ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Θελει ο Θεος, αλλα εσυ θελεις την «ησυχια» σου

12:21:00 π.μ.


Θέλει ο Χριστός να σου βγάλει τα αγκάθια, διότι είναι κηπουρός και εσύ θέλεις την ησυχία σου.

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός, σου χτυπάει, τον βάζεις να καθίσει στο σαλόνι της ψυχής σου και εσύ απορροφημένος με τις ασχολίες σου ξεχνάς τον μεγάλο επισκέπτη.

Εκείνος περιμένει να εμφανιστείς, περιμένει και όταν πλέον αργήσεις πολύ σηκώνεται και φεύγει.

Άλλη φορά πάλι, είσαι τόσο απασχολημένος που του απαντάς από το παράθυρο.

Δεν έχεις καιρό ούτε να ανοίξεις.

ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ – ΕΦΑΡΜΟΓΗ «ΒΗΜΑΤΑΡΙΣΣΑ»

https://www.orthodoxianewsagency.gr/orthodoxes-provoles/thelei-o-theos-alla-esy-theleis-tin-isyxia-sou/

Νικηταρας ο «Τουρκοφαγος», απο στρατηγος, επαιτης

1:33:00 π.μ.

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, έμεινε γνωστός ως Νικηταράς, ο επονομαζόμενος «Τουρκοφάγος». Ήταν ανηψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και γεννήθηκε το 1782 στο χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα, (σημ. Νέδουσα Μεσσηνίας).Όπως μας διηγείται ο ίδιος στα απομνημονεύματά του που κατέγραψε ο Γ. Τερτσέτης: «Εγεννήθηκα εις ένα χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα απο δώθε από του Μυστρά προς την Καλαμάτα. Ο προπάππος μου ήτον Προεστός και ο πατέρας μου έφυγε δεκαέξι χρόνων και επήγε με τα στρατεύματα τα Ρούσικα στην Πάρο και ήτον πολεμικός. Τον εσκότωσαν εις την Μονεμβασιά μαζί με έναν αδελφό και μ’ εναν κουνιάδο του. Από ένδεκα χρόνων, μαζί με τον πατέρα μου, έσερνα άρματα. Ετουφέκισα ένα Τούρκο στο Λεοντάρι».

Γονείς του ήσαν ο ΣταματέλοςΤουρκολέκας, αγωνιστής της περιοχής του Λεονταρίου, από την Μεγάλη Αναστάσοβα και η Σοφία Δημ. Καρούτσου από τον Άκοβο του Λεονταρίου, αδερφή της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Αικατερίνης και της Μαρίας συζύγου του Γιωργάκη Μεταξά (Απομνημονεύματα Θ. Κολοκοτρώνη), καθώς και της συζύγου του Δημητρίου Κάρτσωνα, από τα Αρφαρά, το όνομα της οποίας είναι άγνωστο. Από τα αδέλφια του γνωστά είναι ο Ιωάννης Τουρκολέκας, Νεομάρτυρας της Εκκλησίας που μαρτύρησε από τους Τούρκους και ο Νικόλαος Σταματελόπουλος.

Διωγμένος και επικηρυγμένος ο πατέρας του από τους Τούρκους, καθώς σε ηλικία 16 χρονών πολέμησε στην Πάρο με Ρώσικα στρατεύματα, βρήκε καταφύγιο στο μικρό συνοικισμό του Λεονταρίου (σημ. χωριό «Τουρκολέκα» Μεγαλόπολης) εκεί γεννήθηκε ο γιος του Νικόλαος και ο Γιάννης (1805) αδέλφια του Νικηταρά. Ο Γιάννης θανατώθηκε βάναυσα από τους Τούρκους το 1816 μαζί με τον πατέρα του Σταματέλο στη Μονεμβασιά και αγιοκατατάχθηκε αργότερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας.

Ο Νικήτας συμμετείχε σε ένοπλες ομάδες από την ηλικία των 11 ετών, αρχικά στο πλευρό του πατέρα του και εν συνεχεία στην ομάδα του Ζαχαρία Μπαρμπιτσιώτη. Το 1805, φθάνει στα Επτάνησα, όπου εντάσσεται στα Ρωσικά τάγματα και έπειτα μεταβαίνει στην Ιταλία για να πολεμήσει κατά του στρατού του Ναπολέοντα. Στη συνέχεια επιστρέφειστη Ζάκυνθο και υπηρετεί τους Γάλλους, οι οποίοι στο μεταξύ είχαν καταλάβει τα Επτάνησα με τη συνθήκη του Τίλσιτ (1807). Ακολούθως υπηρετεί στον Αγγλικό στρατό με το βαθμό του Πεντηκόνταρχου φέροντας το οικογενειακό του επώνυμο Τουρκολέκας.

Στις 18 Οκτωβρίου 1818, ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Ηλία Χρυσοσπάθη. Έκτοτε δεν κράτησε το οικογενειακό επώνυμο Σταματέλος, αλλά το υποκοριστικό Σταματελόπουλος, από το αρχικό επίθετο της οικογένειας Σταματέλος όπου και συναντάται μόνο στην Μεγάλη Αναστάσοβα.Το παράδειγμα του ακολούθησε και ο αδελφός του Νικόλας. Στον Ελληνικό λαό όμως έμεινε με το αγαπημένο του προσωνύμιο Νικηταράς, το οποίο υιοθέτησε ως επώνυμο ο γιός του Ιωάννης, μετά το 1854.

Με την έκρηξη της Επανάστασης, πήρε μέρος στην πρώτη μάχη που δόθηκε στο Βαλτέτσι Αρκαδίας (24 Απριλίου και 12-13 Μαΐου του 1821, είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Λεβίδι). Μετέπειτα, στη μάχη των Δολιανών (18 – 19 Μαίου), ο Νικηταράς που κρατούσε με 600 άντρες τα Άνω Δολιανά, κατάφερε να αποκρούσει 6.000 Τούρκους που επιτίθενται με πυροβολικό. Επειδή έπεσαν πολλοί Τούρκοι από το χέρι του εκείνη την ημέρα, οι άντρες του τον ονόμασαν Τουρκοφάγο. Διακρίθηκε και στις μάχες που ακολούθησαν, όπου συνεργάστηκε με το θείο του, κυρίως δε στην πολιορκία και την άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), και σε άλλες μάχες στην Στερεά Ελλάδα, δίπλα σε Οδυσσέα Ανδρούτσο και Γεώργιο Καραϊσκάκη. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Συντηρούσε δικό του σώμα ενόπλων με άνδρες που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

“Του Λεωνίδα το σπαθί,

Νικηταράς θα το φορεί”

