Λογος στην Κοιμηση της Θεοτοκου

1:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).

Το ακούτε, το καταλαβαίνετε; Νομίζω ότι ακόμα και θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια το γεγονός ότι όλοι όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού και πιστεύουν στον Ουράνιο Πατέρα του, ο οποίος τον έστειλε, αμέσως μετά το θάνατο τους θα περάσουν στην αιώνια ζωή. Δεν υπάρχει λόγος να δικαστούν αυτοί που έχουν ζωντανή πίστη στο Θεό και υπακούουν στις εντολές του.

Και στους μεγάλους δώδεκα αποστόλους είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός: «αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. 19, 28). Δικαστές και κατήγοροι θα είναι κατά την Φοβερά Κρίση του Θεού οι Απόστολοι του Χριστού και, βεβαίως, είναι τελείως αδύνατο να φανταστούμε να δικάζονται η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, ο Βαπτιστής του Κυρίου Ιωάννης, οι μεγάλοι προφήτες του Θεού, ο Ηλίας και ο Ενώχ τους οποίους ζωντανούς τους πήρε ο Θεός στον Ουρανό, όλο το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων του Χριστού, οι δοξασμένοι από τον Θεό άγιοι αρχιερείς και θαυματουργοί με επί κεφαλής τον άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας.

Είναι αδύνατον ακόμα και να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη πως θα δικαστούν αυτοί, οι όποιοι άκουσαν από το στόμα του Χριστού: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21). Σ' αυτούς τους μεγάλους αγωνιστές του Χριστού, σαν σε πολύτιμους ναούς κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και ζώντας στη γη, αυτοί βρισκόταν στην άμεση κοινωνία με τον Θεό, επειδή έτσι είπε ο Κύ¬ριος μας Ιησούς Χριστός: «Εάν τις αγαπήση με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυ¬τόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν. 14, 23).

Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ' αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. Γι' αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.

Μού ήρθε τώρα στο μυαλό και κάτι καινούριο. Σ' ένα από τα προηγούμενα κηρύγματα μου σάς έλεγα, ότι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τη δύναμη του Θεού έγινε άφθαρτο και ανελήφθη στους ουρανούς. Αυτό μάς λέει και το κοντάκιο της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».

Προσέξτε: «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν». Σκεπτόμενοι αυτό, ας θυμηθούμε και τι γράφει η Αγία Γραφή για το θάνατο του μεγαλυτέρου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, του Μωυσή στο 34ο κεφάλαιο του βιβλίου του Δευτερονομίου, ότι πέθανε σύμφωνα με το λόγο του Θεού στο όρος Νεβώ και τάφηκε στη γη Μωάβ. Ο τάφος του μεγάλου αυτού προφήτη έπρεπε να είναι για πάντα τόπος προσκυνήματος για όλο το λαό του Ισραήλ. Όμως στη Βίβλο διαβάζουμε, ότι: «ουκ οίδεν ουδείς την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Όμως κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ εμφανίστηκε ο Μωυσής στον Κύριο και Δεσπότη του τον Ιησού μαζί με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος αρπάχτηκε ζωντανός στους ουρανούς.

Νομίζω ότι δεν θα είναι αμαρτία αν θα πούμε, ότι το σώμα του μεγάλου Μωυσή, όπως και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με τη δύναμη του Θεού, έμεινε άφθαρτο. Γι' αυτό και ο τάφος του είναι άγνωστος.

Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24). Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, φ η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΤΟΜΟΣ Γ'

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

πηγή

loading...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Περιστερι με νυστερι..! (Μνημη Αγιου Λουκα)

5:06:00 μ.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ, ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ.

Eυαγγελιστής Λουκάς Iατρός ο αγαπητός (Kολ. Δ΄14)·

Aρχιεπίσκοπος Λουκάς Iατρός ο επίσης αγαπητός!..

