μέσα στοὺς κόλπους της.

Ἐξηγήσεις παρερμηνειῶν

Θὰ πρέπει, τέλος, νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι πολλὰ λάθη ἀπὸ τὴν ἄγνοια τοῦ παρελθόντος ἔχουν φτάσει ὡς τὶς μέρες μας, καὶ θὰ πρέπει ἄμεσα νὰ διορθωθοῦν.
α) Τὰ μνημόσυνα θὰ πρέπει νὰ γίνονται ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα ποὺ πρέπει καὶ ὄχι νωρίτερα ἢ ἀργότερα.
β) Τὸ σπάσιμο γυάλινων ἀντικειμένων ἢ ἄλλων τοιούτων, εἶναι ἄκρως εἰδωλολατρικὴ συνήθεια καὶ ἁμαρτάνουν ὅσοι τὸ πράττουν.
γ) Στὰ μνημόσυνα παραθέτουμε καὶ εὐλογοῦνται μόνο καλῶς βρασμένα κόλλυβα (σιτάρι) ὡς ἐνδεικτικὰ τῆς Ἀναστάσεως καὶ ὄχι ἀλλα ὑποκατάστατα (κουλουράκια-ψωμάκια-γλυκά κλπ.)
δ) Τὸ πρῶτο Σάββατο τῆς Τεσσαρακοστῆς δὲν εἶναι «Ψυχοσάββατο», ἀλλὰ ἑορτάζουμε τὸ «διὰ κολλύβων» θαῦμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.
ε) Στὰ Ψυχοσάββατα μποροῦμε νὰ παραθέτουμε κόλλυβα εἴτε στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Παρασκευῆς, εἴτε στὴν Θεία Λειτουργία τοῦ Σαββάτου, εἴτε καὶ στὰ δύο. Πρόκειται περὶ τῆς ἰδίας ἀξίας, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἀκολουθία διαβάζεται.
στ) Τὰ εὐλογηθέντα κόλλυβα δὲν τὰ σκορπίζουμε στὸν τάφο, οὔτε τὰ ἀπορρίπτουμε στὰ σκουπίδια, πράξεις ἐκκλησιαστικὰ ἀπαράδεκτες.
Σὲ κάθε περίπτωση, ὑπεύθυνος γιὰ τὴν λύση τυχὸν ἀποριῶν σας, εἶναι μόνον ὁ ἐφημέριος ἱερεὺς τοῦ Ναοῦ.
Προέλευσις κειμένου: http://agstefanos.blogpsot.com

Τα 45 ετη Αρχιερατειας του Αρχιεπισκοπου Κρητης Ειρηναιου

12:00:00 π.μ.

Τα σαράντα πέντε έτη Αρχιερατείας του Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ειρηναίου θα τιμήσει με Συνοδική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο, την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου, η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Κρήτης ύστερα από ομόφωνη απόφαση που έλαβε.
Τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη θα εκπροσωπήσει ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος, ενώ τον πανηγυρικό της ημέρα θα εκφωνήσει ο Σεβ. Μητροπολίτης Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων κ. Ειρηναίος.
«Με ιδιαίτερη χαρά, η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης, ανακοινώνει, ότι, με ομόφωνη Απόφαση Αυτής, θα εορτασθεί η επέτειος της συμπλήρωσης σαράντα πέντε ετών (23 Φεβρουαρίου 1975 – 23 Φεβρουαρίου 2020), Αρχιερατικής Διακονίας του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ.κ. Ειρηναίου, Προέδρου της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης. Συγκεκριμένα, το πρωΐ της Κυριακής, 23ης Φεβρουαρίου 2020 θα τελεσθεί Συνοδική Θεία Λειτουργία, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Μηνά Ηρακλείου. Την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ θα εκπροσωπήσουν ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος και ο Μ. Αρχιδιάκονος κ. Θεόδωρος. Τον πανηγυρικό της ημέρας θα εκφωνήσει, εκ μέρους της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων κ. Ειρηναίος. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος θα δεχθεί τις ευχές του Ιερού Κλήρου και του φιλοπάτορος Λαού στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο. Η Ιερά Σύνοδος προσκαλεί τον Ιερό Κλήρο, τις Μοναστικές Αδελφότητες, τους Άρχοντες του Τόπου και τον ευσεβή Λαό της Μεγαλονήσου Κρήτης, να αποδώσουμε όλοι μαζί, την πρέπουσα τιμή και ευχαριστία προς τον Τιμώμενο Πρωθιεράρχη και Σεπτό Πρόεδρο της Αποστολικής Εκκλησίας της Κρήτης, εξ αφορμής της 45ετούς επετείου της Αρχιερατείας Αυτού», αναφέρει, το Δελτίο Τύπου της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου.
Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, υπέρτιμος και έξαρχος Ευρώπης, κ.Ειρηναίος γεννήθηκε το 1933. Φοίτησε στην Εκλησιαστική Σχολή Κρήτης, την Θεολογικήν Σχολήν Χάλκης και το Κολλέγιον του Αγίου Βονιφατίου εν Warminster Αγγλίας. Διετέλεσεν Εφημέριος του Βristol Αγγλίας, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου και Διευθυντής–Σχολάρχης της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης. Στις 23 Φεβρουαρίου 1975 εξελέγη Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης εξελέγη υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στις 30 Αυγούστου 2006.

