Κυριακη Δ' Νηστειων: «Κλιμαξ», ενα βιβλιο για ολους

12:44:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὸν ἅγιο Ἰωάννη, συγγραφέα τοῦ βιβλίου «Κλίμαξ». Θέλοντας οἱ ἅγιοι πατέρες μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν ὅτι ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι μία σκάλα, μία κλίμακα, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ γῆ καὶ φθάνει στὸν οὐρανό, ἀφιέρωσαν τὴν τέταρτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν στὸν ἅγιο Ἰωάννη.

Ἔγραψε ἕνα ὑπέροχο βιβλίο, ὅπου παρουσιάζει τὸν ἀγῶνα τῶν ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου ὡς σκάλα μὲ τριάντα τρία σκαλοπάτια, τὴν ὁποία ἀνεβαίνουν ἀργὰ καὶ σταθερά, γιὰ νὰ φθάσουν στὴν τελείωση καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ μοναχικοῦ ἰδεώδους. Ὅμως τὸ βιβλίο εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἕνα χρήσιμο βοήθημα γιὰ τοὺς λαϊκοὺς ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀσκηθοῦν στὴν πνευματικὴ παλαίστρα καὶ νὰ φθάσουν σὲ μεγάλα ὕψη ἀρετῶν. Ἂς δοῦμε κάποιες συμβουλὲς τῆς Κλίμακας, γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο κερδισμένος μπορεῖ νὰ βγῇ ὁ εὐλαβὴς χριστιανὸς τῆς ἐποχῆς μας. Γράφει στὸ κεφάλαιο περὶ τῆς ὑπακοῆς ὀ μέγας ἀσκητὴς τῆς Ἐκκλησίας μας: «Τὴν ψυχὴ ποὺ συνηθίζει νὰ ἐξομολογεῖται, ἡ σκέψη τῆς ἐξομολόγησης τὴ συγκρατεῖ σὰν χαλινάρι καὶ δὲν τὴν ἀφήνει νὰ ἁμαρτήσῃ. Ἀντιθέτως τὶς ἁμαρτίες ποὺ δὲν σκέπτεται κάποιος νὰ τὶς ἐξομολογηθῇ, συνεχῶς τὶς διαπράττει». Στὴ συνέχεια ἀναφέρει τὰ ἑξῆς ἐντυπωσιακά: «Εἶδα ἕνα ἀνεπρόκοπο μαθητὴ ποὺ ἐκαυχᾶτο γιὰ τὰ κατορθώματα τοῦ πνευματικοῦ του διδασκάλου. Νόμιζε πὼς θὰ δοξαζόταν ἀπὸ τὸν πνευματικὸ πλοῦτο τοῦ γέροντός του. Ἀλλὰ μᾶλλον ἀποδοκιμάστηκε, διότι ὅλοι τὸν ῥωτοῦσαν πῶς ἕνα καλὸ δέντρο ἔβγαλε τόσο ἄκαρπο κλωνάρι».

Στὸ κεφάλαιο περὶ μετανοίας γράφει ὁ ἅγιος: «Μετάνοια εἶναι ἡ συμφιλίωση μὲ τὸν Κύριο μὲ ἔργα ἀρετῆς ἀντίθετα πωὸς τὰ παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει θεληματικὴ ὑπομονὴ ὄλων τῶν θλιβερῶν πραγμάτων. Πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση οἱ δαίμονες ἀποκαλοῦν τὸν Θεὸ φιλάνθρωπο. Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὴν πτώση Τὸν ἀποκαλοῦν σκληρό. Ὅταν ἡ συνείδηση παύει νὰ μᾶς ἐλέγχῃ γιὰ ἁμαρτίες, ἂς προσέξουμε μήπως αὐτὸ δὲν ὀφείλεται στὴν καθαρότητα, ἀλλὰ στὴν ἄμβλυνση τῆς συνείδησης ἐξαιτίας πλήθους ἁμαρτιῶν».

Στὸν ἕβδομο λόγο του περὶ τοῦ χαροποιοῦ πένθους σημειώνεται πὼς ὅποιος περνᾶ τὴ ζωή του συνεχῶς μὲ τὸ κατὰ θεὸν πένθος, δὲν παύει νὰ ἑορτάζει καθημερινά. Ἐκεῖνον ὅμως ποὺ συνεχῶς πανηγυρίζει σαρκικὰ καὶ ὑλικά, τὸν περιμένει τὸ αἰώνιο πένθος.

Γιὰ τὴν καταλαλιὰ σημειώνει ὁ ἅγιος: «Εἶδα ἄνθρωπο ποὺ ἁμάρτησε φανερά, ἀλλὰ μετανόησε μυστικά. Καὶ αὐτὸν ποὺ οἱ ἄλλοι κατέκριναν ὡς ἀνήθικο, ὁ Θεὸς τὸν θεώρησε ἁγνό, διότι μὲ τὴν μετάνοιά του Τὸν εἶχε πλήρως ἐξευμενίσει. Νὰ εἴσαστε σίγουροι, ἐσεῖς ποὺ κακῶς κρίνατε τὶς ξένες ἁμαρτίες, ὅτι γιὰ ὅσα ἁμαρτήματα κατακρίνατε τὸν πλησίον, θὰ περιπέσετε κι ἐσεῖς σὲ αὐτά».

Στὸ κεφάλαιο περὶ γαστριμαργίας γράφει: «Ὁ χορτασμὸς ἀπὸ φαγητὰ εἶναι πατέρας τῆς πορνείας, ἐνῷ ἡ θλίψη τῆς κοιλιᾶς εἶναι πρόξενος τῆς ἁγνότητος. Ὄνειρα γύρω ἀπὸ φαγητὰ καὶ τροφὲς συναντῶνται στὴν καρδιὰ τῶν γαστριμάργων καὶ ὄνειρα γύρω ἀπὸ τὴν κόλαση καὶ τὴν μέλλουσα κρίση συναντῶνται στὴν καρδιὰ τῶν μετανοούντων. Ὁ νοῦς ἐκείνου ποὺ νηστεύει προσεύχεται καθαρὰ καὶ προσεκτικά, ἐνῷ ἐκείνου ποὺ δὲν ἐγκρατεύεται, εἶναι γεμάτος ἀπὸ ἀκάθαρτες εἰκόνες».

Γιὰ τὴν φιλαργυρία γράφει: «Δὲν θὰ λείψουν τὰ κύματα ἀπὸ τὴν θάλασσα, οὔτε ἀπὸ τὸν φιλάργυρο ἡ λύπη καὶ ἡ ὀργή. Ῥίζα ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ἡ φιλαργυρία, ποὺ διαμορφώνει μίση καὶ κλοπὲς καὶ ζήλιες καὶ μνησικακίες καὶ ἀσπλαχνίες καὶ φόνους».

Σημειώνει ὁ ἅγιος γιὰ τὴν κενοδοξία: «Ὁ κενόδοξος φαινομενικὰ σέβεται τὸν Θεό, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἐπιζητεῖ νὰ ἀρέσῃ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι στὸν Θεό. Κενόδοξος εἶναι κάθε ἐπιδεικτικὸς ἄνθρωπος. Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νὰ διώξῃς ἀπὸ τὴν ψυχή σου τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, μεγαλύτερο ὅμως εἶναι νὰ διώξῃς τὸν ἔπαινο τῶν δαιμόνων. Ὅταν ἀρχίζουν νὰ μᾶς ἐπαινοῦν, ἂς θυμηθοῦμε ἀμέσως τὸ πλῆθος τῶν ἀνομιῶν μας καὶ τότε θὰ δοῦμε πὼς εἴμαστε ἀνάξιοι τιμῶν».

Στὸν περὶ ταπεινοφροσύνης λόγο γράφει πὼς ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ταπείνωση εἶναι ἱερὸ ζευγάρι. Ἡ μία ὑψώνει καὶ ἡ ἄλλη συγκρατεῖ ὅσους ὑψώθηκαν καὶ δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ πέσουν.

