Στη φωτογραφία, ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπεδινός κατά τη διάρκεια διακονήματος
Ο μοναχισμός έχει μοναδικό σκοπό τη
μίμηση του Χριστού και την «εν Χριστώ» ζωή. Στο μοναχισμό μπορεί, εάν
θέλει κάποιος, να βρει τις πλέον κατάλληλες συνθήκες για τη θεραπεία των
ψυχικών πληγών γιατί βρίσκεται μακριά από τα αίτια τα οποία προκαλούν
την πτώση στην αμαρτία. Ο μοναχισμός βρήκε κατάλληλους τρόπους και
προγραμματισμούς που διευκολύνουν την μίμηση της ζωής του Χριστού, ο
οποίος έζησε με παρθενία, ακτημοσύνη και ταπείνωση. Ιδιαίτερα δε ο
κοινοβιακός μοναχισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση της ζωής
της κοινότητας της ζωής του Χριστού με τους αγίους Αποστόλους και της
ζωής των πρώτων χριστιανών στους οποίους όλα ήσαν κοινά. Μέσα στην
κοινωνία των αδελφών που ζουν μαζί (κοινός-βίος) βλέπουμε να
πραγματοποιούνται τα μεγαλεία του Θεού. Πραγματοποιείται έτσι η υπόσχεση
του Κυρίου ότι «ού γαρ εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα
εκεί ειμί εν μέσω αυτών».
Ο μοναχός παραδίδει εκούσια ολόκληρο τον εαυτόν του στον
πνευματικό Γέροντα και με την υπακοή νεκρώνει το θέλημα, τη γνώση, την
υπερηφάνεια και την οίησή του μιμούμενος τον πράο και ταπεινό Ιησούν, ο
οποίος έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου», θανάτου σταυρικού στον Πατέρα του.
Ο υποτακτικός διακονεί τους αδελφούς του σαν να διακονεί τον Κύριο.
Εργαζόμενος στο διακόνημά του με αγάπη προς τους αδελφούς του υποτάσσει
το φρόνημά του εσωτερικά στο φρόνημα του ενάρετου πατέρα του και με το
μυστήριο της υπακοής και της προσευχής αποκρούει κάθε εμπαθή κίνηση της
ψυχής που δημιουργείται από οποιαδήποτε πρόφαση αποκτώντας την θεομίμητη
και θεοφιλή ταπείνωση. Όπου θάβεται το θέλημα, εγείρεται η ταπείνωση,
όπως γράφει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