Εκει ο Θεος εμφανιζεται!

12:00:00 π.μ.

Εσύ κάνε αυτό που μπορείς, κάνε ό,τι μπορείς, χωρίς ν’ αγχώνεσαι, χωρίς ν’ αγωνιάς, χωρίς να ταλαιπωρείσαι.
Αφού κάνεις αυτό που μπορείς και η συνείδησή σου σού καταμαρτυρεί ότι «έκανα ότι μπορούσα, μέχρις εδώ! Από εδώ και κάτω δεν μπορώ να κάνω τίποτα!»
Τότε παραδίδεις το θέμα, το πρόβλημα, το παιδί σου, την υγεία σου, τα οικονομικά σου, ό,τι έχεις που σε βαραίνει το παραδίδεις στα χέρια του Θεού.
Και τότε πράγματι, εκεί ο Θεός εμφανίζεται!
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Ορθοδοξος Συναξαριστης Τριτη 19 Φεβρουαριου 2019, Αγια Φιλοθεη Η Αθηναια, Βιος Και Ευαγγελιο

12:00:00 π.μ.

Ορθόδοξος συναξαριστής Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2019, εορτάζει η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία, ο βίος της και το Ευαγγέλιο της ημέρας και με απόδοση στα νέα Ελληνικά.
Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το έτος 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη τότε Αθήνα. Οι ευσεβείς γονείς της ονομάζονταν Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου. Η μητέρα της ήταν στείρα και απέκτησε την Αγία μετά από θερμή και συνεχή προσευχή.
Ο Κύριος που ικανοποιεί το θέλημα εκείνων που Τον σέβονται και Τον αγαπούν, άκουσε την δέησή της. Και πράγματι, μια ημέρα η Συρίγα μπήκε κατά την συνήθειά της στο ναό της Θεοτόκου για να προσευχηθεί και από τον κόπο της έντονης και επίμονης προσευχής την πήρε για λίγο ο ύπνος.
Τότε ακριβώς είδε ένα θαυμαστό όραμα. Ένα φως ισχυρό και λαμπρό βγήκε από την εικόνα της Θεομήτορος και εισήλθε στην κοιλιά της. Έτσι ξύπνησε αμέσως και έκρινε ότι το όραμα αυτό σήμαινε στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από λίγο καιρό η Συρίγα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο τη μονάκριβη θυγατέρα της.
Μαζί με την Χριστιανική ανατροφή, έδωσαν στην μοναχοκόρη τους και κάθε δυνατή, για την εποχή εκείνη, μόρφωση. Έτσι η Ρηγούλα (ή Ρεβούλα, δηλαδή Παρασκευούλα), αυτό ήταν το όνομά της προτού γίνει μοναχή, όσο αύξανε κατά την σωματική ηλικία, τόσο προέκοπτε και κατά την ψυχή, όπως λέει το συναξάρι της.
Σε ηλικία 14 χρονών, οι γονείς της την πάντρεψαν, παρά την θέλησή της, με έναν από τους άρχοντες της Αθήνας. Αργότερα, αφού πέθαναν οι γονείς και ο σύζυγός της, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο πόθο της. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό, γίνεται μοναχή και παίρνει το όνομα Φιλοθέη.