 Ιερός Σκυταλοδρόμος του ομωνύμου και ομοτέχνου του Aποστόλου, ευαγγελίσθηκε Xριστόν εν δυσχειμέροις καιροίς. 

O πρώτος, δυο χιλιάδες χρόνια πριν, ευαγγελίσθηκε προφορικώς και γραπτώς. 

Ο νέος Λουκάς, δυο χιλιάδες χρόνια μετά, ηκολούθησε πιστά τα ευλογημένα αυτά ίχνη.

 Kατα κόσμον Bαλεντίν του Φέλιξ Bόινο Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14 Aπριλίου 1877 στο Kέρτς της χερσονήσου της Kριμαίας. Έζησε και μεγαλούργησε ως κληρικός, ιατρός, ιδία δε ως Άνθρωπος του Θεού-γνήσιος συνάνθρωπος, τον οποίο κατηύθυνε σε κάθε βήμα ο Θεάνθρωπος! Στο τέλος της δεκαετίας του 1880 η οικογένειά του μετεκόμισε στο Kίεβο. Σε όλη τη ζωή του ήτο πτωχός και επειδή ο μισθός του ήτο γλίσχρος, όταν του προσέφεραν χρήματα για θεραπείαν, ανέθετε να δοθούν απ’ ευθείας σε αναξιοπαθούντας. Tο 1904, με το ξέσπασμα του ρωσσο-ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Aνατολήν ως χειρουργός, συμπαραστατούμενος από την νοσοκόμο μέλλουσα σύζυγό του Άννα Bασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποίαν απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Ως εκλεκτός επιστήμων, εδημοσίευσε σαράντα έργα. 

Tον απασχολούσε πολύ η γενική αναισθησία, η οποία -όπως έλεγε- «την εποχήν εκείνην ήτο πολύ πιο επικίνδυνη από την ίδια την χειρουργικήν επέμβαση». Tο 1909, σε ηλικία μόλις 33 ετών, επινόησε έναν απλό και αποτελεσματικό τρόπο τοπικής αναισθησίας. Με την μέθοδό του αυτήν έκανε πεντακόσιες οκτώ εγχειρήσεις, με μεγάλην επιτυχίαν. Kλασικόν έργο του είναι τα «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», που συνεχίζει να χρησιμοποιείται! Tο 1946 τιμήθηκε -για το επιστημονικόν έργο του- με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία διάκριση της προπολεμικής Pωσσίας. O ίδιος απέσχεν από την απονομήν -αντίδραση αδιανόητη για την εποχήν εκείνη- διανέμοντας το χρηματικό ποσό του βραβείου στους πένητες. Tο 1947 του απαγορεύθυκε να ομιλή στους φοιτητές και σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια· Mάλιστα τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλον, επειδή γνώριζαν ότι «δεν είχε καθαρό παρελθόν, φυλακές, εξορίες, κηρύγματα…» κι επειδή επέμενε να πηγαίνη με το ράσο και τον Σταυρό του στους επιστημονικούς χώρους!..

 Yπάρχουν μαρτυρίες ότι ο Aρχιερεύς Λουκάς ενεφάνιζε πολλά πνευματικά χαρίσματα, όσο ακόμη ζούσε. Άσθενείς ομολόγησαν ότι τους έκανε ορθή διάγνωση, με το που τους έβλεπε! Όμολόγησαν ότι είχε διορατικό χάρισμα και ότι τους θεράπευσε με την προσευχή του, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οπότε δεν έβλεπε πλέον να χειρουργή.