Όταν οι Έλληνες συνέτριψαν το στρατό του Δράμαλη στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς μαζί με τους Δημήτριο Υψηλάντη και Παπαφλέσσα, είχε καταλάβει τη χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ’ όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, προκαλώντας τους μεγάλη καταστροφή. Κατά τη διάρκεια της μάχης μάλιστα, έσπασε τρία σπαθιά και όταν έσπασε το τελευταίο, το χέρι του έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε γιατρός για να μπορέσει να βγάλει το σπαθί. Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε την οχυρή θέση Αγιονόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους που προσπάθησαν να διαφύγουν. Τελικά ο Δράμαλης υποχώρησε (26 – 28 Ιουλίου 1822). Όταν τελείωσε η μάχη, οι πολεμιστές άρχισαν να μοιράζουν τα λάφυρα. Αναζήτησαν τον στρατηγό τους, τον Νικηταρά. Αυτός είχε αποτραβηχτεί να ξεκουραστεί. Τον ρώτησαν τι θέλει κι αυτός τους είπε: «Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να δω την πατρίδα μου λεύτερη». Με το ζόρι του χάρισαν ένα άλογο μεγαλόσωμο και ένα σπαθί. Ο Νικηταράς πήρε μέρος σε πολλές ακόμη μάχες μέχρι την Απελευθέρωση.

Επί Καποδίστρια υπήρξε στενός συνεργάτης του Κυβερνήτη, αλλά επί Όθωνος, υποστήριξε ενεργά το Ρωσικό Κόμμα (των Ναπαίων), με αποτέλεσμα να παραμεριστεί. Το 1843, όταν ο Βασιλιάς Όθωνας αναγκάστηκε να δώσει Σύνταγμα στην Ελλάδα του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστράτηγου μαζί με μία πενιχρή σύνταξη. Η Ελληνική Κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το ρωσόφιλο Κόμμα επεδίωκε να αντικαταστήσει τον Βασιλιά Όθωνα με κάποιον Ρώσο Πρίγκιπα, συνέλαβε το Νικηταρά δύο φορές και το 1839 και τον καταδίκασε, σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας. Ο Νικηταράς είχε εμπλακεί στην «Φιλορθόδοξο Εταιρεία» που στόχευε να επαναφέρει το ζήτημα της απελευθέρωσης των εδαφών πάνω από τα σύνορα Αμβρακικού – Παγασητικού και την μεταστροφή του Όθωνα στην Ορθοδοξία ή την αντικατάστασή του με Ορθόδοξο μονάρχη.

Τα βασανιστήρια που πέρασε στη φυλακή ήταν φρικτά και η υγεία του κλονίστηκε ανεπανόρθωτα. Έπασχε από σάκχαρο χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει σε μεγάλο βαθμό την όρασή του. Του χορηγήθηκε «άδεια επαιτείας», στον προαύλιο χώρο του Ναού της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, κάθε Παρασκευή. Απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 1849,πάμφτωχος, τυφλός και λησμονημένος.  Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί δίπλα από το θείο του Θ. Κολοκοτρώνη στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών. Όταν τον ρώτησε ο Τερτσέτης γιατί έμεινε φτωχός και δεν πήρε ποτέ του λάφυρα από τις μάχες, ο Νικηταράς απάντησε: «Πραματευτής δεν ήμουνα. Η μοίρα μου το θέλησε να γίνω καπετάνιος. Μα δε θα ήτανε σωστό να κάμω πραμάτεια το καπετανιλίκι μου για να καζαντίσω!».

Οποιοσδήποτε επίλογος στην παρουσίαση της ηρωικής και αναμφίβολα ευγενούς αυτής προσωπικότητας, θα ήταν φτωχός στο να περιγράψει όσα η επισκόπηση του βίου του μας έδειξε. Ο Νικηταράς, ήρωας εντός και εκτός πεδίου μάχης, έως την τελευταία στιγμή αντιμετωπίζει την Πατρίδα ως ύψιστο ιδανικό. Ποτέ δε ζητά να λάβει από αυτήν υλική ανταμοιβή για όσα έπραξε, ούτε την ταυτίζει με τις εκάστοτε ηγεσίες, παραπονούμενος για την κατάσταση στην οποία περιήλθε. Η έγνοια του είναι μόνο η Ελλάδα και πώς αυτή θα γίνει ανεξάρτητη από ξένους παράγοντες.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Αγαπητός Σ. Αγαπητός, Οι ένδοξοι Έλληνες του 1821

Μέξας Γ. Βαλέριος, Οι Φιλικοί, Κατάλογος των μελών της Φιλικής Εταιρείας εκ του αρχείου Σέκερη

Νικολακόπουλος Σ., Φιλορθόδος Εταιρεία, Ιστορική αναδρομή από την Φιλική Εταιρεία έως την Φιλορθόδοξο Εταιρεία

Τερτσέτης Γ., Νικηταρά του Τουρκοφάγου Απομνημονεύματα

https://www.pemptousia.gr/2021/02/nikitaras-o-tourkofagos-apo-stratigos-epetis/

Ο παπακαλογερος Νικολαος Πλανας: Ο Αγιος των ημερων μας [2 Μαρτιου 1932]

3:08:00 π.μ.



Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι μία ἐποχὴ διχασμοῦ τῆς καρδιᾶς, σύγχυσης, χάους, φόβου (ὄχι ὑπαρξιακοῦ), ἀπληστίας, παραζάλης καὶ ἀνησυχίας. Δὲν ὑπάρχει καμιὰ δίψα ἀλήθειας. Καὶ οὔτε ἀμείλικτα ἐρωτήματα ζωῆς ἀναζητοῦν κάποια ἀπόκριση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἐνῷ ἡ λαχτάρα γιὰ μάθηση καὶ χορτασμὸ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ σχεδὸν ἔχει νεκρωθεῖ. Συνάμα ἡ «ἀπολυταρχία τοῦ λογικοῦ» τείνει νὰ ἐπικρατήσει σ’ ἕνα σιδερένιο αἰώνα.
«Στὴν ἐποχή μας, γράφει ὁ Ἰω. Θεοδωρακόπουλος, ἔγιναν ὅλα μηχανικὰ καὶ ἀπρόσωπα, δηλαδὴ ἀνώνυμα, ἐξωτερικά⋅ ἔχασαν δηλαδὴ τὴν ἐσωτερικότητά τους. Καὶ ἡ ἀνωνυμία αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια πηγὴ τῆς σύγχρονης διαφθορᾶς».
Ὑπάρχει λοιπὸν στὸν κόσμο ἡ ἀγωνία τοῦ ἀδιέξοδου, ἔτσι ὅπως τὴ δίδαξαν ὁ Νίτσε, ὁ Σάρτρ, ὁ Καζαντζάκης καὶ ἄλλοι πολλοί, οἱ ὁποῖοι ἔβγαλαν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴ σιγουριὰ τῆς ἐγκοσμιότητας καὶ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ;
Ὡστόσο ὁ «Ἐκκλησιαστής» λέει: «Τὸν Θεὸ φοβοῦ καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε, ὅτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος» (ἔχει καθῆκον κάθε ἄνθρωπος).