Γιὰ τὴν προσευχὴ μᾶς συμβουλεύει νὰ μὴν ἐπιδιώκουμε νὰ λέμε πολλὰ λόγια, γιὰ νὰ μὴν διασκορπίζεται ὁ νοῦς μας, ἀναζητῶντας λόγια, διότι ἕνας λόγος τοῦ τελώνη ἐξιλέωσε τὸν Θεὸ καὶ λίγες λέξεις πίστεως ἔσωσαν τὸν ληστῆ στὸ Σταυρό. Νὴ μὴν ἀρνούμαστε τὴν προσευχὴ γιὰ κάποιον ποὺ μᾶς τὴ ζήτησε, ἔστω κι ἂν δὲν διαθέτουμε καρποφόρα προσευχή, διότι ἡ πίστη ἐκείνου ποὺ μᾶς ζήτησε τὴν προσευχή, ἔσωσε πολλὲς φορὲς κι ἐκεῖνον ποὺ προσευχήθηκε.

Τελειώνοντας τὸ βιβλίο του στὸ τριακοστὸ κεφάλαιο, ἀναφέρεται στὴν πίστη, στὴν ἐλπίδα καὶ στὴν ἀγάπη, τὸ εὐλογημένο τρίπτυχο τῶν ἀρετῶν, ποὺ βρίσκονται στὴν κορυφὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. 

Καλὸ καὶ χρήσιμο θὰ εἶναι γιὰ ὅλους μας νὰ προμηθευτοῦμε τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, γιὰ νὰ τὸ ἔχουμε ὡς ὁδηγὸ πρὸς τὴν κατάκτηση τῶν ἀρετῶν.

π. Στυλιανός Μακρής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κυριακη της Σταυροπροσκυνησεως: Ο Σταυρος δεν ειναι λυπηρος αλλα χαρμοσυνος!

12:39:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι τὸ σύμβολο τῆς νίκης τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου. Ἡ παροῦσα ζωὴ εἶναι ἕνας ἀδυσώπητος ἀγῶνας ὑπέρβασης τοῦ θανάτου. Κάθε κτίσμα ἀγωνίζεται νὰ ξεπεράσῃ τὰ ὅρια τῆς κτιστότητός του, νὰ ξεπεράσῃ τὴν φθορὰ τοῦ κόσμου, τὸ μηδενισμὸ καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἀνυπαρξία.  

Ὅλα τὰ ὄντα ἀγαποῦν τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σύνδεση μὲ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς. Καὶ αὐτὸ γίνεται μόνον διὰ τοῦ Σταυροῦ, διότι ἐπάνω του καρφώθηκε ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ὁ σαρκωμένος Λόγος τοῦ Πατρός. Χωρὶς Σταυρὸ εἶναι σίγουρη ἡ κυριαρχία τοῦ αἰώνιου θανάτου, χειρότερο τοῦ ὁποίου δὲν ὑπάρχει.  

Ἡ Ἐκκλησία σήμερα, στὸ μέσον ἀκριβῶς τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὸν προβάλλει, γιὰ νὰ μᾶς διδάξῃ πώς, ὅταν ἔχουμε τὸν Σταυρὸ στὸ μέσον τῆς ζωῆς μας, μποροῦμε νὰ φθάσουμε ἕως τὸ τέρμα, ποὺ εἶναι ἡ Ἀνάσταση. Θέλει νὰ μᾶς δώσῃ δύναμη νὰ συνεχίσουμε τὸν πνευματικό μας ἀγῶνα μὲ διάθεση θυσιαστική, μέσα σὲ πνεῦμα κατανύξεως, δακρύων κατανύξεως, ἀλλὰ καὶ χαρᾶς γιὰ τὸ ἐπερχόμενο τέλος, τὴν Ἀνάσταση.

Ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι λυπηρός, ἀλλὰ χαρμόσυνος. Τὸν ἀτενίζουμε μὲ λαχτάρα καὶ θαυμασμό, τὸν ἀσπαζόμαστε ὡς σωτήριο, τὸν προσκυνοῦμε σαρκωθέντα, γιατὶ ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι πρωτίστως τὸ σχῆμα τοῦ ξύλου, ἀλλὰ Αὐτὸς ποὺ ἅπλωσε τὰ χέρια Του ἐπάνω Του καὶ ἔγινε Σταυρός, δίνοντας ἀξία μὲ τὸ σχῆμα τῶν χεριῶν καὶ τοῦ σώματός Του στὸ ξύλο. Σταυρὸς εἶναι ὀ ἴδιος ὁ Χριστὸς στὸ Γολγοθά, ὁ νικητὴς τοῦ κόσμου, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πάνσεπτο σχῆμα τοῦ ξύλου, ἐπάνω στὸ ὁποῖο καρφώθηκε, γίνεται ἀπὸ ὄργανο καταδίκης ἀφορμὴ σωτηρίας.

Φρίττουν καὶ τρέμουν οἱ δαίμονες, κάθε φορὰ ποὺ διὰ τοῦ Σταυροῦ ἁγιάζεται ὁ κόσμος, γιατὶ θυμοῦνται ὅτι δι’ αὐτοῦ ὁ θάνατος θανατώθηκε, ὅτι διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Σωτῆρος κατελύθη τὸ κράτος τοῦ ᾅδη καὶ σώθηκε ἡ ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν ἐξουσία τους. Τρελαίνονται στὴ σκέψη πὼς ὁ ἄνθρωπος τοὺς ἐξευτέλισε καὶ τοὺς νίκησε στὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, γι’ αὐτὸ καὶ λυσσαλέα ἀγωνίζονται νυχθημερὸν καὶ δίχως σταματημὸ νὰ ἀποτρέψουν τὸν κάθε ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ σταύρωμα τῶν παθῶν του.

Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πίστη τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀφορμὴ τῆς ἐνισχύσεως τῆς ἄσκησής μας στὴν περίδο αὐτή, ἡ Ἐκκλησία βλέπει τὴν τρίτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὡς συνέχεια τῶν Κυριακῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ φωστῆρος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου καὶ τὶς χριστιανικὲς αἱρέσεις ἡ ἀλήθεια εἶναι διαστρεβλωμένη, κουτσουρεμένη, ψευδής, ἀνυπόστατη, ἀδύναμη, καταστροφική, δαιμονιώδης. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκτὸς τῆς ὀρθοδόξου ἀσκήσεως καὶ πνευματικῆς μυστηριακῆς ζωῆς ὅλα ἐπιτρέπονται, ἀπὸ τὰ πιό χαλαρὰ μέχρι καὶ τὰ πιό αὐστηρὰ καὶ ἀπάνθρωπα. Ὁ ζυγὸς ὅμως τοῦ Χριστοῦ εἶναι χρήσιμος καὶ ἐλαφρὺς γιὰ ὅσους διακρίνουν μέσα του τὴν ἀλήθεια ποὺ σῴζει.

Στοὺς ὀκνηροὺς καὶ χαλαροὺς χριστιανοὺς ἡ πορεία διὰ τοῦ Σταυροῦ φαντάζει δύσκολο ἐγχείρημα. Ἡ πλειονότητα τῶν χριστιανῶν θέλει νὰ φθάσῃ στὸν Θεὸ ἀβασάνιστα, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσῃ πὼς αὐτὴ ἡ πορεία εἶναι ὄντως εὔκολη καὶ πὼς ἡ μοναδικὴ δυσκολία της εἶναι ἡ γεναία ἀπόφαση. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὂν μὲ ἀπεριόριστες δυνατότητες καὶ τὸ μόνο ποὺ τὸν περιορίζει εἶναι ἡ ἐμμονή του στὴν ἀναποφασιστικότητα. Χρειαζόμαστε ἕνα ξύπνημα, γιὰ νὰ σηκωθοῦμε ἀπὸ τὸν ὕπνο τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Ναί! κοιμώμαστε, ἀδελφοί μου, ὅσο εἴμαστε σὲ ἐγρήγορση γιὰ τὰ τοῦ κόσμου, διότι αὐτὸς ὁ κόσμος θὰ παρέλθῃ ἀνεπιστρεπτί. Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ξυπνητήρι μας· ἡ ὥρα περνᾶ· τὸ τέλος πλησιάζει· ὁ χρόνος ἐγγίζει στὸ τέρμα του· ὁ Χριστὸς ἔρχεται· κι ἔρχεται μὲ τὸν Σταυρό Του, ποὺ θὰ φανῇ σὲ ὅλη τὴ γῆ, σὲ ὅλο τὸ σύμπαν. Ἂν δὲν μᾶς βρῇ μὲ τὸν Σταυρὸ στοὺς ὤμους, τότε κι ἐμεῖς δὲν θὰ ἀνήκουμε στὴν μερίδα Του, δὲν θὰ ἔχουμε θέση στὴν πλευρά Του, στὴν πλευρὰ τῶν σταυροαναστημένων πιστῶν Του.