Κατ’ αρχήν, ύστερα από εντολή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, τον οποίο είδε σε όραμα, οικοδόμησε ένα γυναικείο μοναστήρι με αρκετά κελιά, στο οποίο και έδωσε το όνομα του Αγίου για να τον τιμήσει. Στο μοναστήρι πρόσθεσε και άλλα αναγκαία οικοδομήματα και εκτάσεις και το προικοδότησε με μετόχια και υποστατικά, που υπερεπαρκούσαν για τη διατροφή και συντήρηση των μοναζουσών.
Το μοναστήρι αυτό του Αγίου Ανδρέα σωζόταν στην Αθήνα, με τη Χάρη του Θεού, επί πολλά έτη μετά την κοίμηση της Αγίας και ήταν πλουτισμένο, όχι μόνο με υποστατικά και διάφορα μετόχια, αλλά και με πολυειδή χρυσοΰφαντα ιερατικά άμφια και σκεύη, απαραίτητα για τις ετήσιες ιερές τελετές και αγρυπνίες. Προπαντός όμως το μοναστήρι σεμνυνόταν και εγκαλλωπιζόταν με το θησαυρό του τιμίου και αγίου λειψάνου της Αγίας, το οποίο ήταν αποθησαυρισμένο και αποτεθειμένο στο δεξιό μέρος του Ιερού Βήματος, όπου και το ασπάζονταν με ευλάβεια όλοι οι Χριστιανοί. Το τίμιο λείψανο της Αγίας σκορπούσε ευωδία, γεγονός που αποτελούσε εμφανή μαρτυρία και απόδειξη της αγιότητας αυτής.
Το παράδειγμά της, λοιπόν, να αφιερωθεί στον Χριστό, το ακολουθούν και άλλες νέες. Σε λίγο διάστημα, η μονή έφθασε να έχει διακόσιες αδελφές. Η μονή της Οσίας Φιλοθέης γίνεται πραγματικό λιμάνι. Εκεί βρίσκουν προστασία όλοι οι ταλαιπωρημένοι από την σκλαβιά. Εκεί οι άρρωστοι βρίσκουν θεραπεία, οι πεινασμένοι τροφή, οι γέροντες στήριγμα και τα ορφανά στοργή.
Η Οσία, παρά τις αντιδράσεις των Τούρκων, οικοδομεί διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα, νοσηλευτήρια, ορφανοτροφεία, «σχολεῖα διὰ τοὺς παίδας τῶν Ἀθηναίων, διὰ ν’ ἀνοίξη τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν πρὸς τὴν παράδοσιν καὶ τὴν δόξαν τῶν προγόνων των». Πρωτοστατεί σε όλα αυτά τα έργα η ηγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει με τα λόγια και με τη ζωή της. Στηρίζει τους πονεμένους σκλάβους με την προσευχή της. Ιδιαίτερες είναι οι φροντίδες της για να σώσει από τον εξισλαμισμό ή την αρπαγή των Τούρκων τις νέες Ελληνίδες. Το έργο της, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583 μ.Χ.), από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια.
Η όλη όμως δράση της Αγίας Φιλοθέης εξαγρίωσε κάποτε τους Τούρκους. Κάποια στιγμή την συλλαμβάνουν και εκείνη με πνευματική ανδρεία ομολογεί: «Εγώ διψώ να υπομείνω διάφορα είδη βασανιστηρίων για το όνομα του Χριστού, τον οποίο λατρεύω και προσκυνώ με όλη μου την ψυχή και την καρδιά, ως Θεό αληθινό και άνθρωπο τέλειο και θα σας χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αν μπορείτε μια ώρα πρωτύτερα να με στείλετε προς Αυτόν με το