Ποὺ θὰ πεῖ ὅτι ὅποιος συνειδητὰ ζεῖ μέσα στὸ ἔδαφος καὶ στὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ συνάμα βιώνει σωστὰ τὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα, καμιὰ ὑπέρμετρη τραγικότητα, θλίψη, ἀδιέξοδο καὶ ἀπειλὴ δὲν πρέπει νὰ φωλιάζει στὴν καρδιά του. Κανένα δίλημμα δὲν πρέπει νὰ κάμψει τὸ φρόνημα καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ χριστιανοῦ στὸ Θεό. «Μὴ φοβοῦ, ἀλλὰ πίστευε» μᾶς παραγγέλνε ὁ Κύριος.

Βέβαια, τοῦτοι οἱ καιροί, ἕνεκα τῆς μεγάλης πνευματικῆς τους καθίζησης ἀπαιτοῦν μία ξεχωριστὴ κατάθεση προσωπικῆς καὶ συλλογικῆς προσπάθειας, ἀφοῦ ἀκόμα καὶ ἡ ἁγιότητα ἀποτελεῖ ἕνα «λησμονημένο ὅραμα».
Καὶ εἶναι ἀρκετοὶ ἐκεῖνοι ποὺ νομίζουν ὅτι μποροῦν νὰ ἔχουν ποιότητα ζωῆς δίχως τρολέ (τὴν κεραία ποὺ ἀπὸ ἠλεκτροφόρο σύρμα δίνει κίνηση στὸ ὄχημα). Ἀλλὰ εἶναι φανερὸ πιά, ὅτι τίποτα τὸ δημιουργικὸ δὲν μπορεῖ νὰ κινηθεῖ δίχως πίστη καὶ μάλιστα στὸν ἀληθινὸ Θεό. «Δίχως Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» λέει ὁ Ντοστογιέφσκυ, καὶ βλέπουμε ποῦ πάει ὁ κόσμος σήμερα!
Ἐπίσης εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν κίνηση καὶ διατήρηση τοῦ τρολὲ μὲ τὸν ἠλεκτροφόρο οὐρανό, δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸν κάνει πάντα μόνος του! Εἶναι ἀνίσχυρος ὑποκειμενικὰ καὶ συγκυριακά. Γι’ αὐτὸ χρειάζεται βοήθεια. Θέλει διαλεκτικὴ ἐνίσχυση ἀπὸ φωτισμένες μορφές, ταπεινοὺς σηματοδότες, ταγοὺς καὶ ἁγίους. Οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ βαθιὰ πίστη καὶ τὴν ἔμπρακτη, χριστιανικὴ διδαχή τους, δίνουν ἐγγυημένες λύσεις στὰ πνευματικὰ καὶ ὑλικὰ προβλήματα τῆς καθημερινῆς ζωῆς.
Ἄλλωστε «ἡ πίστη μας χωρὶς αὐτοὺς τοὺς ἁγίους παύει νὰ ὑφίσταται». Καὶ «ἂν λησμονήσουμε αὐτὴ τὴν ἁγιότητα δὲν ἀπομένει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία παρὰ ὁ ταυτισμός της μὲ τὸν κόσμο», γράφει ὁ Μητροπ. Περγάμου Ἰω. Ζηζιούλας.
Μιὰ τέτοια μορφή, ἐπίκαιρης ἀναφορᾶς γιὰ τοὺς καιρούς μας, εἶναι καὶ ὁ ἁπλοϊκός, ταπεινὸς καὶ φτωχὸς (ἕως πένης) παπα-Νικόλας Πλανᾶς. Ὁ ὁποῖος βίωσε τὸ σκάνδαλο καὶ τὴ μωρία τῆς πίστης ὅπως τὴ χαρακτηρίζει ἡ Γραφὴ ὄχι γιὰ τὶς κηρυχτικές, συγγραφικές, πατερικὲς ἢ θύραθεν γνώσεις του, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀδιατίμητη ταπεινότητά του, τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν πλησίον, καὶ κυρίως γιὰ τὴ λιτότητα τοῦ βίου του. Ἦταν ἕνας ἀληθινὸς «φίλος τῆς ὑπακοῆς» στὸ θέλημα καὶ μόνο τοῦ Θεοῦ, ὑπόδειγμα χριστιανικοῦ βίου καὶ ποιμένα ὁ ὁποῖος, στ’ ἀλήθεια, «τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων».
Ὁ καλὸς αὐτὸς λευίτης ἔζησε καὶ ἐργάστηκε στὴν Ἀθήνα περισσότερα ἀπὸ ἑξήντα χρόνια καὶ κοιμήθηκε στὶς 2 Μαρτίου τοῦ ἔτους 1932. Θεωροῦσε ὅμως πάντοτε τὸν ἑαυτό του Νάξιο καὶ περηφανευόταν γι’ αὐτό.
Ὁ Νικόλας Πλανᾶς γεννήθηκε στὴ Νάξο τὸ 1851 ἀπὸ γνωστὴ καὶ πολύκλαδη οἰκογένεια τῆς Χώρας. Καὶ μεγάλωσε πλάι στὸ σπίτι τοῦ ὀνομαστοῦ τέκνου τῆς Ναξίας Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτη, μέσα σ’ ἕνα κλίμα μυστικῆς ἔξαρσης ποὺ καλλιεργοῦσαν τότε ἔντονα οἱ Κολλυβάδες, οἱ πατέρες τοῦ Ἄθω καὶ οἱ Γέροντες τοῦ Ἡσυχασμοῦ. Ἄλλωστε καὶ ὁ παπποὺς τοῦ Νικόλα Πλανᾶ ἀπὸ τὴν μητέρα του ἦταν ὀφφικιοῦχος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ὁ οἰκονόμος Γεώργιος Μελισσουργός. (Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δημήτρη Φερούση «Ὁ παπακαλόγερος Νικόλαος Πλανᾶς», ἐκδ. Ἀστέρος, Ἀθήνα 1992).
Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πατέρα του στὰ 1868, ὁ Νικόλας Πλανᾶς μαζὶ μὲ τὴ μητέρα του Αὐγουστίνα καὶ τὴ μικρὴ ἀδελφή του Σουσάνα «μετανάστεψε» στὴν Ἀθήνα. Ἀφοῦ στὸ μεταξύ, φέρνοντας μέσα του τὰ πλούσια βιώματα τῆς γενέθλιας γῆς καὶ τῆς οἰκογενειακῆς παράδοσης, εἶχε ἀποφασίσει τὴ σταδιοδρομία του!
Ὅταν ὁ Νικόλας Πλανᾶς ἔφυγε ἀπὸ τὸν λειμώνα τῆς ναξιακῆς γαλήνης καὶ ἦρθε στὴν Ἀθήνα, βρέθηκε ξαφνικὰ μέσα στὴ βαβούρα καὶ τὸ ἐγκόσμιο σκόρπισμα μιᾶς νέας Βαβυλώνας. Σ’ ἕνα κλίμα πρωτευουσιάνικης ἀσύνδετης, ταραγμένης καὶ ἀσυνάρτητης ζωῆς. Ἡ ὁποία δίχως συγκεκριμένη ταυτότητα, συνεχιζόταν πάνω στὰ χνάρια τῆς βαυαρικῆς καὶ ὀθωνικὴς ἄρνησης καὶ ἀμετροέπειας (μεγαλοστομίας). Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀθήνας, ὡς ἕνας ἄθλιος συρφετός, προσπαθοῦσαν, μιμούμενοι τὰ εὐρωπαϊκὰ κακέκτυπα ζωῆς, συμπεριφορᾶς καὶ φιλοσοφίας, νὰ συγκροτήσουν μία ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ συνείδηση. Σ’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τῆς πρωτεύουσας ἀναφέρεται ὁ Κονδυλάκης μὲ τοὺς «Ἄθλιους τῶν Ἀθηνῶν», ὁ Σουρῆς, ὁ Συνοδινὸς καὶ πολλοὶ ἄλλοι συγγραφεῖς. Ἀκόμα καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης ποὺ ἔγραψε πικραμένος:«Φεῦ. Τίς μοι δώσει ὕδωρ καὶ δάκρυα; Ἀπὸ τὸν τόπον τῆς δοκιμασίας καὶ τὸν τόπον τῆς μικρῆς ἀναψυχῆς, ἦλθα εἰς τὸν τόπον τῆς καταδίκης, ὅπου ἀπὸ πολλοῦ σύρω τὸν σταυρόν μου, μὴ ἔχων πλέον δυνάμεις νὰ τὸν βαστάζω εἰς τὴν πόλιν τῆς δουλοπαροικίας καὶ τῶν πλουτοκρατῶν. Ἔφθασα εἰς Ἀθήνας…»
Ἀλλὰ καὶ ὁ Κωστῆς Μπαστιᾶς δὲν φείδεται παρρησίας γιὰ νὰ περιγράψει τὴν κατάσταση τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσυναρτησίας ποὺ ἐπικρατοῦσε στὴν ἀλλοπρόσαλλη Ἀθήνα.
«Ὅ,τι ἱερὸ φυλάξαμε, γράφει, τετρακόσια χρόνια σκλαβιᾶς ποδοπατιέται, ὅ,τι μᾶς κράτησε ὄρθιους, σὰν ἀσάλευτο ἀντιστήλι, γκρεμίζεται. Σὲ τέτοιο γιουρούσι τοῦ σατανᾶ, κάθε ὑποταγὴ εἶναι ἄρνηση τῆς πίστης καὶ παράδοση στὸ διάβολο».