Γιὰ νὰ σηκώσουμε στοὺς ὤμους μας τὸν δικό μας Σταυρό, χρειάζεται πρωτίστως νὰ ἀγαπήσουμε τὸ σταυρικὸ φρόνημα, ποὺ εἶναι θυσία τοῦ ἑαυτοῦ μας. Αὐτὸ τὸ σταυρικὸ φρόνημα ὅμως ὁδηγεῖ στὴν Ἀνάσταση. Ἂν θέλουμε τὸν Χριστὸ Ἀναστάντα, δὲν γίνεται νὰ μὴν Τὸν θέλουμε καὶ Σταυρωθέντα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἂν θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ βιώσουμε τὴν προσωπική μας Ἀνάσταση, χρειάζεται νὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὴν δίοδο τῆς προσωπικῆς μας σταυρώσεως, ποὺ θὰ μᾶς  βγάλῃ στὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

π. Στυλιανός Μακρής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κυριακη Β’ Νηστειων: Αγιος Γρηγοριος ο Παλαμας, ο υπερασπιστης της Θεωσεως

12:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Ἡ δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἀγῶνες τοῦ μεγάλου θεολόγου καὶ ἁγίου πατρὸς Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος διετέλεσε Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ εἶναι ἅγιος τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, καθὼς ἀσκήτευσε γιὰ πέντε χρόνια στὴ Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Βεροίας, ὅπου καὶ ἀξιώθηκε νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἐμπειρία τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός.

Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν τιμᾶ ὡς θεόπτη, ὡς μέγα ἱερὸ πατέρα, κυρίως ὅμως ὡς ὑπερασπιστὴ καὶ φωστῆρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Συνδύασε μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα, τὸ μοναχικὸ σχῆμα, τὸ ἀσκητικὸ ἰδεῶδες, τὴν θεογνωσία, τὴν θεωρία καὶ τὴν πράξη, καὶ μετέδωσε στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα τὴν ζῶσα ἐμπειρία τοῦ ζῶντος Θεοῦ, προφυλάσσοντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ διαστρεβλώσεις στὰ ἐπίπεδα τῆς ἐμπειρικῆς ζωῆς καὶ τῆς θεολογίας. Παρέδωσε τὴν πρακτικὴ καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῶν ὀρθόδοξης εὐχῆς, ὅπως τὰ παρέλαβε, τεκμηριώνοντάς τα θεολογικὰ μέσα ἀπὸ τὰ συγγράμματα τῶν ἁγίων πατέρων, μέσα ἀπὸ τὴν ἀναλλοίωτη ὀρθόδοξη παράδοση, ἡ ὁποία καὶ διατηρεῖται τέτοια μέχρι σήμερα.

Κύριο μέλημα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου ἦταν νὰ ὑπερασπιστῇ τὴν ἐμπειρικὴ δυνατότητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ αἱρετικοὶ τῆς ἐποχῆς του, βυζαντινοὶ λατινόφρονες καὶ παπικοί, ἐπενδύοντας στὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστημονικὴ γνώση, δίδασκαν πὼς ἡ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ ἀφορᾶ στὴν καταξίωση τοῦ νοός. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος, συνεχιστὴς τῶν ἁγιων πατέρων, ἀπέῤῥιπτε τὴν κοσμικὴ σοφία ὡς τὴν ἀποκλειστικὴ ὁδὸ γιὰ τὴν γνώση τοῦ Θεοῦ. Μέσα ἀπὸ τὴν κάθαρση τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὰ πάθη, διὰ τοῦ ἄνωθεν φωτισμοῦ, ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ φθάσῃ καὶ μέχρι τὴν θέωση, τὴν θέα τοῦ ἀκτίστου φωτός, ποὺ δὲν εἶναι κτίσμα, ἀλλὰ ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἄκτιστη θεία οὐσία. Ὁ Θεὸς εἶναι φῶς καὶ προσεγγίζεται ἐν φωτί, βιώνεται ὡς φῶς, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγραμμάτους, πλὴν ὅμως καθαροὺς τῇ καρδίᾳ.

Δέχθηκε μεγάλο πόλεμο, ἀλλὰ ἐξῆλθε νικητής. Ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ αἱρετικοὶ τῆς δύσης, θιασῶτες τῆς κοσμικῆς σοφίας, ἄγευστοι τῆς θείας χάριτος, τὸν πολεμοῦν καὶ τὸν χαρακτηρίζουν ὡς μεγάλο αἱρετικό. Ὁ ἴδιος δὲν ἔκανε τίποτε ἄλλο, ἀπὸ ὅσα ἔκαναν οἱ ἅγιοι πατέρες στὴ δική τους ἐποχή· ὑπερασπίστηκε τὴν δυνατότητα τῆς ἁγιότητας μέσα ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη μυστηριακὴ καὶ ἀσκητικὴ ζωή. Τέλειος γνώστης τῆς θεολογίας καὶ τῆς φιλοσοφίας, ἐγκατέλειψε τὰ πάντα, γιὰ νὰ ντυθῇ τὸ μοναχικὸ ῥάσο καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὶς ἀρετὲς τοῦ ἡσυχασμοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν τιμᾶ σήμερα, μία ἕβδομάδα μετὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ὑπῆρξε μαχητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ λαμπρὸς φωστήρας της. Ἡ ἔνατη οἰκουμενικὴ σύνοδος τοῦ 1351, κατωχύρωσε τὴν περὶ ἀκτίστων ἐνεργειῶν θεολογία, τὴν ὁποία ὁ ἅγιος, στηριζόμενος στὴν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰ συγγράμματα τῶν ὀρθοδόξων πατέρων, διετράνωσε μὲ τοὺς ἀγῶνες του. Βασικὰ ἡ Ἐκκλησία θέλει νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ πὼς ἡ νηστεία καὶ ἡ ἄσκηση, ἡ νοερὰ προσευχὴ καὶ ἡ συμμετοχὴ στὰ σωστικά της μυστήρια, καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο δεκτικὸ τῆς ἄκτιστης θείας χάριτος, κοινωνὸ «θείας φύσεως», δηλαδὴ συμμέτοχο στὴν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν προαίρεσή του καὶ πάντοτε μέσα στὰ ὅρια τῆς κτιστότητός του. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀσκεῖται κατὰ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση καὶ μόνον μπορεῖ νὰ δῇ τὸν Θεό, φτάνοντας στὸ ἀνώτερο σημεῖο καταξίωσης τοῦ προσώπου του, στὴν τελειότητα, πρὸς τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς ἐκάλεσε.

Ἂς ἔχουμε τὴν εὐχὴ καὶ τὴν εὐλογία του, καθὼς πορευόμαστε πρὸς τὴν θέα τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθε ἐν τάφου ὡς ἤλιος τῆς δικαιοσύνης. 

π.Στυλιανός Μακρής
 Σας άρεσε το άρθρο; Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook για άμεση ενημέρωση: https://www.facebook.com/hellasorthodoxy

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κυριακη της Ορθοδοξιας: Δεν παιζουμε με τα Αγια και Ιερα της Πιστεως μας!

12:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Κάποτε ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἕνα μεγάλο πειρασμό. Ὑπῆρξαν τὸν ὄγδοο αἰῶνα κάποιοι χριστιανοί, ποὺ ὑποστήριζαν πὼς εἶναι μὲν βλασφημία νὰ ἀπεικονίζεται τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀνεικόνιστος, ἀσχημάτιστος, ἀόρατος Θεός, ἀλλὰ καὶ πὼς εἶναι εἰδωλολατρία ἡ προσκύνηση τῶν εἰκόνων. Σὲ αὐτὴν τὴν πλάνη ὡδηγήθηκαν ἀπὸ παρερμηνεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀπὸ τὴν λανθασμένη ἐντύπωση γιὰ τὴν ἀξία τῶν εἰκονιζομένων προσώπων, ἀπὸ πολιτικὰ συμφέροντα, ἀπὸ τὴν ἐπιῤῥοὴ τῆς ἑβραϊκῆς καὶ μουσουλμανικῆς θρησκείας ποὺ ἀπαγόρευαν τὴν ἀπεικόνιση καὶ ἀρνοῦνταν τὴν ὕπαρξη ἁγίων καὶ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν παράχρηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἐκ μέρους ἀκραίων εἰκονολατρῶν.

Ἡ Ἐκκλησία μας μὲ τὸν μεγάλο ἀγῶνα τῶν ἁγίων πατέρων της καθώρισε τὸ 787 μὲ τὴν ἕβδομη οἰκουμενικὴ σύνοδο στὴ Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τὸ ὀρθόδοξο δόγμα, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτρέπεται ἡ ἀπεικόνιση τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Χριστοῦ, αὐτὴν ποὺ εἶδαν καὶ ψηλάφισαν οἱ Ἀπόστολοι, καὶ ἡ ἀπεικόνιση τῶν ἁγίων, ποὺ πρεσβεύουν γιὰ τοὺς ζῶντες καὶ ὡς καλοὶ φίλοι τοῦ Θεοῦ συνδράμουν στὴν ἀνθρώπινη παράκληση καὶ ἀνταποκρίνονται στὶς προσευχὲς τῶν πιστῶν.

Τὸ ὀρθόδοξο δόγμα κάνει σαφῆ διάκριση ἀνάμεσα στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ ὡς Κτίστου καὶ Δημιουργοῦ καὶ στὴ χρήση τῆς ὕλης τῆς εἰκόνας ὡς κτίσης. Λατρεύουμε τὸν Θεὸ καὶ προσκυνοῦμε στὴν εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὄχι τὸ ξύλο καὶ τὴν μπογιά, ἀλλὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὴν ὕλη ποὺ προσέλαβε Ἐκεῖνος, τὸ Πανάγιο Σῶμα Του, μὲ τὸ ὁποῖο ἔσωσε τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς εἰκόνες τῶν ἁγίων, διὰ τῆς προσκυνήσεως τῶν ὁποίων τιμοῦμε τοὺς ἁγίους, τοὺς σεβόμαστε καὶ τοὺς δείχνουμε τὴν ἀγάπη μας, ὅπως μία μητέρα ἀσπάζεται τὴν φωτογραφία τοῦ παιδιοῦ τῆς ποὺ βρίσκεται μακρυά.

Δυστυχῶς ὑπάρχουν πάντοτε ἐκεῖνοι ποὺ ἀποροῦν καὶ ἀγανακτοῦν μὲ τὴν συῤῥοὴ πιστῶν σὲ Ναούς, προκειμένου νὰ προσκυνήσουν μία εἰκόνα. Εὐτυχῶς ὅμως ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ βρίσκουν σὲ μία εἰκόνα τὴν χαμένη ἐλπίδα, τὴν ἀναμονὴ τοῦ θαύματος, τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἐσωτερικῆς τους πίστης.

Οἱ εἰκόνες, ἀδελφοί μου, δὲν εἶναι καινοτομία στὸν χῶρο τὸν ἐκκλησιαστικό. Εἶναι ἀρχαία παράδοση ἡ ἀπεικόνιση τῶν ἁγίων μαρτύρων στὶς κατακόμβες καὶ στοὺς τόπους τοῦ μαρτυρίου. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς μάλιστα, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ ἰατρὸς ἦταν καὶ ζωγράφος, ἁγιογράφησε τὸ γλυκύτατο πρόσωπο τῆς Παναγίας μας σὲ διάφορα ἀντίγραφα. Ἀλλὰ καὶ τὸ Πανάγιο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας, εἴτε αὐτούσιο, εἴτε διὰ συμβολισμοῦ, ἀπεικονιζόταν ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἔγινε κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του ὁρατός, ἔγινε ὑλικός, περιγραπτός, κι ἑπομένως δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα στὴν ἀπεινόνισή του ὡς ἀνθρώπου, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος.

Ὅταν προσκυνοῦμε μία εἰκόνα, δὲν προσκυνοῦμε τὴν ὕλη της, τὸ ξύλο, τὸ μέταλλο, τὸ χαρτί, ἀλλὰ τὸ εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Ἑπομένως πρέπει καὶ νὰ καταλάβουμε πὼς τὸ θαῦμα δὲν τὸ ἐπιτελεῖ ἡ εἰκόνα ὡς ἀντικείμενο, ἀλλὰ ἡ εἰκόνα ὡς πρόσωπο, τὸ εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Κατὰ τὴν ἔννοια αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν θαυματουργὲς καὶ μὴ θαυματουργὲς εἰκόνες, ἀλλὰ μόνον θαυματουργοὶ ἅγιοι ποὺ ἀνταποκρίνονται στὴν διὰ προσκυνήσεως τῶν εἰκόνων τους παράκληση τῶν πιστῶν.

Τὸ νὰ προσκυνᾷ ἑπομένως κάποιος πιστὸς μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας ὡς περισσότερο θαυματουργῆ ἀπὸ μία ἄλλη σημαίνει πὼς τοῦτος δὲν εχει ξεφύγει ἀπὸ τὴν σφαῖρα τῆς εἰδωλολατρίας, ἔχοντας διαστρεβλωμένη ἀντίληψη. Ἢ τὸ νὰ φέρνῃ κάποια εἰκόνα στὸ Ναό, γιὰ νὰ «σαραντίσῃ», ὅπως λέγεται, ἀποδεικνύει ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν εἰκόνα ὡς εἰκονιζόμενο πρόσωπο, ἀλλὰ ὡς ἀντικείμενο, ποὺ θὰ ἀποκτήσῃ μὲ τὸν «σαραντισμό» θαυματουργικὲς ἢ μαγικὲς ἱκανότητες.

Ἡ ὀρθόδοξη εὐσέβεια ἔχει ὅρια, ποὺ ἂν κάποιος τὰ ὑπερβῇ εἴτε ἀπὸ τὴ μιά, εἴτε ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, τραυματίζει τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξου καὶ περνᾶ στὴν μεριὰ τῆς ἀσεβείας. Αὐτὸ ἔπαθαν καὶ οἱ εἰκονομάχοι, ποὺ ποδοπατοῦσαν καὶ κατέστρεφαν τὶς εἰκόνες τῶν ἁγίων, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀκραῖοι εἰκονολάτρες, ποὺ ἔριχναν ξύσματα ἀπὸ εἰκόνες μέσα στὴ Θεία Κοινωνία.

Ἡ τιμὴ τῶν ἁγίων μέσα ἀπὸ τὸν ἀσπασμὸ τῶν ἱερῶν τους εἰκονισμάτων, τὴν προσκύνηση τῶν ἱερῶν λειψάνων τους καὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος μας, ἡ λατρεία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, ἂς γίνεται μὲ εὐλάβεια καὶ συστολή. Δὲν παίζουμε μὲ τὰ ἅγια καὶ ἱερὰ τῆς πίστεώς μας. Αὐτὰ κράτησαν τὴν Ὀρθοδοξία μας, τὴν μόνη ἀληθινὴ πίστη ποὺ μπορεῖ νὰ σώσῃ τὸν κόσμο.