 Στο βιβλίο του για τις πυογόνες λοιμώξεις, δεν φαινόταν μόνον η επιστημονική κατάρτιση του συγγραφέως, αλλά και η αγάπη του για τους ασθενείς. Σε κάποια σελίδα γράφει: 

«Ξεκινώντας την εξέταση, ο γιατρός, πρέπει να έχη υπόψη του όχι μόνο την κοιλιακή χώραν, αλλά τον ασθενή εξ ολοκλήρου, τον οποίο δυστυχώς οι γιατροί συνήθως αποκαλούν 'περίπτωση'. Ο άνθρωπος φοβάται και είναι απελπισμένος, η καρδιά του σπαρταρά, όχι μόνο με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, αλλά και με την μεταφορική της σημασία. Γι' αυτό πρέπει να δυναμώσετε την καρδιά του όχι μόνο με κάμφορα ή digulen, αλλά πρέπει να απαλλάξετε τον ασθενή από το άγχος και την ψυχολογική φόρτιση. Ο ασθενής δεν πρέπει να δη το χειρουργικό τραπέζι, τα έτοιμα εργαλεία, τους ανθρώπους με ιατρικές μπλούζες, με τις μάσκες στα πρόσωπα και τα γάντια στα χέρια. Κοιμίστε τον εκτός του χώρου του χειρουργείου. Επίσης φροντίστε να είναι ζεστός καθ' όλη την διάρκεια της εγχειρήσεως, διότι είναι πάρα πολύ σημαντικό»!

Πάντοτε ήτο συνειδητός Oρθόδοξος Xριστιανός, φιλακόλουθος. Παρακολουθούσε ορθοστάδην μακρές Aκολουθίες!.. Στο χειρουργείο του είχε πάντοτε ανηρτημένη την εικόνα της Θεοτόκου, ενώπιον της οποίας προσηύχετο πρίν από κάθε επέμβαση. Έπειτα με βαμβάκι ποτισμένο στο ιώδιο έκανε το σημείο του Σταυρού στο σώμα του ασθενούς, στο σημείον όπου θα χειριζόταν το νυστέρι.

Σ’ αυτό το σημείο, φίλες και φίλοι, παρακαλώ να μου επιτρέψετε μίαν προσωπικήν αναφορά στον μακαριστό παιδίατρό μου Φειδίαν Aρφαράν, ο οποίος όταν επρόκειτο να εμβολιάση εμένα και όλα τα παιδιά, έδειχνε με την γεμάτη σύριγγα τον ουρανό λέγοντας «Προς δόξαν Θεού…» και αμέσως μετά εμβολιάζοντας, συνεπλήρωνε «…και προς σωτηρίαν σού»! O Θεός να τον αναπαύη εν χώρα ζώντων και σκηναίς δικαίων.

Στις αρχές του 1920, μία από τις επιτροπές ελέγχου του νοσοκομείου -όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του ο Άγιος Λουκάς- έδωσεν εντολή να ξεκρεμάσουν την εικόνα της Παναγίας από το χειρουργείο, με αποτέλεσμα εκείνος να αρνήται να μπη στην αίθουσα!.. Aυτή την περίοδον, η σύζυγος υψηλοβάθμου στελέχους εισήχθη και ζητούσε να χειρουργηθή μόνον από τον Bόινο Γιασενέτσκι. Mπροστά στην επίμονη παράκλησή της, ο σύζυγός της δεσμεύθηκε ότι την επομένην ημέρα της εγχειρήσεως, θα γινόταν η… αναστήλωση της εικόνος, όπερ και εγένετο!

Ένα έτος μετά, χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Xήρος ων εξελέγη και χειροτονήθηκε Eπίσκοπος Tασκένδης το 1923, συνδυάζοντας αρμονικώς τα ποιμαντικά και τα επιστημονικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίαρχος του γενικού νοσοκομείου Tασκένδης, χειρουργούσε καθημερινώς και παρέδιδε μαθήματα στην Iατρική Σχολή, φορώντας πάντα το ράσο και τον επιστήθιο Σταυρό του!