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο ἦρθε ὁ Νικόλας Πλανᾶς νὰ ζήσει καὶ νὰ καταθέσει τὸ ὑστέρημα τῆς καρδιᾶς του. Νὰ στηρίξει τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια μέσα ἀπὸ ταπείνωση καὶ ἀγάπη καὶ νὰ ἀνατρέψει πολλὲς κατεστημένες συνήθειες μέσα στὸ κέντρο τῆς ἀθηναϊκῆς ἀδιαφορίας καὶ τοῦ κυνικοῦ ἀθεϊσμοῦ. Νὰ ξαναδώσει τὴν ἱερότητα καὶ τὸν χαμένο ἐνθουσιασμὸ στὸν κόσμο τῆς θρησκευτικῆς, χριστιανικῆς λατρείας. Καὶ παρὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς λοιδορίες νὰ ἐγκαινιάσει μαζὶ μὲ τὸ φίλο του Παπαδιαμάντη καὶ τοὺς ἄλλους «Συμποτικούς» συντρόφους του, ἕνα νέο πνεῦμα ἐκκλησιαστικῆς καθαρότητας στὰ τέλη τοῦ 19ου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης σὲ ἄρθρο του μοναδικό, μὲ τίτλο: «Ἱερεῖς τῶν πόλεων καὶ ἱερεῖς τῶν χωρίων» ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ λεύκωμα «Ἡ Ἑλλὰς κατὰ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνας τοῦ 1896», μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔγραψε: «Γνωρίζω ἕνα ἱερέα εἰς τὰς Ἀθήνας. Εἶναι ὁ ταπεινότερος τῶν ἱερέων καὶ ὁ ἁπλοϊκότερος τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἀξιαγάπητος. Εἶναι ἁπλοϊκὸς καὶ ἐνάρετος. Εἶναι ἄξιος τοῦ πρώτου τῶν μακαρισμῶν τοῦ Σωτῆρος».
Ἐπρόκειτο γιὰ τὸν Νικόλα Πλανᾶ ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ πρῶτα στεφανώθηκε, στὶς 14 τοῦ Ἀπρίλη τοῦ 1879 καὶ τὸν Ἰούλιο χειροτονήθηκε διάκονος στὴ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος Πλάκας, ἔμεινε γιὰ λίγα χρόνια νὰ ὑπηρετεῖ μὲ ξεχωριστὸ ἦθος στὸν ἴδιο Ναό. Καὶ στὴ συνέχεια, στὶς 2 Μαρτίου τοῦ 1884, χειροτονήθηκε σὲ Πρεσβύτερο στὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἐλισαίου ὡς «Νικόλαος Πλανᾶς Ἱερεὺς ἐκ Νάξου» καὶ τοποθετήθηκε στὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βουλιαγμένης. Ἕνεκα ὅμως τοῦ ὅτι σὲ ὅλη τὴν περιοχὴ εἶχε μόνο τρεῖς οἰκογένειες ποιμένων ὡς ἐνορίτες, λειτουργοῦσε τακτικότερα στὸν Ἅγιο Ἐλισαῖο, στὸ Μοναστηράκι, μὲ ψάλτες τὸν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη. Καὶ εἶχε τὴν ἱερὴ συνήθεια νὰ κάνει σχεδὸν καθημερινὲς λειτουργίες καὶ ἀγρυπνίες σὲ ὅλα τὰ ἐκκλησάκια τῆς Ἀθήνας καὶ ἔξω ἀπ’ αὐτή.
Ἰδιαίτερα στὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἐλισαίου ὅπου τὸ τυπικὸ ἦταν ἁγιορείτικο, πλούσιο σὲ κατάνυξη, συγκεντρώνονταν πάρα πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐκκλησιαστικὲς μορφὲς τῆς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖες ἀργότερα ἔπαιξαν μεγάλο ρόλο στὸν ἐκκλησιαστικὸ βίο τῆς Χώρας, ὅπως ἦταν: ὁ Νεκτάριος Κεφαλᾶς, ὁ Φιλόθεος Ζερβᾶκος, ὁ Φώτης Κόντογλου, πολλοὶ Ἐπίσκοποι καὶ ἁγιορεῖτες Γέροντες. Οἱ ὁποῖοι στὸ πρόσωπο τοῦ παπα-Νικόλα Πλανᾶ, τοῦ ὀλιγογράμματου καὶ ταπεινοῦ ἱερέα, ἔβρισκαν καὶ βίωναν τὴν «πρόγευση τῶν ἐσχάτων». Τὴν ἁγιότητα ὡς ἐκκλησιαστικὴ ἐμπειρία. Ποὺ σημαίνει ὅτι μέσα στὸ μικρὸ ἐκκλησάκι ὑπῆρχε εἰκονισμὸς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ μετοχὴ στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ νοητὴ θέωση τῶν «μυσταγωγικῶς παρισταμένων».
Γιὰ τὸν παπα-Νικόλα Πλανᾶ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ θέμα ὑλικῶν ὠφελημάτων. Ἔνιωθε πάντοτε πλούσιος καὶ μόνο ὅτι ὑπηρετοῦσε τὸ Θυσιαστήριο ὡς ἱερέας Χριστοῦ καὶ ἁγίαζε τὸν κόσμο. Ζοῦσε σ’ ἕνα ταπεινὸ δωματιάκι στὸ σπίτι τῆς νύμφης του ἀπὸ τὸ γιό του Ἰωάννη, κάπου στὸ Κουκάκι (Γαργαρέττα). Φοροῦσε μόνιμα τὸ ἴδιο τριμμένο ρασάκι ἕως τὴν τελευτὴ τοῦ βίου του. Ἡ ὁποία ἔγινε, δίχως νὰ ἀρρωστήσει, τὴν Τσικνοπέμπτη τοῦ 1932, ἐνῷ εἶχε ξαπλώσει γιὰ νὰ κοιμηθεῖ.
Ἀργότερα γιὰ τὴ μοναδικότητα καὶ ἁγιότητα τοῦ Παπακαλόγερου Νικόλα Πλανᾶ, διαμορφώθηκε ἡ συνείδηση στὸ λαὸ ὅτι θαυματουργοῦσε. Καὶ ὅτι αὐτὸ συνέβη ἐπειδὴ ὁ Ὅσιος Νικόλας Πλανᾶς δὲν εἶχε τίποτ’ ἄλλο στὸ νοῦ του ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ διακονία τῶν συνανθρώπων του μέσα στὴν Ἐκκλησία.
Κατὰ τὴν κηδεία του, ποὺ ἔγινε στὸν Ἅγιο Γιάννη Βουλιαγμένης, ὅπου ὁ ἀγαθὸς Πρεσβύτερος ὑπηρέτησε ἐπὶ πενήντα ἔτη, ἀκούστηκαν πολλοὶ ἐπαινετικοὶ λόγοι καὶ γράφτηκαν στὸν Τύπο κείμενα ποὺ μιλοῦσαν γιὰ τὴν ἀφιλοκερδεία, τὴν ἁπλότητά του καὶ τὴν ἀπόλυτη καλοσύνη του. Τὸν ἐπικήδειο ἐκφώνησε ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κυρὸς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Καὶ τὸ μεγάλο πλῆθος τοῦ λαοῦ ἀπαίτησε νὰ γίνει ἡ περιφορὰ τοῦ σκηνώματός του σὲ ὅλη τὴν Πλάκα τῆς Ἀθήνας ὅπου ἔζησε καὶ διακόνησε.
Στὶς μέρες μας, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου Νικολάου Πλανᾶ, εἶναι ἐπίκαιρη καὶ παραδειγματικὴ γιὰ τὸν Κλῆρο καὶ τὸ Λαό. Ἡ αὐτάρκειά του ἦταν πνευματική. Καὶ αὐτὸ τοῦ ἔδινε τὴ δυνατότητα νὰ αἰσθάνεται πλούσιος ἐνῷ ἦταν φτωχός. Νὰ ἔχει μόνιμα τὸν τρολὲ ἑνωμένο μὲ τὸν Οὐρανὸ καὶ δίχως κανένα φόβο νὰ ἀντιμετωπίζει ὅλες τὶς ἐξωτερικὲς συγκυρίες, οἱ ὁποῖες καὶ στὰ χρόνια του ἦταν πολὺ σκληρὲς καὶ πιεστικές, ὅπως καὶ στὶς μέρες μας! Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας, μετὰ τὴν ἁγιοκατάταξή του, δίκαια ψάλλει:
«Πλανᾶς ὁ Νικόλαος,
ὁ ταπεινὸς πρεσβύτερος
ὤφθη ἐκλεκτὸς Χριστοῦ ἐργάτης,
μικρὸς τὸ δέμας,
πεφωτισμένος τὸν νοῦν,
πίστει σοφῶν ὑπερτερῶν,
ὄρθρῳ καὶ νυχθημερῶν τῷ φωτὶ αὐγαζόμενος».
« Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ὁ Θεὸς ἐπέλεξε,
τὴν δ’ ἔπαρσιν τῶν σοφῶν τούτοις κατῄσχυνεν.
Εὐφραίνου ἡ ταπεινὴ Νάξος,
γενέθλη Πλανᾶ χρηματίσασα
Νικόλαον τὸν ἁπλοῦν
ἐν ἱερεῦσι Χριστοῦ ἡ ἐκθρέψασα…»