π. Στυλιανός Μακρής
imverias.blogspot.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κυριακη Δ' Νηστειων: «Κλιμαξ», ενα βιβλιο για ολους

12:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὸν ἅγιο Ἰωάννη, συγγραφέα τοῦ βιβλίου «Κλίμαξ». Θέλοντας οἱ ἅγιοι πατέρες μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν ὅτι ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι μία σκάλα, μία κλίμακα, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ γῆ καὶ φθάνει στὸν οὐρανό, ἀφιέρωσαν τὴν τέταρτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν στὸν ἅγιο Ἰωάννη.

Ἔγραψε ἕνα ὑπέροχο βιβλίο, ὅπου παρουσιάζει τὸν ἀγῶνα τῶν ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου ὡς σκάλα μὲ τριάντα τρία σκαλοπάτια, τὴν ὁποία ἀνεβαίνουν ἀργὰ καὶ σταθερά, γιὰ νὰ φθάσουν στὴν τελείωση καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ μοναχικοῦ ἰδεώδους. Ὅμως τὸ βιβλίο εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἕνα χρήσιμο βοήθημα γιὰ τοὺς λαϊκοὺς ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀσκηθοῦν στὴν πνευματικὴ παλαίστρα καὶ νὰ φθάσουν σὲ μεγάλα ὕψη ἀρετῶν. Ἂς δοῦμε κάποιες συμβουλὲς τῆς Κλίμακας, γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο κερδισμένος μπορεῖ νὰ βγῇ ὁ εὐλαβὴς χριστιανὸς τῆς ἐποχῆς μας. Γράφει στὸ κεφάλαιο περὶ τῆς ὑπακοῆς ὀ μέγας ἀσκητὴς τῆς Ἐκκλησίας μας: «Τὴν ψυχὴ ποὺ συνηθίζει νὰ ἐξομολογεῖται, ἡ σκέψη τῆς ἐξομολόγησης τὴ συγκρατεῖ σὰν χαλινάρι καὶ δὲν τὴν ἀφήνει νὰ ἁμαρτήσῃ. Ἀντιθέτως τὶς ἁμαρτίες ποὺ δὲν σκέπτεται κάποιος νὰ τὶς ἐξομολογηθῇ, συνεχῶς τὶς διαπράττει». Στὴ συνέχεια ἀναφέρει τὰ ἑξῆς ἐντυπωσιακά: «Εἶδα ἕνα ἀνεπρόκοπο μαθητὴ ποὺ ἐκαυχᾶτο γιὰ τὰ κατορθώματα τοῦ πνευματικοῦ του διδασκάλου. Νόμιζε πὼς θὰ δοξαζόταν ἀπὸ τὸν πνευματικὸ πλοῦτο τοῦ γέροντός του. Ἀλλὰ μᾶλλον ἀποδοκιμάστηκε, διότι ὅλοι τὸν ῥωτοῦσαν πῶς ἕνα καλὸ δέντρο ἔβγαλε τόσο ἄκαρπο κλωνάρι».

Στὸ κεφάλαιο περὶ μετανοίας γράφει ὁ ἅγιος: «Μετάνοια εἶναι ἡ συμφιλίωση μὲ τὸν Κύριο μὲ ἔργα ἀρετῆς ἀντίθετα πωὸς τὰ παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει θεληματικὴ ὑπομονὴ ὄλων τῶν θλιβερῶν πραγμάτων. Πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση οἱ δαίμονες ἀποκαλοῦν τὸν Θεὸ φιλάνθρωπο. Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὴν πτώση Τὸν ἀποκαλοῦν σκληρό. Ὅταν ἡ συνείδηση παύει νὰ μᾶς ἐλέγχῃ γιὰ ἁμαρτίες, ἂς προσέξουμε μήπως αὐτὸ δὲν ὀφείλεται στὴν καθαρότητα, ἀλλὰ στὴν ἄμβλυνση τῆς συνείδησης ἐξαιτίας πλήθους ἁμαρτιῶν».

Στὸν ἕβδομο λόγο του περὶ τοῦ χαροποιοῦ πένθους σημειώνεται πὼς ὅποιος περνᾶ τὴ ζωή του συνεχῶς μὲ τὸ κατὰ θεὸν πένθος, δὲν παύει νὰ ἑορτάζει καθημερινά. Ἐκεῖνον ὅμως ποὺ συνεχῶς πανηγυρίζει σαρκικὰ καὶ ὑλικά, τὸν περιμένει τὸ αἰώνιο πένθος.

Γιὰ τὴν καταλαλιὰ σημειώνει ὁ ἅγιος: «Εἶδα ἄνθρωπο ποὺ ἁμάρτησε φανερά, ἀλλὰ μετανόησε μυστικά. Καὶ αὐτὸν ποὺ οἱ ἄλλοι κατέκριναν ὡς ἀνήθικο, ὁ Θεὸς τὸν θεώρησε ἁγνό, διότι μὲ τὴν μετάνοιά του Τὸν εἶχε πλήρως ἐξευμενίσει. Νὰ εἴσαστε σίγουροι, ἐσεῖς ποὺ κακῶς κρίνατε τὶς ξένες ἁμαρτίες, ὅτι γιὰ ὅσα ἁμαρτήματα κατακρίνατε τὸν πλησίον, θὰ περιπέσετε κι ἐσεῖς σὲ αὐτά».

Στὸ κεφάλαιο περὶ γαστριμαργίας γράφει: «Ὁ χορτασμὸς ἀπὸ φαγητὰ εἶναι πατέρας τῆς πορνείας, ἐνῷ ἡ θλίψη τῆς κοιλιᾶς εἶναι πρόξενος τῆς ἁγνότητος. Ὄνειρα γύρω ἀπὸ φαγητὰ καὶ τροφὲς συναντῶνται στὴν καρδιὰ τῶν γαστριμάργων καὶ ὄνειρα γύρω ἀπὸ τὴν κόλαση καὶ τὴν μέλλουσα κρίση συναντῶνται στὴν καρδιὰ τῶν μετανοούντων. Ὁ νοῦς ἐκείνου ποὺ νηστεύει προσεύχεται καθαρὰ καὶ προσεκτικά, ἐνῷ ἐκείνου ποὺ δὲν ἐγκρατεύεται, εἶναι γεμάτος ἀπὸ ἀκάθαρτες εἰκόνες».

Γιὰ τὴν φιλαργυρία γράφει: «Δὲν θὰ λείψουν τὰ κύματα ἀπὸ τὴν θάλασσα, οὔτε ἀπὸ τὸν φιλάργυρο ἡ λύπη καὶ ἡ ὀργή. Ῥίζα ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ἡ φιλαργυρία, ποὺ διαμορφώνει μίση καὶ κλοπὲς καὶ ζήλιες καὶ μνησικακίες καὶ ἀσπλαχνίες καὶ φόνους».

Σημειώνει ὁ ἅγιος γιὰ τὴν κενοδοξία: «Ὁ κενόδοξος φαινομενικὰ σέβεται τὸν Θεό, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἐπιζητεῖ νὰ ἀρέσῃ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι στὸν Θεό. Κενόδοξος εἶναι κάθε ἐπιδεικτικὸς ἄνθρωπος. Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νὰ διώξῃς ἀπὸ τὴν ψυχή σου τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, μεγαλύτερο ὅμως εἶναι νὰ διώξῃς τὸν ἔπαινο τῶν δαιμόνων. Ὅταν ἀρχίζουν νὰ μᾶς ἐπαινοῦν, ἂς θυμηθοῦμε ἀμέσως τὸ πλῆθος τῶν ἀνομιῶν μας καὶ τότε θὰ δοῦμε πὼς εἴμαστε ἀνάξιοι τιμῶν».

Στὸν περὶ ταπεινοφροσύνης λόγο γράφει πὼς ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ταπείνωση εἶναι ἱερὸ ζευγάρι. Ἡ μία ὑψώνει καὶ ἡ ἄλλη συγκρατεῖ ὅσους ὑψώθηκαν καὶ δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ πέσουν.