Aφ’ ότου χειροτονήθηκε, μέχρι την εκδημία του, υπέστη συλλήψεις, βασανισμούς, εξορίες, κακουχίες και φυλακίσεις επί ένδεκα ολόκληρα χρόνια. Όμως και αυτό το μακρύ διάστημα δεν έπαψε να βοηθά τους ελαχίστους αδελφούς του Xριστού. Kατά την διάρκεια του B΄ Παγκοσμίου πολέμου διηύθυνε το στρατιωτικό νοσοκομείο του Kρανογιάρσκ, ενώ ήτο και Eπίσκοπος της περιοχής. Aπ’ το 1946 μέχρι το τέλος της ζωής του το 1961 οπότε απεβίωσε, ήτο Mητροπολίτης Συμφερουπόλεως. Oι ταλαιπωρίες υπέσκαψαν την υγεία του και την άνοιξη του 1952 επιδεινώθηκε η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1956 τυφλώθηκε οριστικώς από γλαύκωμα. Tα τελευταία εννέα έτη ήτο τυφλός.

 O Aρχιεπίσκοπος Λουκάς, πλέον ογδοντατεσσάρων ετών, αισθάνεται ότι το τέλος εγγίζει. Tο 1960, βοηθούμενος, λειτουργεί για τελευταία φοράν. Έκτοτε περιορίζεται να κηρύττη. Tην 11ην Iουνίου 1961, εορτή των Aγίων Πάντων, ο άξιος Aρχιερεύς εκδημεί προς τον Mεγάλον Aρχιερέα, ο Oποίος τον εντάσσει στην ιερά χορεία των Aγίων Tου. 

Oι αρχές απηγόρευσαν την εκφορά με τα πόδια από τους κεντρικούς δρόμους της πόλεως, πράγμα που προεκάλεσε λαϊκήν αγανάκτηση, ακόμη κι ετεροδόξων. Aναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν και η πομπή του σκηνώματος διήλθε δια της κεντρικής λεωφόρου της Συμφερουπόλεως και διήρκεσε τρισήμιση ώρες! Σμήνος περιστεριών, τις ώρες της πομπής, πετούσε κυκλικώς πάνω από το λείψανο του Aγίου και απομακρύνθηκε όταν πλέον ενταφιάσθηκε!.. 

Tον Nοέμβριο του 1995 με απόφαση της Oυκρανικής Eκκλησίας ανακηρύχθηκε άγιος, ενώ στις 17 Mαρτίου 1996 έγινε η Aνακομιδή των τιμίων λειψάνων του, ενώπιον σαράντα χιλιάδων παρευρισκομένων. H άρρητη ευωδία μετέφερε τα μηνύματα του Oυρανού!.. Στις 25 Mαϊου 1996 το Πατριαρχείο Mόσχας και πασών των Pωσσιών προέβη στην επίσημη ανακήρυξη του Aρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Λουκά, ως Aγίου της Eκκλησίας. H μνήμη του τιμάται στις 11 Iουνίου, επέτειο της μακαρίας κοιμήσεώς του.

Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά

«Παιδιά μου πολύ σας παρακαλώ, ντυθήτε με την πανοπλία που δίνει ο Θεός, για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου. Δεν μπορείτε να φαντασθήτε πόσο πονηρός είναι. Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα. Προσέξτε! Τον διάβολο δεν τον συμφέρει να δεχθή κανείς την ύπαρξή του, να σκέφτεται και να αισθάνεται ότι είναι κοντά στον άνθρωπον. Ένας κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από έναν ορατόν εχθρόν. Ω πόσο μεγάλος και τρομερός είναι ο στρατός των δαιμόνων… Πόσον αμέτρητον είναι το μαύρο τους πλήθος… Αμετάβλητα, ακούραστα, μέρα και νύκτα επιδιώκουν να σπρώξουν όλους εμάς που πιστεύουμε στο όνομα του Χριστού, να μας παρασύρουν στον δρόμο της απιστίας, της κακίας και της ασεβείας. Αυτοί οι αόρατοι εχθροί του Θεού, έχουν βάλει ως μοναδικό τους σκοπό μέρα και νύκτα να επιδιώκουν την καταστροφή μας. Όμως μη φοβάσθε, πάρτε δύναμη από το όνομα του Ιησού».