Πηγή: Orthodox Fathers, Τράπεζα Ιδεών

 Σας άρεσε το άρθρο; Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook για άμεση ενημέρωση: https://www.facebook.com/hellasorthodoxy

Φιλοκαλια των ιερων νηπτικων, Εμφανισεις και θαυματα της Παναγιας, Σαν σημερα στην Επανασταση του 1821 & αλλα...

3:02:00 π.μ.

Πατήστε Εδώ και επισκεφθείτε το ανανεωμένο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο μας
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - ΠΡΟΤΑΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΥΝΤΑΚΤΗ
ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ
 Για τηλεφωνικές παραγγελίες καλέστε: 
 210 4111770 & 6978 619094 
ΔΕΙΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ:

Εκοιμηθη ο Μητροπολιτης Κιλκισιου Εμμανουηλ

5:21:00 μ.μ.


Εκοιμήθη πριν από λίγο ο Σεβ. Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Εμμανουήλ, ο οποίος αντιμετώπιζε χρόνια προβλήματα υγείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Σεβασμιώτατος υπέστη ανακοπή καρδιάς σε Κέντρο Αποκατάστασης που νοσηλευόταν, μετά από πολυήμερη νοσηλεία που προηγήθηκε στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου της Θεσσαλονίκης.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ.κ. Εμμανουήλ (Σιγάλας) εγεννήθη εις Ερμούπολιν Σύρου (την καταγωγήν έλκων εξ Αμοργού) το 1953.