στεφάνι του μαρτυρίου». Ύστερα από την ηρωική αυτή απάντηση προς τους κατακτητές, όλοι πίστευαν ότι η πανευτυχής και φερώνυμη Φιλοθέη εντός ολίγου θα ετελειούτο διά του μαρτυρικού θανάτου. Όμως, κατά θεία βούληση, την τελευταία σχεδόν στιγμή πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοί και καταπράυναν τον ηγεμόνα με διάφορους τρόπους. Έτσι πέτυχαν να ελευθερώσουν την Αγία.
Αφεθείσα πλέον ελεύθερη, η Αγία Φιλοθέη, επέστρεψε αναίμακτη στο μοναστήρι της, όπως επί Μεγάλου Κωνσταντίνου ο μυροβλύτης Νικόλαος και πολλούς αιώνες αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Φρόντιζε δε, όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής της ψυχής αλλά και των άλλων, αφού τους μεν ενάρετους τους στερέωνε στην αρετή, τους δε αμαρτωλούς τους βελτίωνε ηθικά και τους οδηγούσε στη μετάνοια. Και αποκλειστικά για το σκοπό αυτό πέρασε στη νήσο Τζια (Κέα), όπου προ πολλού είχε οικοδομήσει μετόχι, για να αποστέλλει εκεί τις μοναχές εκείνες που φοβούνταν για διαφόρους λόγους να διαμένουν στην Αθήνα. Στην Τζια έμεινε αρκετό χρόνο και κατήχησε θεαρέστως τις ασκούμενες αδελφές στην ακριβή τήρηση των κανόνων της μοναστικής ζωής. Μόλις τελείωσε το έργο της εκεί, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα.
Έτσι λοιπόν, η Αγία Φιλοθέη, αφού έφθασε στην τελειότητα και στην πράξη και στην θεωρία, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα, από τα οποία, προς απόδειξη του θαυματουργικού της χαρίσματος, θα μνημονεύσουμε ένα μόνο, το ακόλουθο: Ζούσε στην εποχή της ένας νέος, ποιμένας προβάτων, ο οποίος από πολύ μικρός είχε συνηθίσει στις κλεψιές και στις ραδιουργίες. Ο νέος αυτός, κατά παραχώρηση του Θεού, κυριεύθηκε από τον Σατανά. Εξ αιτίας τούτου περιφερόταν στα βουνά και στις σπηλιές γυμνός και τετραχηλισμένος, θέαμα όντως ελεεινό. Πολλές φορές, όταν συνερχόταν από την τρέλα, στην οποία τον είχε οδηγήσει ο Σατανάς, σύχναζε στα γύρω μοναστήρια για να βρει θεραπεία στην ασθένειά του. Δεν μπορούσε όμως να πετύχει τίποτε. Κάποιοι, που τον ευσπλαγχνίστηκαν, τον οδήγησαν στην Αγία Φιλοθέη η οποία, ύστερα από πολύ και εκτενή προσευχή τον λύτρωσε από εκείνη τη διαβολική μάστιγα. Έπειτα, αφού το νουθέτησε αρκετά, τον εισήγαγε και στην τάξη των μοναχών. Και έτσι ο νέος εκείνος, αφού εκάρη μοναχός, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με μετάνοια και άσκηση, θαυμαζόμενος απ’ όλους.