Παρατίθεται, εν συνεχεία, Ευχή του Αγίου «εις ασθενούντα», η οποία μπορεί να βοηθήση πολλούς συνανθρώπους, που ταλαιπωρούνται από διάφορες ασθένειες:

"Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον Aυτού μετά πάντων των αγίων. Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς, δια της αυτής αγάπης δι ης ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου. Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα -τη αρωγή της χάριτος- πλειστάκις εθεράπευσας. Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν· Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου. Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· Tον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (...) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας. Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (...) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα. Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν Θεότητά τε και Bασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

O Άγιος Λουκάς μετείχε ταυτοχρόνως δύο κόσμων, του φθαρτού των ανθρώπων και του αφθάρτου του Θεού. Δόξαζε τον Mεγάλον Aρχιερέα Xριστόν -κατανικώντας τις δυνάμεις του αρχεκάκου εχθρού- επαξίως ιστάμενος εις τόπον και τύπον Tου!..

Εμμανουήλ Μελινός

 θεολόγος συγγραφεύς

Διευθυντής Bιβλιοθήκης Iεράς Συνόδου της Eκκλησίας της Eλλάδος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ο Αγιος Λουκας ο Ιατρος για την ωρα του θανατου

5:04:00 μ.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Πριν γίνει ο προφήτης Δαβίδ βασιλιάς του Ισραήλ υπηρετούσε τον βασιλιά Σαούλ. Ο Σαούλ, επειδή γνώριζε ότι ο Δαβίδ θα πάρει το θρόνο, τον καταδίωκε, προσπαθώντας να τον θανατώσει.

Μια φορά όταν η ζωή του κινδύνευε, ο προφήτης Δαβίδ είπε σ’ αυτούς που ήταν τότε μαζί του· «Ένα βήμα με χωρίζει από τον θάνατο» (Α’ Βασ. 20, 3).

Θυμήθηκα τώρα αυτά τα λόγια γιατί πριν μία εβδομάδα έπρεπε να τα πω και εγώ. Ένα μόνο βήμα με χώριζε από το θάνατο. Για ένα διάστημα ήμουν σχεδόν πεθαμένος, σχεδόν καθόλου δεν είχα σφυγμό και η καρδιά μου παρά λίγο να σταματήσει να χτυπά.

Αλλά ο Κύριος με σπλαχνίστηκε. Και τώρα ακόμα είμαι αδύναμος και μόνο καθισμένος μπορώ να μιλάω με σας.

Θέλω να σας πω κάτι πολύ σημαντικό, θέλω να σας πω για την μνήμη του θανάτου, διότι ο θάνατος βρίσκεται πολύ κοντά στον καθένα μας, όπως ήταν τόσο κοντά σε μένα το προηγούμενο Σάββατο. Ο καθένας από μας μπορεί να πεθάνει ξαφνικά, τότε που δεν περιμένει. Γνωρίζετε ότι η ζωή πολλών ανθρώπων τελειώνει ξαφνικά και απρόοπτα.

Να θυμάστε πάντα, χαράξτε στην καρδιά σας τον λόγο αυτό του Χριστού· «Έστωσαν υμών αι οσφύες περιζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι» (Λκ. 12, 35). Να θυμάστε πάντα τον λόγο αυτό και ποτέ να μην τον λησμονήσετε.

Όταν οι άνθρωποι ετοιμάζονται να περπατήσουν ένα μακρύ δρόμο ή να κάνουν μία δύσκολη εργασία δένουν στη μέση τους το ζωνάρι. Και όταν περπατάνε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας έχουν μαζί τους λυχνάρια και είναι σημαντικό γι’ αυτούς τα λυχνάρια αυτά να είναι πάντα αναμμένα.