Εις την Ερμούπολιν παρηκολούθησε τα εγκύκλια μαθήματα (Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο) και εισήχθη εις την Θεολογικήν Σχολήν του Α.Π.Θ. απ’ όπου απεφοίτησε το 1976 με τον βαθμόν 7,9 (Λίαν Καλώς) και ενεγράφη σε Μεταπτυχιακό τμήμα της αυτής Σχολής.

Το 1977 διωρίσθηκε καθηγητής στην Μέση Εκπαίδευση και το 1980 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος εις Θήραν από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Θήρας, Αμοργού και Νήσων κυρό Γαβριήλ. Xειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης και διορίστηκε ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Θήρας από τον Μάρτιο του 1980 ενώ συγχρόνως έλαβε οργανική θέση καθηγητού, στο Γυμνάσιο Αμοργού.

Εις την ως άνω Μητρόπολη παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1983 και από 1ης Σεπτεμβρίου 1983 μετετέθη ως ιεροκήρυξ εις την Ιεράν Μητρόπολιν Θηβών και Λεβαδείας και ετοποθετήθη ως καθηγητής εις το Γυμνάσιο της ιστορικής πόλεως των Θεσπιών.

Το 1986 προήχθη εις την θέσιν του Διευθυντού του Γυμνασίου Θεσπιών και το 1992 τοποθετήθηκε Διευθυντής του Γενικού Λυκείου Θεσπιών, όπου και υπηρέτησε έως της εκλογής του εις Μητροπολίτην.

Διηκόνησε πλησίον του νυν Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ως ιεροκήρυξ, κατηχητής επί 25ετίαν και επί εν έτος πλησίον του Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεωργίου, έχων μετ’ Αυτών αρίστην συνεργασίαν. Υπηρέτησε τον λειτουργικόν, ιεροκηρυκτικόν, κατηχητικόν και εκπαιδευτικόν χώρον επί 30 συναπτά έτη, χάριτι Θεού.

Στις 12 Οκτωβρίου 2009 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου υπό της Σεπτής Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ενώ χειροτονήθηκε Επίσκοπος εις τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου Αθηνών την 17ην Οκτωβρίου 2009. Την 11ην Νοεμβρίου 2009 ενθρονίστηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κιλκίς.

https://arxon.gr/2021/03/ekoimithi-o-mitropolitis-kilkisioy-emmanoyil/

Ποθουμε την ουρανια πατριδα;

12:18:00 π.μ.

Όλοι γνωρίζουμε ότι στη γη είμαστε προσωρινοί. Η ψυχή μας πρόσκαιρα κατοικεί στο υλικό σώμα. Θα έρθει όμως η στιγμή – άγνωστη για τον καθένα μας – που η ψυχή θα αποχωρισθεί το σώμα, την προσωρινή αυτή κατοικία της, για να ζήσει σε μια άλλη κατάσταση.

Η μέρα του θανάτου για τον πιστό Χριστιανό είναι η μέρα που φεύγει από τον κόσμο της ματαιότητας και πηγαίνει στον αληθινό κόσμο του Θεού. Γι’ αυτό και τους Αγίους, τους γιορτάζουμε τη μέρα του θανάτου τους. Είναι η μέρα που γεννιούνται στην αληθινή ζωή, μέσα στο φως και στη δόξα του Θεού. Ο θάνατος μας μεταφέρει από την επίγεια στην ουράνια πατρίδα μας. Ο ουρανός είναι η αιώνια πατρίδα μας, την οποία προσδοκούμε. Γι’ αυτό δεν θλιβόμαστε, ούτε μελαγχολούμε όταν μας μιλούν για τον θάνατο.

Ο απόστολος Παύλος με την αταλάν­τευτη πίστη και βεβαιότητα που τον δια­κρίνει, γράφει στους Φιλιππησίους γι’ αυτή τη μεγάλη αλήθεια της ουράνιας πατρίδας, σε αντίθεση με κάποιες ομάδες Χριστιανών στους Φιλίππους που έστρεφαν το ενδιαφέρον τους και την προσοχή τους στις απολαύσεις του κόσμου αυτού. «Ημών γαρ το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. γ´ 20). Η δική μας κατοικία βρίσκεται στους ουρανούς. Εκεί είμαστε πολιτογραφημένοι. Αλίμονο σ’ αυτούς που περιόρισαν τα ενδιαφέροντά τους εδώ στη γη σαν να μην υπάρχει ουρανός. Επενδύουν στα πλούτη, στη δόξα, στις τιμές, στις γήινες απολαύσεις του κόσμου. Πιστεύουν όλοι αυτοί ότι εδώ είναι ο Παράδεισος, γι’ αυτό και όλα τα βλέπουν εφήμερα, προσ­καιρα. Και μάλιστα περιγελούν με τα έργα τους την ευαγγελική αλήθεια.

Eυτυχώς όμως, εκτός από τους «τα επίγεια φρονούν­τας», υπάρχουν και οι άνθρωποι του πνεύματος. Υπάρχουν οι αληθινοί Χριστιανοί που γνωρίζουν ποια ει­ναι η αιώνια πατρίδα μας. Κατανοούν ότι και τα πιο μεγαλοπρεπή παλάτια και ανάκτορα δεν είναι τίποτε μπροστά στη λαμπρότητα, στη φωτεινότητα και στην ευτυχία της Βασιλείας των Ουρανών. Όλα εκεί είναι «εύδια» (γαλήνια), «πάντα ημέρα και λαμπρότης», όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος (ΕΠΕ 28, 794).

Ας σκεφθούμε πως η ουράνια πολιτεία έχει ετοιμασθεί από τον Θεό. Στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως μας προσκαλεί ο Κύριός μας: «Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου» (Ματθ. κε´ [25] 34). Στον ουρανό λοιπόν από τον Θεό έχει ανεγερθεί η οικία μας, η «πόλις η αγία», η «άνω Σιών», «η έχουσα την δόξαν του Θεού» η ουράνιος (Αποκ. κα´ [21] 10-11). Υπάρχει λοιπόν κανείς που να μη λαχταρά να βρεθεί σε μια τέτοια πατρίδα που δεν θα υπάρχουν πόλεμοι, ούτε φιλονικίες, ούτε μίση, αλλά μόνο αγάπη, συμφωνία, ενότητα με όλους τους Αγίους; Μας το βεβαιώνει ξεκάθαρα ο ιερός Χρυσόστομος. Τι λέει; Εκεί «παν­τα χαρά, πάντα ειρήνη, πάντα αγάπη, πάντα ευθυμία, πάντα ευφροσύνη, παν­τα αληθή και ειλικρινή». Εκεί δεν θα υπάρχει «θυμός, ου λύπη, ου χρημάτων έρως, ου σωμάτων πόθος, ου πενία, ου πλούτος, ουκ ατιμία, ουκ άλλο των τοιούτων ουδέν» (ΡG 55, 319 και ΡG 63, 883-885).