Μάταια οι Τούρκοι προσπαθούν να ανακόψουν την δράση της. Ώσπου μια νύχτα, στις 2 Οκτωβρίου του έτους 1588 μ.Χ., πήγαν στο μονύδριο που είχαν οικοδομήσει στα Πατήσια (έτυχε τότε να εορτάζεται η μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και η Αγία μαζί με τις άλλες αδελφές βρίσκονταν στον ιερό ναό επιτελώντας ολονύκτια αγρυπνία) και πέντε από αυτούς ανέβηκαν στον εξωτερικό τοίχο και πήδησαν μέσα στην αυλή. Στην συνέχεια εισέβαλαν στο ναό, όπου άρπαξαν την Αγία και την μαστίγωσαν με μανία και βαναυσότητα και την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της.
Έξω από το ναό, στα δεξιά της εισόδου του, σώζεται η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υποκύπτει στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589 μ.Χ.
Είκοσι ημέρες μετά από την κοίμηση της Αγίας, ο τάφος της ευωδίαζε. Ακόμη, όταν μετά από ένα έτος έγινε η ανακομιδή, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο και ακέραιο. Επιπλέον ήταν γεμάτο με ευωδιαστό μύρο, τρανή και λαμπρή απόδειξη της θεάρεστης και ενάρετης πολιτείας της, προς δόξα και αίνο του Θεού και καύχημα της πίστεώς μας. Το ιερό λείψανό της βρίσκεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Στο μνήμα της απάνω βρεθήκανε γραμμένα τούτα τα λόγια: «Φιλοθέης υπό σήμα τόδ’ αγνής κεύθει σώμα, ψυχήν δ’ εν μακάρων θήκετο Yψιμέδων».
H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 – 1600 μ.Χ.). Ο Nεόφυτος ο μητροπολίτης Aθηνών, αφού εξήτασε και ερεύνησε τα κατά τον βίον και το μαρτύριον της οσίας, σύνταξε αναφορά στο Πατριαρχείο μαζί με τους επισκόπους Kορίνθου και Θηβών και με τους προκρίτους της Aθήνας για να τάξει την οσία Φιλοθέη στους χορούς των αγίων. Σ’ αυτό το συνοδικό έγγραφο είναι γραμμένα και τούτα: «Eπειδή εδηλώθη ασφαλώς ότι το θειότατον σώμα της οσιωτάτης Φιλοθέης ευωδίας πεπληρωμένον εστί και μύρον διηνεκώς εκχείται, αλλά και τοις προσιούσι τε ασθενέσι τε και θεραπείας δεομένοις την ίασιν δίδωσι… τούτου χάριν έδοξε ημίν τε και πάση τη ιερά Συνόδω των καθευρεθέντων ενταύθα αρχιερέων συγγραφήναι και ταύτην εν τω χορώ των οσίων και αγίων γυναικών, ώστε κατ’ έτος τιμάσθαι και πανηγυρίζεσθαι». Tην Aκολουθία της την έγραψε κάποιος σοφός και ευλαβής άνθρωπος που ονομαζόταν Iέραξ. Aνάμεσα στα ωραία εγκώμια είναι και τούτο: «Δαυΐδ γαρ το πράον έσχες και Σολομώντος, σεμνή, την σοφίαν, Σαμψών την ανδρείαν, και Aβραάμ το φιλόξενον, υπομονήν τε Iώβ, του Προδρόμου δε θείαν άσκησιν…».
Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὅσιων τὴν ἔλλαμψιν, εἰσδεδεγμένη σεμνή, τὴν πάλιν ἐφαίδρυνας, τῶν Ἀθηναίων τὴ σῆ, ἀσκήσει καὶ χάριτι, σὺ γὰρ ἐν εὐποιίαις, διαλάμπουσα Μῆτερ, ἤθλησας δι’ ἀγάπην, εὐσεβῶς τοῦ πλησίον διὸ σὲ ὢ Φιλοθέη, Χριστὸς ἐδόξασε.

Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2019

Τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀρχίππου, Φιλήμονος καί Ἀπφίας. Τῆς Ὁσίας Φιλοθέης τῆς Ἀθηναίας.

Ευαγγέλιο
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙΓ´ 14 – 23

14 Ὅταν δὲ ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως τὸ ρηθὲν ὑπὸ Δανιὴλ τοῦ προφήτου ἑστὼς ὅπου οὐ δεῖ – ὁ ἀναγινώσκων νοείτω – τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φευγέτωσαν εἰς τὰ ὄρη, 15 ὁ δὲ ἐπὶ τοῦ δώματος μὴ καταβάτω εἰς τὴν οἰκίαν μηδὲ εἰσελθέτω ἆραί τι ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ, 16 καὶ ὁ εἰς τὸν ἀγρὸν ὢν μὴ ἐπιστρεψάτω εἰς τὰ ὀπίσω ἆραι τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ. 17 οὐαὶ δὲ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις καὶ ταῖς θηλαζούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις. 18 προσεύχεσθε δὲ ἵνα μὴ γένηται ἡ φυγὴ ὑμῶν χειμῶνος. 19 ἔσονται γὰρ αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι θλῖψις, οἵα οὐ γέγονε τοιαύτη ἀπ’ ἀρχῆς κτίσεως ἧς ἔκτισεν ὁ Θεὸς ἕως τοῦ νῦν καὶ οὐ μὴ γένηται. 20 καὶ εἰ μὴ ἐκολόβωσε Κύριος τὰς ἡμέρας οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· ἀλλὰ διὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς οὓς ἐξελέξατο ἐκολόβωσε τὰς ἡμέρας. 21 καὶ τότε ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ, ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστός, ἰδοὺ ἐκεῖ, μὴ πιστεύετε. 22 ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα καὶ τέρατα πρὸς τὸ ἀποπλανᾶν, εἰ δυνατόν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. 23 ὑμεῖς δὲ βλέπετε· ἰδοὺ προείρηκα ὑμῖν ἅπαντα.
Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙΓ´ 14 – 23

14 Οταν δε θα ιδήτε το μισητόν και αηδές κάθαρμα, που θα επιφέρη την καταστροφήν της Ιερουσαλήμ, όπως έχει προαναγγελθή από τον προφήτην Δανιήλ, να στέκεται εκεί που δεν πρέπει-κάθε ένας που θα διαβάζη αυτά τα λόγια, ας καταλάβη περί τίνος πρόκειται (πρόκειται δια τους κακούργους επαναστάτας και ληστάς Εβραίους, όπως και δια τους Ρωμαίους στρατιώτας, που θα βεβηλώσουν και θα καταστρέψουν τα πάντα) τότε όσοι είναι εις την Ιουδαίαν, ας φεύγουν εις τα όρη, δια να κρυβούν. 15 Οποιος ευρίσκεται εις την ταράτσα του σπιτιού του, ας μη κατεβή στο σπίτι και ας μη εισέλθη μέσα εις αυτό, δια να πάρη κάτι. 16 Και εκείνος που εργάζεται στο χωράφι, ας μη γυρίση πίσω, να πάρη το εξωτερικόν του ένδυμα. 17 Αλλοίμονον δε εις τας εγκύους και εις αυτάς που θα θηλάζουν κατά τας ημέρας εκείνας. Θα τους είναι πολύ δύσκολον να τρέξουν και να σωθούν. 18 Προσεύχεσθε δε να μη γίνη η φυγή σας εις κακοκαιρίαν του χειμώνος. 19 Διότι όλαι αι ημέραι εκείναι θα είναι θλίψις βαρεία και μεγάλη, ομοία προς την οποίαν δεν έχει γίνει από τότε που έκτισε ο Θεός τον κόσμον έως τώρα και ούτε θα γίνη ποτέ. 20 Και εάν ο Κυριος δεν περιώριζε τον αριθμόν των ημερών εκείνων, δεν θα ήτο δυνατόν να σωθή κανένας άνθρωπος. Αλλά προς χάριν των εκλεκτών, που αυτός εξέλεξε και δεν θέλει να ταλαιπωρηθούν πολύ, περιώρισε τας ημέρας εκείνας. 21 Και τότε εάν κανείς σας πη· να, εδώ είναι ο Χριστός, η ιδού, εκεί είναι, μη το πιστεύσετε. 22 Διότι θα αναπηδήσουν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και θα κάμουν εμπρός στους ανθρώπους σημεία και τέρατα, σημαδιακά και καταπληκτικά έργα, δια να παρασύρουν εις τας πλάνας των, αν είναι δυνατόν, και αυτούς ακόμη τους εκλεκτούς. 23 Σεις όμως προσέχετε· ιδού, σας τα προείπα όλα.
Ορθόδοξος συναξαριστής Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2019

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ: Κατηχήσεις Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου του Ομολογητού

