Ἕνα θαῦμα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου



Εἶχα κάνει τάμα τὶς μέρες ποὺ ἤ­­­­­­­μουν στὸ Νοσοκομεῖο, ἀ­­­­δελφή μου Γεωργία, μόλις βγῶ, νὰ πάω στὴν Αἴγινα καὶ νὰ προ­σκυνήσω στὸν τάφο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου.
– Καὶ πῆγες τελικά, Κατερίνα;
– Μὲ βοήθησε ὁ Ἅγιος, ἀδελφή μου, καὶ πῆγα. Καὶ ἐνῶ ἦταν καθημερινή, ἐν­τυπωσιάστηκα ἀπὸ τὸν πολὺ κόσμο ποὺ συνάντησα ἐκεῖ.
– Πές μου λοιπὸν μερικὲς ἐντυπώσεις σου!
– Στὴν ἀρχὴ πῆρα τὸ λεωφορεῖο ἀπὸ τὸ λιμάνι ὅπου μᾶς ἔβγαλε τὸ ­βαπόρι ἀ­­πὸ τὸν Πειραιὰ καὶ πῆγα καὶ προσκύ­νησα τὸν μεγαλοπρεπέστατο τεράστιο βυζαντινὸ Ναό, ποὺ κτίστηκε πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου δίπλα στὸ ­δημόσιο δρό­μο. Ἐντυπωσιάστηκα πολὺ καὶ ἀπὸ τὶς ἱερὲς εἰκόνες καὶ ἀπὸ τὸ ὡραῖο ξυλόγλυπτο τέμπλο. «Ἕνας Ναὸς ­ἀντάξιος ἑνὸς τέτοιου Ἁγίου!», εἶπα μέσα μου.
Ἔπειτα πήραμε τὸ ἀνηφοράκι μὲ τρεῖς - τέσσερις γυναῖκες καὶ προσκυνήσαμε στὸ γυναικεῖο Μοναστήρι τῆς ­προστάτιδός μου Ἁγίας Αἰκατερίνης, ποὺ εἶναι στὰ δεξιά. Καὶ ἀνεβήκαμε λίγο ἀκόμη καὶ περά­σαμε τὴν ἐξώπορτα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς «Ἁγίας Τριάδος», τὴν ὁποία ἵδρυσε ὁ ἅ­­γιος Νεκτάριος. Πλήθη ἀνθρώπων γέμιζαν τὴν αὐλή. Ἄλλοι πήγαιναν πρὸς τὸν τάφο του, ἄλλοι πρὸς τὸ δωμάτιό του, ἄλλοι πρὸς τὸν ἱερὸ Ναό. Τοὺς ἀκολουθοῦσα κι ἐγώ. Ἕνας ἱερέας ἔκανε κάποια στιγμὴ Παράκληση στὸν Ἅγιο. Καὶ κάποιος ἄλλος ἱερέας μιλοῦσε στὸ τέλος λέγοντας πολλὲς διδαχὲς τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἦταν, φαίνεται, ὀργανωμένο γκρούπ. Ὅλη τὴν ὥρα ποὺ τὰ ἔβλεπα καὶ τὰ ἄκουγα αὐτὰ εὐφραινόταν ἡ καρδιά μου. Οὔτε καταλάβαινα πῶς περνοῦσαν οἱ ὧρες. Ἔνιωθα νὰ εἶναι παρὼν κοντά μας ὁ Ἅ­­γιος, Γεωργία μου. Δὲν μοῦ ἔκανε καρδιὰ νὰ φύγω. 
http://dimitrisotiropoulosbooks.ecwid.com/
Ἔγραψα καὶ ἔδωσα νὰ μνημονεύο­νται τὰ ὀνόματα τῶν συγγενῶν μου, ἔ­­βαλα καὶ τὸ δικό σου ὄνομα, Γεωργία μου, καθὼς καὶ τὸ ὄνομα κάποιας Ἀρετῆς ποὺ ἔχει σοβαρὸ πρόβλημα στὸ λάρυγ­γά της. Ἐρχόταν καὶ στὸν Κύκλο μας. Ἀσφαλῶς τὴ γνωρίζεις.
– Δὲν μοῦ λές, τὴ διέκοψε ἡ ­Γεωργία, μή­πως πῆρες λίγο λαδάκι ἀπὸ τὸ καν­τήλι ποὺ εἶναι στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου;
– Βεβαίως! Ἔχω πάρει τρία μπουκα­λά­κια, κι ἂν σοῦ χρειάζεται, νὰ σοῦ δώ­σω ἕνα.
– Πολὺ μοῦ χρειάζεται, Κατερίνα μου, καὶ θὰ σοῦ εἶμαι εὐγνώμων, ἂν μοῦ προσ­φέρεις τὸ ἕνα· θὰ τὸ δεχτῶ ὡς ­εὐ­λο­γία τοῦ Ἁγίου.