Όταν σκεπτόμαστε τον ουρανό, οι δοκιμασίες και οι θλίψεις των εγκοσμίων ξεπερνιούνται ευκολότερα, γιατί στη θέση τους βάζουμε τα υπερκόσμια. Επί σης η προσδοκία ότι κάποια μέρα θα συναντήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο Οποίος δοξασμένος πρόκειται να επανέλθει, μας συγκρατεί ώστε να περιφρονούμε την αμαρτία. Δεν θα μας θέλγει η μικρής διαρκείας αμαρτωλή ηδονή μπροστά στην παναρμόνια και ανεκλάλητη υμνωδία του ουρανού.

Η σκέψη ότι κάποια μέρα θα κα­θίσου­με στο τραπέζι του ουρανού μας βοηθά να στολίζουμε την ψυχή μας με έργα αρετής και αγάπης. Μας βοη­θά να έ­χου­με πάντοτε έτοιμες τις αποσκευές μας, διότι είναι άγνωστη η ημέρα και η ώρα που θα φύγουμε για την ουράνια πατρίδα μας. Ζούμε με τη λαχτάρα των ε­ξορίστων, που με πόθο αναμένουν την ευτυχισμένη ημέρα που θα τους αποδοθούν όλα τα δικαιώματα σαν σε νόμιμους και γνήσιους πολίτες της δικής τους πατρίδας.

Αλήθεια, ποθούμε την ουράνια αυτή πανέμορφη πατρίδα μας; Πηγαίνει τακτικά ο νους μας εκεί; Μιλάμε γι’ αυτήν; Μήπως δενόμαστε με τα εφήμερα και προσ­κολλάται η καρδιά μας στα πα­ρόντα, σ’ αυτά που φεύγουν και σύν­τομα χάνουν τη ζωντάνια τους και την ομορφιά τους σαν τα κρίνα του αγρού; Σκεπτόμαστε ότι η θέση μας είναι κοντά στο Θεό; Πολλοί καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες, πολλές φορές και εφάμαρτες, προκειμένου να κερδίσουν μια θέση. Πόσο περισσότερο ε­μείς αξίζει να κοπιάζουμε, για να απολαύσουμε τη χαρά του Παραδείσου;

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος

https://www.orthodoxianewsagency.gr/orthodoxes-provoles/pothoume-tin-ourania-patrida/

Κυριακη του Ασωτου – Η προσωπικη μας ελευθερια

2:42:00 π.μ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Α΄ Κορ. στ΄ 12-20
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ - Λουκ. ιε΄ 11-32
Κυριακή του Ασώτου σήμερα καϊ ή άγία μας 'Εκκλησία μας καλεί νά θυμηθοΰμε τήν περιπέ­τεια του νέου έκείνου ό όποιος θέλησε νά ζήσει έλεύθερος, μακριά άπό τό σπίτι τοϋ πατέρα του, καί τελικά κατέληξε νά γίνει ένας έλεεινός δοϋλος. Ωστόσο, τό δράμα τοΰ άσώτου υίοΰ έπαναλαμβάνεται στή ζωή κάθε άνθρώπου ό όποιος στό όνομα τής έλευθερίας περιφρονεί τις έντολές τοΰ Θεοϋ καί τελικά καταλήγει νά καταντήσει δοϋλος τών παθών καί τών κατώτερων έπιθυμιών του.
Αύτό άκριβώς τό σημείο ύπογραμμίζει ό άπόστολος Παύλος στό σημερινό άποστολικό άνάγνωσμα λέγοντας: «Πάντα μοι έξεστιν, άλλ' ού πάντα συμφέρει- πάντα μοι έξεστιν, άλλ' ούκ έγώ έξουσιασθήσομαι ύπό τίνος»· δηλαδή είμαι έλεύ­θερος νά τά κάνω όλα, δέν συμφέρουν όμως όλα. Όλα είναι στήν έξουσία μου, άλλά έγώ δέν θά έξουσιαστώ καί δέν θά γίνω δοϋλος σέ τίποτε.
Μακάρι αύτό τό σάλπισμα τής έλευθερίας νά τό άκουγαν όλοι οί άνθρωποι οί όποιοι, ένώ έπιθυμοϋν νά ζοϋν χωρίς φραγμούς, τελικά καταντούν αιχμάλωτοι σέ τρομερές έξαρτήσεις: στό άλκοόλ, τό κάπνισμα, τά ναρκωτικά ή σέ άλλες άμαρτωλές συνήθειες καί κοσμικές έπιδράσεις.