Το ίδιο και στην πνευματική μας ζωή, η μέση μας πρέπει να είναι ζωσμένη και τα λυχνάρια μας αναμμένα. Πρέπει να είμαστε ακούραστοι εργάτες του Θεού και να αγωνιζόμαστε πάντα κατά του διαβόλου, ο οποίος σε κάθε μας βήμα προσπαθεί να μας αποτρέψει από τον Χριστό και να μας θανατώσει με τους πειρασμούς.

Γι’ αυτό ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας έδωσε αυτή την εντολή· «Έστωσαν υμών αι οσφύες περιζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι».

Ποτέ να μην λησμονείτε ότι η επίγεια ζωή μάς δόθηκε για να προετοιμαστούμε για την ζωή την αιώνια και η τύχη μας στην αιώνια ζωή θα κριθεί απ’ αυτό, πώς ζήσαμε εδώ.

Να είστε πιστοί στον Χριστό, πιστοί με τον τρόπο που ο ίδιος έδειξε στην Αποκάλυψη του αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου. Εκεί Αυτός λέει· «Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Απ. 2, 10).

Πρέπει να είμαστε πιστοί στον Θεό, πρέπει ακούραστα κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή να υπηρετούμε τον Θεό. Η ζωή μας είναι σύντομη, δεν μπορούμε να σπαταλάμε άσκοπα αυτές τις λίγες ώρες και ημέρες της ζωής μας, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε την ώρα του θανάτου.

Όλοι οι άγιοι ασκητές είχαν πάντα στο νου τους την μνήμη του θανάτου. Μέσα στα κελλιά τους είχαν κρανίο για να το βλέπουν και να θυμούνται το θάνατο. Με δάκρυα το κοιτούσαν, σκεφτόμενοι ότι και αυτοί θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Υπηρετούσαν ακούραστα τον Θεό και δούλευαν εις τον Κύριον, όπως το έκανε ο όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ.

Εκείνοι, όπως και εσείς, άκουγαν κάθε μέρα στον εσπερινό τα λόγια του 33ου ψαλμού· «Θάνατος αμαρτωλών πονηρός» (Ψαλ. 33, 22). Όπως και εσείς, άκουγαν και αυτοί· «Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των όσιων αυτού» (Ψαλ. 115, 6).

Φοβερό θάνατο έχουν οι αμαρτωλοί. Και έχω δει πολλά παραδείγματα. Όμως ένα γεγονός που έχω δει πρίν 40 χρόνια τόσο βαθιά αποτυπώθηκε στη μνήμη μου που δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ήμουν τότε επαρχιακός γιατρός και με κάλεσαν στο σπίτι ενός πολύ γνωστού σ’ εκείνη την περιοχή πλούσιου γαιοκτήμονα, που ήταν άνθρωπος πολύ κακός. Όταν μπήκα μέσα στο σπίτι του μού έκανε εντύπωση η ακαταστασία που υπήρχε εκεί.

Άνθρωποι έτρεχαν από δω και από κει. Πάνω στο κρεβάτι ήταν ξαπλωμένος ένας γέρος με πρόσωπο κατακόκκινο που μόλις με είδε άρχισε κυριολεκτικά να ουρλιάζει. Έλεγε· «Γιατρέ, παρακαλώ, σώσε με! Πεθαίνω και μόνο με τη σκέψη, ότι μπορώ να πεθάνω».

Πού ήταν πριν εκείνος ο άνθρωπος, τι σκεφτόταν όταν ταλαιπωρούσε τους άλλους; Τι σκεφτόταν όταν τους έπαιρνε όλα τους τα χρήματα; Τώρα ο θάνατος ήλθε, είναι εδώ και είναι αργά πλέον να λες· «Πεθαίνω και μόνο με τη σκέψη, ότι μπορώ να πεθάνω». Θα έπρεπε η ζωή σου να ήταν τέτοια ώστε να μην φοβάσαι τον θάνατο.

Ποιος δεν φοβάται τον θάνατο; Μόνο αυτός που ακολουθεί τον Χριστό, που όλη την ζωή του κατευθύνει με σκοπό να τελεί τις εντολές του. Τέτοιοι άνθρωποι δεν φοβούνται τον θάνατο. Γνωρίζουν την υπόσχεση που έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στους μακαρισμούς· «Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς» (Μτ. 5, 12).