Γιὰ τὴν προσευχὴ μᾶς συμβουλεύει νὰ μὴν ἐπιδιώκουμε νὰ λέμε πολλὰ λόγια, γιὰ νὰ μὴν διασκορπίζεται ὁ νοῦς μας, ἀναζητῶντας λόγια, διότι ἕνας λόγος τοῦ τελώνη ἐξιλέωσε τὸν Θεὸ καὶ λίγες λέξεις πίστεως ἔσωσαν τὸν ληστῆ στὸ Σταυρό. Νὴ μὴν ἀρνούμαστε τὴν προσευχὴ γιὰ κάποιον ποὺ μᾶς τὴ ζήτησε, ἔστω κι ἂν δὲν διαθέτουμε καρποφόρα προσευχή, διότι ἡ πίστη ἐκείνου ποὺ μᾶς ζήτησε τὴν προσευχή, ἔσωσε πολλὲς φορὲς κι ἐκεῖνον ποὺ προσευχήθηκε.

Τελειώνοντας τὸ βιβλίο του στὸ τριακοστὸ κεφάλαιο, ἀναφέρεται στὴν πίστη, στὴν ἐλπίδα καὶ στὴν ἀγάπη, τὸ εὐλογημένο τρίπτυχο τῶν ἀρετῶν, ποὺ βρίσκονται στὴν κορυφὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. 

Καλὸ καὶ χρήσιμο θὰ εἶναι γιὰ ὅλους μας νὰ προμηθευτοῦμε τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, γιὰ νὰ τὸ ἔχουμε ὡς ὁδηγὸ πρὸς τὴν κατάκτηση τῶν ἀρετῶν.

π. Στυλιανός Μακρής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κυριακη της Σταυροπροσκυνησεως: Ο Σταυρος δεν ειναι λυπηρος αλλα χαρμοσυνος!

12:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι τὸ σύμβολο τῆς νίκης τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου. Ἡ παροῦσα ζωὴ εἶναι ἕνας ἀδυσώπητος ἀγῶνας ὑπέρβασης τοῦ θανάτου. Κάθε κτίσμα ἀγωνίζεται νὰ ξεπεράσῃ τὰ ὅρια τῆς κτιστότητός του, νὰ ξεπεράσῃ τὴν φθορὰ τοῦ κόσμου, τὸ μηδενισμὸ καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἀνυπαρξία.  

Ὅλα τὰ ὄντα ἀγαποῦν τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σύνδεση μὲ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς. Καὶ αὐτὸ γίνεται μόνον διὰ τοῦ Σταυροῦ, διότι ἐπάνω του καρφώθηκε ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ὁ σαρκωμένος Λόγος τοῦ Πατρός. Χωρὶς Σταυρὸ εἶναι σίγουρη ἡ κυριαρχία τοῦ αἰώνιου θανάτου, χειρότερο τοῦ ὁποίου δὲν ὑπάρχει.  

Ἡ Ἐκκλησία σήμερα, στὸ μέσον ἀκριβῶς τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὸν προβάλλει, γιὰ νὰ μᾶς διδάξῃ πώς, ὅταν ἔχουμε τὸν Σταυρὸ στὸ μέσον τῆς ζωῆς μας, μποροῦμε νὰ φθάσουμε ἕως τὸ τέρμα, ποὺ εἶναι ἡ Ἀνάσταση. Θέλει νὰ μᾶς δώσῃ δύναμη νὰ συνεχίσουμε τὸν πνευματικό μας ἀγῶνα μὲ διάθεση θυσιαστική, μέσα σὲ πνεῦμα κατανύξεως, δακρύων κατανύξεως, ἀλλὰ καὶ χαρᾶς γιὰ τὸ ἐπερχόμενο τέλος, τὴν Ἀνάσταση.

Ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι λυπηρός, ἀλλὰ χαρμόσυνος. Τὸν ἀτενίζουμε μὲ λαχτάρα καὶ θαυμασμό, τὸν ἀσπαζόμαστε ὡς σωτήριο, τὸν προσκυνοῦμε σαρκωθέντα, γιατὶ ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι πρωτίστως τὸ σχῆμα τοῦ ξύλου, ἀλλὰ Αὐτὸς ποὺ ἅπλωσε τὰ χέρια Του ἐπάνω Του καὶ ἔγινε Σταυρός, δίνοντας ἀξία μὲ τὸ σχῆμα τῶν χεριῶν καὶ τοῦ σώματός Του στὸ ξύλο. Σταυρὸς εἶναι ὀ ἴδιος ὁ Χριστὸς στὸ Γολγοθά, ὁ νικητὴς τοῦ κόσμου, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πάνσεπτο σχῆμα τοῦ ξύλου, ἐπάνω στὸ ὁποῖο καρφώθηκε, γίνεται ἀπὸ ὄργανο καταδίκης ἀφορμὴ σωτηρίας.

Φρίττουν καὶ τρέμουν οἱ δαίμονες, κάθε φορὰ ποὺ διὰ τοῦ Σταυροῦ ἁγιάζεται ὁ κόσμος, γιατὶ θυμοῦνται ὅτι δι’ αὐτοῦ ὁ θάνατος θανατώθηκε, ὅτι διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Σωτῆρος κατελύθη τὸ κράτος τοῦ ᾅδη καὶ σώθηκε ἡ ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν ἐξουσία τους. Τρελαίνονται στὴ σκέψη πὼς ὁ ἄνθρωπος τοὺς ἐξευτέλισε καὶ τοὺς νίκησε στὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, γι’ αὐτὸ καὶ λυσσαλέα ἀγωνίζονται νυχθημερὸν καὶ δίχως σταματημὸ νὰ ἀποτρέψουν τὸν κάθε ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ σταύρωμα τῶν παθῶν του.

Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πίστη τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀφορμὴ τῆς ἐνισχύσεως τῆς ἄσκησής μας στὴν περίδο αὐτή, ἡ Ἐκκλησία βλέπει τὴν τρίτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὡς συνέχεια τῶν Κυριακῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ φωστῆρος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου καὶ τὶς χριστιανικὲς αἱρέσεις ἡ ἀλήθεια εἶναι διαστρεβλωμένη, κουτσουρεμένη, ψευδής, ἀνυπόστατη, ἀδύναμη, καταστροφική, δαιμονιώδης. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκτὸς τῆς ὀρθοδόξου ἀσκήσεως καὶ πνευματικῆς μυστηριακῆς ζωῆς ὅλα ἐπιτρέπονται, ἀπὸ τὰ πιό χαλαρὰ μέχρι καὶ τὰ πιό αὐστηρὰ καὶ ἀπάνθρωπα. Ὁ ζυγὸς ὅμως τοῦ Χριστοῦ εἶναι χρήσιμος καὶ ἐλαφρὺς γιὰ ὅσους διακρίνουν μέσα του τὴν ἀλήθεια ποὺ σῴζει.

Στοὺς ὀκνηροὺς καὶ χαλαροὺς χριστιανοὺς ἡ πορεία διὰ τοῦ Σταυροῦ φαντάζει δύσκολο ἐγχείρημα. Ἡ πλειονότητα τῶν χριστιανῶν θέλει νὰ φθάσῃ στὸν Θεὸ ἀβασάνιστα, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσῃ πὼς αὐτὴ ἡ πορεία εἶναι ὄντως εὔκολη καὶ πὼς ἡ μοναδικὴ δυσκολία της εἶναι ἡ γεναία ἀπόφαση. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὂν μὲ ἀπεριόριστες δυνατότητες καὶ τὸ μόνο ποὺ τὸν περιορίζει εἶναι ἡ ἐμμονή του στὴν ἀναποφασιστικότητα. Χρειαζόμαστε ἕνα ξύπνημα, γιὰ νὰ σηκωθοῦμε ἀπὸ τὸν ὕπνο τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Ναί! κοιμώμαστε, ἀδελφοί μου, ὅσο εἴμαστε σὲ ἐγρήγορση γιὰ τὰ τοῦ κόσμου, διότι αὐτὸς ὁ κόσμος θὰ παρέλθῃ ἀνεπιστρεπτί. Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ξυπνητήρι μας· ἡ ὥρα περνᾶ· τὸ τέλος πλησιάζει· ὁ χρόνος ἐγγίζει στὸ τέρμα του· ὁ Χριστὸς ἔρχεται· κι ἔρχεται μὲ τὸν Σταυρό Του, ποὺ θὰ φανῇ σὲ ὅλη τὴ γῆ, σὲ ὅλο τὸ σύμπαν. Ἂν δὲν μᾶς βρῇ μὲ τὸν Σταυρὸ στοὺς ὤμους, τότε κι ἐμεῖς δὲν θὰ ἀνήκουμε στὴν μερίδα Του, δὲν θὰ ἔχουμε θέση στὴν πλευρά Του, στὴν πλευρὰ τῶν σταυροαναστημένων πιστῶν Του.