12:00:00 π.μ.
ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ
Οι επιστολές του Θεόδωρου Στουδίτη αποτελούν έργου μεγάλο και σπουδαίο που μας μεταφέρει νοερά στην εποχή εκείνη της αναδιοργανώσεως του Κοινοβιακού τρόπου της Μοναχικής Πολιτείας, τον οποίο εγκωμιάζει σε πολλές επιστολές. Οι αποδέκτες των επιστολών του Θεοδώρου ανήκαν σε όλα τα στρώματα της τότε βυζαντινής κοινωνίας και απευθύνονται από τον απλούστερο μέχρι τον πλέον ενάρετο μόναχο ή λαϊκό στέλεχος της Εκκλησίας.
Ο αριθμός των επιστολών που έγραψε συνολικά ο Θεόδωρος Στουδίτης ήταν πολύ μεγάλος και περιλαμβανόταν σε πέντε βιβλία. Σήμερα αναφέρει ο Π. Παπαευαγγέλου που σώζονται κάπου 550 επιστολές.
Στην παρούσα εργασία έγινε χρήση της εκδόσεως του Ιερομονάχου Ζαχαρίου, η οποία εξεδόθη το 1887 στην Ερμούπολη Σύρου, επειδή αυτή χρησιμοποιείται σε αρκετές Μόνες του Αγίου Όρους.
Οι Κατηχήσεις του αγίου Θεοδώρου Στουδιτου αποτελούν πηγή πολύτιμη για την ζωή και την οργάνωση του μοναχικού βίου κατά το δεύτερο μισό του 8ου και τις αρχές του 9ου αιώνα. Ο άγιος δεν παρέλειψε μέσα στο χώρο της μονής να ιδρύσει σχολείο για τους αγράμματους, καθώς και άλλα εργαστήρια, ώστε το Μοναστήρι έγινε μία κοινωνία πνευματικών ανθρώπων, μία αδελφότητα οδεούσα στην σωτηρία, κυψέλη, όπου “εκηροπλαστείτο” το νοητό μέλι της εν Θεώ εργασίας.

ΣΕΛΙΔΕΣ: 446
ΣΧΗΜΑ: 17,5x25
ΣΚΛΗΡΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
ΕΤΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: 2019

Πιστοι προσευχηθηκαν για την Κινα που δοκιμαζεται απο τον κορονοϊο

12:00:00 π.μ.

Οι επιδημικές διαστάσεις που έχει λάβει ο κορονοϊός τον τελευταίο μήνα έχουν ανησυχήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη. 
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, στην ηπειρωτική Κίνα έχουν σημειωθεί 68.500 κρούσματα του ιού και 1.665 θάνατοι.  Σε άλλες χώρες ο αριθμός αυτός είναι περίπου 500 κρούσματα, σε σχεδόν 24 χώρες και εδάφη, με 4 θανάτους σε Ιαπωνία, Χονγκ Κονγκ, Φιλιππίνες και Γαλλία.
Από την πρώτη στιγμή η Εκκλησία της Ρωσίας, βρέθηκε μέσα από τις προσευχές της, κοντά στο πρόβλημα, ενώ παράλληλα τόνισε πως ο ιός δεν μεταδίδεται μέσα από την Θεία Κοινωνία, διότι αυτή αποτελεί το σώμα και το αίμα του Κυρίου.
Σήμερα τελέστηκε στη Μόσχα ακόμη μια Θεία Λειτουργία υπέρ των δοκιμαζομένων από τον ιό. «Είναι για τους αδελφούς μας από την Κίνα, οι οποίοι υποφέρουν από αυτή την φρικτή δυστυχία, αυτήν την καταστροφική πανώλη. Τελούμε αυτή την προσευχή και ζητούμε από τον Θεό έλεος προς την Κίνα και τον λαό της», τόνισε, ο π. Ιγκόρ.
Η Ρωσία έχει καταγράψει δύο κρούσματα της νόσου, δύο κινέζους υπήκοους, οι οποίοι έχουν αναρρώσει και έχουν λάβει εξιτήριο από το νοσοκομείο, σύμφωνα με τις αρχές. Οι ρωσικές αρχές έχουν θέσει σε καραντίνα εκατοντάδες ρώσους και κινέζους υπήκοους κατά την άφιξή τους από την Κίνα.
 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20