Ας μή μάς παρασύρουν λοιπόν τά συνθήματα τοϋ κόσμου πού μάς καλούν νά ζήσουμε έλεύθεροι άπό τά «μή» καί τά «πρέπει», νά άποδεσμευθοϋμε άπό τούς δήθεν περιορισμούς πού θέτει ό νόμος τοϋ Θεού. Ό νόμος τοϋ Θεοϋ όχι μόνο δεν μας στερεί την ελευθερία, αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτός που περιφρουρεί την ελευθερία μας και μας ασφαλίζει.
Στή συνέχεια ό άπόστολος Παύλος, προκειμένου νά άποδείξει ότι ή ζωή τοΰ χριστιανού είναι έντελώς άσύμβατη μέ τήν πορνεία καϊ κάθε είδους άνηθικότητα, όμιλεΐγιά τό άνθρώπινο σώμα καϊ άποκαλύπτει τή μοναδική άξία καϊ ιερότητα του: «Ούκ οϊδατε ότι τό σώμα ύμών ναός τοϋ έν ύμϊν Αγίου Πνεύματος έστιν;» έρωτά- δέν ξέρετε ότι τό σώμα σας είναι ναός τοϋ Αγίου Πνεύματος, τό Όποιο κατοικεί μέσα σας καϊ Τό έχετε λάβει άπό τόν Θεό;
Απευθύνεται σέ χριστιανούς ό Άπό­στολος καϊ τούς ύπενθυμίζει ότι άπό τή στιγμή πού δέχθηκαν τό άγιο Βάπτισμα καϊ σφραγίστηκαν μέ τό άγιο Χρίσμα, τό σώμα τους έγινε κατοικητήριο τοϋ Αγίου Πνεύματος.
Καθώς μάλιστα κοινωνούν τό Σώμα καϊ τό Αίμα τοϋ Κυρίου, γίνονται σύσσω­μοι καϊ σύναιμοι Χριστού καϊ συνεπώς τά μέλη τοϋ σώματος τους είναι μέλη τοϋ Χριστού. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, νά χρησιμοποιήσουν αύτά τά μέλη γιά τή δι­άπραξη άμαρτίας;
Είναι συγκλονιστικός ό συλλογισμός τοϋ θεοπνεύστου Αποστόλου. Είναι ά- σύλληπτο τό ύψος στό όποιο άνεβάζει ό πανάγαθος Θεός τό πλάσμα Του, τόν άνθρωπο. Έρχεται καϊ κατοικεί έντός του καϊ καθιστά τό σώμα του άγιο θυσι­αστήριο, ναό έμψυχο, άσυγκρίτως ιερό­τερο άπό τούς άψυχους χειροποίητους ναούς. Ας τιμούμε λοιπόν καϊ άς σεβό­μαστε τό σώμα μας πού άγιάζεται μέ τά Μυστήρια τής 'Εκκλησίας μας καϊ άς τό χρησιμοποιούμε πάντοτε άνάλογα μέ τις ύψηλές προδιαγραφές τοΰ Πλάστη του καϊ τόν τελικό σκοπό του, πού είναι ή συμμετοχή του στή δόξα τοϋ Θεοϋ.
Ωστόσο κάποιοι, προκειμένου νά δι­καιολογήσουν τις παρεκτροπές τους, προβάλλουν τήν ένσταση: «Τό σώμα μου είναι δικό μου. 'Εχω λοιπόν τό δικαίωμα νά τό χρησιμοποιώ όπως θέλω καϊ αισθάνομαι καλύτερα». Είναι όμως έτσι;... Ό άπόστολος Παϋλος δίνει κα­τηγορηματική τήν άπάντηση: «Ούκ έστέ έαυτών- ήγοράσθητε γάρ τιμής»· δέν άνήκετε στόν έαυτό σας, διότι εξαγορα­σθήκατε μέ τίμημα βαρύ, μέ τό άτίμητο Αίμα τοϋ Χριστοϋ.
Ναί, οφείλουμε νά τό παραδεχθούμε: Δέν άνήκουμε στόν έαυτό μας, άλλά στόν Πλάστη καϊ Δημιουργό μας, στόν Σωτή­ρα καϊ Λυτρωτή μας. 'Εκείνος μάς έπλα­σε καϊ μάς χάρισε τή ζωή. Δικό Του δώρο είναι καϊ ή έλευθερία μας, τήν όποία όμως χάσαμε μέ δική μας ύπαιτιότητα, καθώς ύποδουλωθήκαμε στήν άμαρτία. Άλλά πόσο φιλάνθρωπος είναι ό Κύριος! Μάς έξαγόρασε άπό τή δουλεία τής άμαρτίας μέ τό πανάγιο Αίμα Του!
Αφού λοιπόν και ή φυσική και ή πνευ­ματική μας ζωή είναι δώρο τοΰ Θεοϋ, μέ ποιό δικαίωμα άπαιτοϋμε νά ορίζουμε μόνοι μας τή ζωή μας; Πώς τολμούμε νά άσχημονοϋμε στό μυστήριο τής ζωής ή νά έπεμβαίνουμε μέ φονικές μεθόδους, όπως π.χ. ή έκτρωση; "Οσοι είμαστε συν­ειδητοί χριστιανοί οφείλουμε νά άποφεύγουμε κάθε αισχρή πράξη πού γίνεται μέ τό σώμα καϊ νά άποδιώκουμε κάθε πο­νηρή σκέψη καϊ έπιθυμία άπό τήν ψυχή μας, διότι άναγνωρίζουμε ότι δέν oρίζουμε τόν έαυτό μας. Είμαστε «άπελεύθεροι Κυρίου» (Α' Κορ. ζ 22)! Τήν έλευθερία μας τή χρωστάμε σ' 'Εκείνον. Τοϋ οφεί­λουμε λοιπόν άπόλυτη ύπακοή καϊ αιώ­νια εύγνωμοσύνη και άγάπη!


Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ

……………………………………………………..

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

              Α΄προς Κορινθίους, κεφ. ΣΤ΄, εδάφια 12-20 

  12 Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος 13 τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· 14 ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ 15 οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο. 16 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. 17 ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι 18 φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. 19 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; 20 ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παναγιώτη Τρεμπέλα

   12 Ας επανέλθω τώρα στο ηθικό ζήτημα. Όλα έχω εξουσία να τα κάνω, δεν συμφέρουν όμως όλα. Όλα είναι στην εξουσία μου, αλλά εγώ δεν θα εξουσιαστώ και δεν θα γίνω δούλος σε τίποτε. 13 Τα φαγητά έχουν γίνει για την κοιλιά και η κοιλιά για τα φαγητά. Ο Θεός όμως θα καταργήσει στην άλλη ζωή και αυτά και εκείνα. Μπορείτε λοιπόν να τρώτε ό,τι θέλετε, αρκεί μόνο να μην γίνεστε δούλοι του φαγητού και της κοιλιάς. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και με τη γενετήσια επιθυμία· διότι το σώμα δεν έχει γίνει για την πορνεία αλλά για τον Κύριο, για να Του ανήκει ως μέλος Του. Και ο Κύριος είναι για το σώμα για να κατοικεί σε αυτό. 14 Και δεν έχει σημασία που το σώμα διαλύεται με τον θάνατο. Ο Θεός και τον Κύριο ανέστησε και όλους εμάς θα αναστήσει με την δύναμή Του15 Ναι. Το σώμα δεν έγινε για την πορνεία, αλλά για τον Κύριο. Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; Να αποσπάσω λοιπόν τα μέλη Του και να τα κάνω μέλη πόρνης; Ποτέ μην  συμβεί να το κάνω αυτό. 16 Ή δεν ξέρετε ότι εκείνος που συνδέεται στενά και προσκολλάται στην πόρνη είναι ένα σώμα με αυτήν; Διότι λέει η Γραφή: «Θα γίνουν οι δύο μια σάρκα»17Εκείνος όμως που προσκολλάται στον Κύριο, γεμίζει ολόκληρος και διευθύνεται από το Πνεύμα του Κυρίου και γίνεται ένα πνεύμα με Αυτόν.

    18 Φεύγετε μακριά από την πορνεία. Κάθε αμάρτημα που τυχόν θα κάνει ο άνθρωπος δεν βλάπτει τόσο άμεσα και κατευθείαν το σώμα. Εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει στο ίδιο του το σώμα· διότι με την παράνομη μίξη μολύνει άμεσα και πληγώνει αυτήν την ρίζα του πολλαπλασιασμού των ανθρώπων και συντελεί στη διάλυση της οικογένειας19.Ή δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ο ναός του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο κατοικεί μέσα σας και το έχετε λάβει από τον Θεό, και συνεπώς δεν ανήκετε στον εαυτό σας; 20 Ναι. Δεν ορίζετε τον εαυτό σας· διότι εξαγοραστήκατε με βαρύ τίμημα, με το ατίμητο αίμα του Χριστού. Αποφεύγετε λοιπόν κάθε αισχρή πράξη που γίνεται με το σώμα· και αποδιώκετε κάθε πονηρή σκέψη και επιθυμία από το πνεύμα σας. Και έτσι να δοξάζετε τον Θεό με το σώμα σας και με το πνεύμα σας, τα οποία ανήκουν στον Θεό.


https://aktines.blogspot.com/2014/02/blog-post_15.html 

ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20