Γιὰ νὰ σηκώσουμε στοὺς ὤμους μας τὸν δικό μας Σταυρό, χρειάζεται πρωτίστως νὰ ἀγαπήσουμε τὸ σταυρικὸ φρόνημα, ποὺ εἶναι θυσία τοῦ ἑαυτοῦ μας. Αὐτὸ τὸ σταυρικὸ φρόνημα ὅμως ὁδηγεῖ στὴν Ἀνάσταση. Ἂν θέλουμε τὸν Χριστὸ Ἀναστάντα, δὲν γίνεται νὰ μὴν Τὸν θέλουμε καὶ Σταυρωθέντα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἂν θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ βιώσουμε τὴν προσωπική μας Ἀνάσταση, χρειάζεται νὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὴν δίοδο τῆς προσωπικῆς μας σταυρώσεως, ποὺ θὰ μᾶς  βγάλῃ στὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

π. Στυλιανός Μακρής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κυριακη Β’ Νηστειων: Αγιος Γρηγοριος ο Παλαμας, ο υπερασπιστης της Θεωσεως

12:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Ἡ δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἀγῶνες τοῦ μεγάλου θεολόγου καὶ ἁγίου πατρὸς Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος διετέλεσε Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ εἶναι ἅγιος τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, καθὼς ἀσκήτευσε γιὰ πέντε χρόνια στὴ Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Βεροίας, ὅπου καὶ ἀξιώθηκε νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἐμπειρία τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός.

Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν τιμᾶ ὡς θεόπτη, ὡς μέγα ἱερὸ πατέρα, κυρίως ὅμως ὡς ὑπερασπιστὴ καὶ φωστῆρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Συνδύασε μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα, τὸ μοναχικὸ σχῆμα, τὸ ἀσκητικὸ ἰδεῶδες, τὴν θεογνωσία, τὴν θεωρία καὶ τὴν πράξη, καὶ μετέδωσε στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα τὴν ζῶσα ἐμπειρία τοῦ ζῶντος Θεοῦ, προφυλάσσοντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ διαστρεβλώσεις στὰ ἐπίπεδα τῆς ἐμπειρικῆς ζωῆς καὶ τῆς θεολογίας. Παρέδωσε τὴν πρακτικὴ καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῶν ὀρθόδοξης εὐχῆς, ὅπως τὰ παρέλαβε, τεκμηριώνοντάς τα θεολογικὰ μέσα ἀπὸ τὰ συγγράμματα τῶν ἁγίων πατέρων, μέσα ἀπὸ τὴν ἀναλλοίωτη ὀρθόδοξη παράδοση, ἡ ὁποία καὶ διατηρεῖται τέτοια μέχρι σήμερα.

Κύριο μέλημα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου ἦταν νὰ ὑπερασπιστῇ τὴν ἐμπειρικὴ δυνατότητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ αἱρετικοὶ τῆς ἐποχῆς του, βυζαντινοὶ λατινόφρονες καὶ παπικοί, ἐπενδύοντας στὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστημονικὴ γνώση, δίδασκαν πὼς ἡ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ ἀφορᾶ στὴν καταξίωση τοῦ νοός. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος, συνεχιστὴς τῶν ἁγιων πατέρων, ἀπέῤῥιπτε τὴν κοσμικὴ σοφία ὡς τὴν ἀποκλειστικὴ ὁδὸ γιὰ τὴν γνώση τοῦ Θεοῦ. Μέσα ἀπὸ τὴν κάθαρση τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὰ πάθη, διὰ τοῦ ἄνωθεν φωτισμοῦ, ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ φθάσῃ καὶ μέχρι τὴν θέωση, τὴν θέα τοῦ ἀκτίστου φωτός, ποὺ δὲν εἶναι κτίσμα, ἀλλὰ ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἄκτιστη θεία οὐσία. Ὁ Θεὸς εἶναι φῶς καὶ προσεγγίζεται ἐν φωτί, βιώνεται ὡς φῶς, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγραμμάτους, πλὴν ὅμως καθαροὺς τῇ καρδίᾳ.

Δέχθηκε μεγάλο πόλεμο, ἀλλὰ ἐξῆλθε νικητής. Ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ αἱρετικοὶ τῆς δύσης, θιασῶτες τῆς κοσμικῆς σοφίας, ἄγευστοι τῆς θείας χάριτος, τὸν πολεμοῦν καὶ τὸν χαρακτηρίζουν ὡς μεγάλο αἱρετικό. Ὁ ἴδιος δὲν ἔκανε τίποτε ἄλλο, ἀπὸ ὅσα ἔκαναν οἱ ἅγιοι πατέρες στὴ δική τους ἐποχή· ὑπερασπίστηκε τὴν δυνατότητα τῆς ἁγιότητας μέσα ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη μυστηριακὴ καὶ ἀσκητικὴ ζωή. Τέλειος γνώστης τῆς θεολογίας καὶ τῆς φιλοσοφίας, ἐγκατέλειψε τὰ πάντα, γιὰ νὰ ντυθῇ τὸ μοναχικὸ ῥάσο καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὶς ἀρετὲς τοῦ ἡσυχασμοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν τιμᾶ σήμερα, μία ἕβδομάδα μετὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ὑπῆρξε μαχητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ λαμπρὸς φωστήρας της. Ἡ ἔνατη οἰκουμενικὴ σύνοδος τοῦ 1351, κατωχύρωσε τὴν περὶ ἀκτίστων ἐνεργειῶν θεολογία, τὴν ὁποία ὁ ἅγιος, στηριζόμενος στὴν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰ συγγράμματα τῶν ὀρθοδόξων πατέρων, διετράνωσε μὲ τοὺς ἀγῶνες του. Βασικὰ ἡ Ἐκκλησία θέλει νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ πὼς ἡ νηστεία καὶ ἡ ἄσκηση, ἡ νοερὰ προσευχὴ καὶ ἡ συμμετοχὴ στὰ σωστικά της μυστήρια, καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο δεκτικὸ τῆς ἄκτιστης θείας χάριτος, κοινωνὸ «θείας φύσεως», δηλαδὴ συμμέτοχο στὴν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν προαίρεσή του καὶ πάντοτε μέσα στὰ ὅρια τῆς κτιστότητός του. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀσκεῖται κατὰ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση καὶ μόνον μπορεῖ νὰ δῇ τὸν Θεό, φτάνοντας στὸ ἀνώτερο σημεῖο καταξίωσης τοῦ προσώπου του, στὴν τελειότητα, πρὸς τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς ἐκάλεσε.

Ἂς ἔχουμε τὴν εὐχὴ καὶ τὴν εὐλογία του, καθὼς πορευόμαστε πρὸς τὴν θέα τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθε ἐν τάφου ὡς ἤλιος τῆς δικαιοσύνης. 

π.Στυλιανός Μακρής
 Σας άρεσε το άρθρο; Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook για άμεση ενημέρωση: https://www.facebook.com/hellasorthodoxy

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κυριακη της Ορθοδοξιας: Δεν παιζουμε με τα Αγια και Ιερα της Πιστεως μας!