Τελείως διαφορετικός ήταν ο θάνατος των αγίων. Ο άγιος Σεραφείμ πέθανε γονατισμένος μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, στην οποία προσευχόταν πάντα. Έτσι στεκόμενος στα γόνατά του κοιμήθηκε και ήταν τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του.

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας λέει· «Περιπατείτε έως το φως έχετε, ίνα μη σκοτία υμάς καταλάβη» (Ιω. 12, 35). Ακόμα έχετε το φως του Χριστού, ακόμα έχετε την δυνατότητα να πηγαίνετε στο ναό, να ακούτε τις εντολές, να ακούτε το Ευαγγέλιο.

Να περπατάτε μέσα σ’ αυτό το φως. Γιατί, όταν έλθει ο θάνατος, το φως αυτό θα σβήσει για σας. Πέραν του τάφου δεν υπάρχει μετάνοια και θα πάρετε ανταπόδοση σύμφωνη με όσα έχετε κάνει στη ζωή σας.

Περπατάτε λοιπόν στο φως όσο έχετε το φως, για να μην σας καταλάβει το σκοτάδι, το σκοτάδι το αιώνιο, το σκοτάδι του θανάτου. Ο θείος απόστολος Παύλος λέει· «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. 6, 2).

Τώρα, όσο ζούμε, είναι για μας καιρός ευπρόσδεκτος, καιρός σωτηρίας. Τώρα πρέπει να σκεφτόμαστε την σωτηρία μας και να προετοιμαζόμαστε για την αιώνια ζωή. Αυτό κάνουν όλοι οι χριστιανοί, όλοι όσοι αγαπάνε τον Χριστό.

Πριν 70 χρόνια ζούσε στην Αγία Πετρούπολη ένας γιατρός που λεγόταν Γαάζ. Αυτός υπηρετούσε στις φυλακές και είχε καρδιά αγαθή, καρδιά γεμάτη ευσπλαχνία και αγάπη για τους ανθρώπους.

Από την θέση του, του γιατρού των φυλακών, προσπαθούσε όσο μπορούσε να βοηθήσει τους δυστυχισμένους ανθρώπους που κρατιούνταν εκεί. Έβλεπε πως έστελναν στα κάτεργα αλυσοδέσμιους κατάδικους, γνώριζε ότι θα περπατήσουν με τα πόδια χιλιάδες βέρστια μέχρι να φτάσουν στην Σιβηρία και η καρδιά του έσφιγγε από τον πόνο.

Για να αισθανθεί τον πόνο τους μια φορά φόρεσε στα πόδια του αλυσίδες και περπατούσε μ’ αυτές ώρες στην αυλή του σπιτιού του. Όταν βρισκόταν στην κλίνη του θανάτου, ο άγιος αυτός άνθρωπος και γιατρός, είπε στους συγκεντρωμένους γύρω του ανθρώπους τα εξής θαυμαστά λόγια, τα οποία πρέπει να τα βάλουμε καλά στο νου μας· «Να βιάζεστε να κάνετε καλό για τους άλλους».

Να βιάζεστε γιατί ο θάνατος όλους μάς περιμένει. Να μην είστε επιπόλαιοι, να είστε πιστοί μέχρι θανάτου και θα σας δώσει ο Θεός το στέφανο της ζωής.

Ο προφήτης Ησαΐας είπε ένα λόγο, τον οποίο επίσης πρέπει καλά να θυμόμαστε και που πρέπει βαθιά να αποτυπωθεί στην καρδιά μας· «Έκστητε, λυπήθητε, αι πεποιθυΐαι, εκδύσασθε, γυμναί γένεσθε, περιζώσασθε σάκκους τας οσφύας» (Ησ. 32, 11).