– Τὸ ἀπόγευμα στὶς ἕξι θὰ τὸ ἔχεις.
Μὲ τὸ μπουκαλάκι στὸ χέρι ἡ Γεωργία πῆγε γρήγορα καὶ χτύπησε τὴν πόρτα τῆς γειτόνισσάς της Ἀρετῆς, ποὺ τῆς ἄνοιξε μὲ κάποιο θλιμμένο χαμόγελο.
– Καλῶς την τὴν κ. Γεωργία! Ἐλᾶτε! Πε­ράστε, καθίστε, εἶπε ἡ Ἀρετὴ μὲ μισοσβησμένη φωνή.
– Τί κάνεις, ἀδελφή μου; Πῶς εἶσαι; Θυ­μᾶμαι ὅτι εἶχες προβλήματα μὲ τὸν λάρυγγά σου, ἀλλὰ εἶχαν περάσει. Ἐρ­χόσουν καὶ στὸν Κύκλο ποὺ κάμναμε καὶ μελετούσαμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ κι ἕνα Ὀρθόδοξο περιοδικό. Τελευταῖα ὅ­­­μως ἀπουσίασες, καὶ ἀνησύχησα πο­λύ. Ἔμαθα ὅτι σὰ νὰ ἔχεις, λέει, μιὰ κύστη στὸ λάρυγγά σου καὶ δὲν μπορεῖς νὰ μιλήσεις. Ἔτσι εἶναι;
– Ἔτσι, κυρία Γεωργία μου, καὶ ἔχω κάνει καὶ λαρυγγοσκοπήσεις. Δὲν μπο­ρῶ νὰ καταπιῶ καλὰ οὔτε καὶ τὸ νερό. Σταγόνα-σταγόνα τὸ καταπίνω, καὶ μὲ πόνο. Κάποιοι γιατροὶ μιλᾶνε γιὰ καρκίνο καὶ γιὰ ἐγχείρηση, καὶ φοβᾶμαι. Λαιμός, βλέπετε, εἶναι αὐτός. Αὔριο μάλιστα ἔχουμε κλείσει συνάντηση μὲ τὸν εἰδικὸ γιατρὸ γιὰ νὰ βγάλει τὴν κύστη. Θὰ κάνω τὴν προσευχή μου ἀπόψε καὶ τὸ πρωί, καὶ ὁ Θεὸς βοηθός. Γενηθήτω τὸ θέλημά Του.
– ’Αμήν, Ἀρετή μου. Ἔτσι νὰ πᾶς αὔ­ριο στὸ γιατρό! Μὲ πίστη καὶ μὲ θάρρος! Ἐγὼ γιὰ κάποια βοήθειά σου σοῦ ἔφερα λίγο λαδάκι ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου τοῦ Θαυματουργοῦ ἀπὸ τὴν Αἴγινα. Μᾶς τὸ ἔφερε ἡ Κατερίνα Κ... ποὺ πῆγε στὴν Αἴγινα καὶ σὲ γνωρίζει ἀπὸ τὸν Κύκλο μας. Νὰ πιεῖς τὸ μισὸ σήμερα, μόλις τελειώσεις τὴ βραδινή σου προσευχή, καὶ τὸ ἄλλο μισὸ μετὰ τὴν πρωινὴ προσευχή σου. Καὶ τώρα σ’ ἀφήνω. Ὁ Θεὸς μαζί σου! Θὰ παρακαλέσω κι ἐγὼ ἀπόψε τὸν Ἅγιο νὰ σὲ βοηθήσει.
– Καληνύχτα σας. Εὐχαριστῶ πολύ!
Ὅταν πῆγε στὸ γιατρὸ τὴν ἄλλη μέ­ρα ἡ Ἀρετή, αἰσθανόταν μιὰ γλύκα στὸ λάρυγ­γά της. Ὁ γιατρὸς ­ἔκανε τὴ λαρυγγο­σκό­πηση, πρὶν κάνει τὴν ἐπέμβαση, καὶ γεμάτος ἀπορία, ­κοιτάζοντας μιὰ τὴν πλάκα τῆς ­ἐξετάσεως καὶ μιὰ τὴν Ἀρετὴ καὶ τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ λάρυγγά της μὲ τὰ μηχανήματά του, φώναξε: «Τί ἔγινε ἡ κύστη, κυρία μου;»
– Τὴν ἐξαφάνισε τὸ λαδάκι τοῦ Ἁγίου Νε­κταρίου, γιατρέ μου! φώναξε ­ὁλοκάθαρα πιὰ ἐκείνη κι ἔκανε τὸν σταυρό της.
Καὶ ὁ γιατρὸς τὴν κοίταζε ἀπορημένος...
Ἕνα ἀκόμη θαῦμα ἦλθε νὰ προστεθεῖ στὰ ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου! 


Πηγή: Ο Σωτήρ

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ:

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20