1:30:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Κάποτε ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἕνα μεγάλο πειρασμό. Ὑπῆρξαν τὸν ὄγδοο αἰῶνα κάποιοι χριστιανοί, ποὺ ὑποστήριζαν πὼς εἶναι μὲν βλασφημία νὰ ἀπεικονίζεται τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀνεικόνιστος, ἀσχημάτιστος, ἀόρατος Θεός, ἀλλὰ καὶ πὼς εἶναι εἰδωλολατρία ἡ προσκύνηση τῶν εἰκόνων. Σὲ αὐτὴν τὴν πλάνη ὡδηγήθηκαν ἀπὸ παρερμηνεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀπὸ τὴν λανθασμένη ἐντύπωση γιὰ τὴν ἀξία τῶν εἰκονιζομένων προσώπων, ἀπὸ πολιτικὰ συμφέροντα, ἀπὸ τὴν ἐπιῤῥοὴ τῆς ἑβραϊκῆς καὶ μουσουλμανικῆς θρησκείας ποὺ ἀπαγόρευαν τὴν ἀπεικόνιση καὶ ἀρνοῦνταν τὴν ὕπαρξη ἁγίων καὶ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν παράχρηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἐκ μέρους ἀκραίων εἰκονολατρῶν.

Ἡ Ἐκκλησία μας μὲ τὸν μεγάλο ἀγῶνα τῶν ἁγίων πατέρων της καθώρισε τὸ 787 μὲ τὴν ἕβδομη οἰκουμενικὴ σύνοδο στὴ Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τὸ ὀρθόδοξο δόγμα, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτρέπεται ἡ ἀπεικόνιση τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Χριστοῦ, αὐτὴν ποὺ εἶδαν καὶ ψηλάφισαν οἱ Ἀπόστολοι, καὶ ἡ ἀπεικόνιση τῶν ἁγίων, ποὺ πρεσβεύουν γιὰ τοὺς ζῶντες καὶ ὡς καλοὶ φίλοι τοῦ Θεοῦ συνδράμουν στὴν ἀνθρώπινη παράκληση καὶ ἀνταποκρίνονται στὶς προσευχὲς τῶν πιστῶν.

Τὸ ὀρθόδοξο δόγμα κάνει σαφῆ διάκριση ἀνάμεσα στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ ὡς Κτίστου καὶ Δημιουργοῦ καὶ στὴ χρήση τῆς ὕλης τῆς εἰκόνας ὡς κτίσης. Λατρεύουμε τὸν Θεὸ καὶ προσκυνοῦμε στὴν εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὄχι τὸ ξύλο καὶ τὴν μπογιά, ἀλλὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὴν ὕλη ποὺ προσέλαβε Ἐκεῖνος, τὸ Πανάγιο Σῶμα Του, μὲ τὸ ὁποῖο ἔσωσε τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς εἰκόνες τῶν ἁγίων, διὰ τῆς προσκυνήσεως τῶν ὁποίων τιμοῦμε τοὺς ἁγίους, τοὺς σεβόμαστε καὶ τοὺς δείχνουμε τὴν ἀγάπη μας, ὅπως μία μητέρα ἀσπάζεται τὴν φωτογραφία τοῦ παιδιοῦ τῆς ποὺ βρίσκεται μακρυά.

Δυστυχῶς ὑπάρχουν πάντοτε ἐκεῖνοι ποὺ ἀποροῦν καὶ ἀγανακτοῦν μὲ τὴν συῤῥοὴ πιστῶν σὲ Ναούς, προκειμένου νὰ προσκυνήσουν μία εἰκόνα. Εὐτυχῶς ὅμως ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ βρίσκουν σὲ μία εἰκόνα τὴν χαμένη ἐλπίδα, τὴν ἀναμονὴ τοῦ θαύματος, τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἐσωτερικῆς τους πίστης.

Οἱ εἰκόνες, ἀδελφοί μου, δὲν εἶναι καινοτομία στὸν χῶρο τὸν ἐκκλησιαστικό. Εἶναι ἀρχαία παράδοση ἡ ἀπεικόνιση τῶν ἁγίων μαρτύρων στὶς κατακόμβες καὶ στοὺς τόπους τοῦ μαρτυρίου. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς μάλιστα, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ ἰατρὸς ἦταν καὶ ζωγράφος, ἁγιογράφησε τὸ γλυκύτατο πρόσωπο τῆς Παναγίας μας σὲ διάφορα ἀντίγραφα. Ἀλλὰ καὶ τὸ Πανάγιο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας, εἴτε αὐτούσιο, εἴτε διὰ συμβολισμοῦ, ἀπεικονιζόταν ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἔγινε κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του ὁρατός, ἔγινε ὑλικός, περιγραπτός, κι ἑπομένως δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα στὴν ἀπεινόνισή του ὡς ἀνθρώπου, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος.

Ὅταν προσκυνοῦμε μία εἰκόνα, δὲν προσκυνοῦμε τὴν ὕλη της, τὸ ξύλο, τὸ μέταλλο, τὸ χαρτί, ἀλλὰ τὸ εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Ἑπομένως πρέπει καὶ νὰ καταλάβουμε πὼς τὸ θαῦμα δὲν τὸ ἐπιτελεῖ ἡ εἰκόνα ὡς ἀντικείμενο, ἀλλὰ ἡ εἰκόνα ὡς πρόσωπο, τὸ εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Κατὰ τὴν ἔννοια αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν θαυματουργὲς καὶ μὴ θαυματουργὲς εἰκόνες, ἀλλὰ μόνον θαυματουργοὶ ἅγιοι ποὺ ἀνταποκρίνονται στὴν διὰ προσκυνήσεως τῶν εἰκόνων τους παράκληση τῶν πιστῶν.

Τὸ νὰ προσκυνᾷ ἑπομένως κάποιος πιστὸς μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας ὡς περισσότερο θαυματουργῆ ἀπὸ μία ἄλλη σημαίνει πὼς τοῦτος δὲν εχει ξεφύγει ἀπὸ τὴν σφαῖρα τῆς εἰδωλολατρίας, ἔχοντας διαστρεβλωμένη ἀντίληψη. Ἢ τὸ νὰ φέρνῃ κάποια εἰκόνα στὸ Ναό, γιὰ νὰ «σαραντίσῃ», ὅπως λέγεται, ἀποδεικνύει ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν εἰκόνα ὡς εἰκονιζόμενο πρόσωπο, ἀλλὰ ὡς ἀντικείμενο, ποὺ θὰ ἀποκτήσῃ μὲ τὸν «σαραντισμό» θαυματουργικὲς ἢ μαγικὲς ἱκανότητες.

Ἡ ὀρθόδοξη εὐσέβεια ἔχει ὅρια, ποὺ ἂν κάποιος τὰ ὑπερβῇ εἴτε ἀπὸ τὴ μιά, εἴτε ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, τραυματίζει τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξου καὶ περνᾶ στὴν μεριὰ τῆς ἀσεβείας. Αὐτὸ ἔπαθαν καὶ οἱ εἰκονομάχοι, ποὺ ποδοπατοῦσαν καὶ κατέστρεφαν τὶς εἰκόνες τῶν ἁγίων, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀκραῖοι εἰκονολάτρες, ποὺ ἔριχναν ξύσματα ἀπὸ εἰκόνες μέσα στὴ Θεία Κοινωνία.

Ἡ τιμὴ τῶν ἁγίων μέσα ἀπὸ τὸν ἀσπασμὸ τῶν ἱερῶν τους εἰκονισμάτων, τὴν προσκύνηση τῶν ἱερῶν λειψάνων τους καὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος μας, ἡ λατρεία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, ἂς γίνεται μὲ εὐλάβεια καὶ συστολή. Δὲν παίζουμε μὲ τὰ ἅγια καὶ ἱερὰ τῆς πίστεώς μας. Αὐτὰ κράτησαν τὴν Ὀρθοδοξία μας, τὴν μόνη ἀληθινὴ πίστη ποὺ μπορεῖ νὰ σώσῃ τὸν κόσμο.

π. Στυλιανός Μακρής
imverias.blogspot.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