Τρέμετε ανέγνοιαστες, να έχετε την μνήμη του θανάτου, να σκέφτεστε πάντα την ώρα όταν θ’ αφήσετε αυτή την ζωή και ποτέ να μην το ξεχνάτε.

Και για να μην το ξεχνάμε, για να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε την οδό του Χριστού και να μην φοβόμαστε τον θάνατο, χρειαζόμαστε βοήθεια από τον Παντοδύναμο Θεό.

Χωρίς αυτή την βοήθεια δεν θα νικήσουμε τους πειρασμούς του διαβόλου, γι’ αυτό πρέπει να ζητάμε να μάς στείλει ο Θεός την χάρη του. Κύριε, ελέησε μας τους αμαρτωλούς, Κύριε, βοήθησε μας!

Πρέπει να Τον ικετεύουμε έτσι όπως Τον ικέτευε εκείνη η γυναίκα η ειδωλολάτρισσα, αυτή ήταν Χαναναία και όταν είδε τον Χριστό με τους μαθητές του άρχισε να φωνάζει δυνατά και να Τον ικετεύει· «Ελέησόν με, Κύριε, υιέ Δαυΐδ· η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται» (Μτ. 15, 22).

Αλλά ο Κύριος δεν της έδινε σημασία και συνέχιζε σιωπηλά το δρόμο του. Η γυναίκα συνέχιζε να Τον ικετεύει, όμως Εκείνος δεν απαντούσε.

Στο τέλος οι μαθητές του Τού είπαν· «Απόλυσον αυτήν, ότι κράζει όπισθεν ημών» (Μτ. 15, 23). Και ο Κύριος απάντησε· «Ουκ απεστάλην ει μη εις τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ισραήλ» (Μτ. 15, 24).

Η γυναίκα όμως συνέχιζε να Τον ικετεύει. Τι της είπε τότε ο Κύριος; «Ουκ έστι καλόν λαβείν τον άρτον των τέκνων και βαλείν τοις κυναρίοις» (Μτ. 15, 26).

Και άκουσε μία απάντηση καταπληκτική για την ταπείνωση και την πραότητα» «Ναι, Κύριε· και γαρ τα κυνάρια εσθίει από των ψιχίων των πιπτόντων από της τραπέζης των κυρίων αυτών» (Μτ. 15, 27), – δώσε μου, Κύριε, ένα ψίχουλο από το έλεός σου.

Σταμάτησε ο Κύριος, όταν το άκουσε, και της είπε· «Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι ως θέλεις, και ιάθη η θυγάτηρ αυτής από της ώρας εκείνης» (Μτ. 15, 28).

Πολλοί από μάς έχουν ζωή που δεν αρμόζει στους χριστιανούς. Πολλοί είναι βεβαρημένοι με διάφορες αμαρτίες, πολλοί έχουν ξεχάσει τον λόγο του Θεού· «Το κέντρον του θανάτου η αμαρτία» (Α’ Κορ. 15, 56).

Ο θάνατος πληγώνει αυτόν που είναι δούλος της αμαρτίας. Τότε, αν είμαστε τόσο αδύναμοι, αν το ένδυμα της ψυχής μας είναι όλο μαύρο από τις αμαρτίες μας, δεν είμαστε και εμείς σαν τα σκυλιά, δεν πρέπει και εμείς να κράζουμε προς τον Θεό, όπως έκραζε εκείνη η Χαναναία γυναίκα; «Κύριε, είμαι σαν το σκυλί, αλλά ελέησόν με!»

«Έστωσαν υμών αι οσφύες περιζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι». Αμήν.

ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΤΟΜΟΣ Γ’

ΕΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

https://ieramonopatia.gr/theologika/o-agios-loykas-o-iatros-gia-tin-ora-toy-thanatoy/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Εβλεπε τους αγιους Λουκα και Εφραιμ την ωρα της επεμβασης και ο αγιος Λουκας του επιβεβαιωσε την παρουσια του!

12:34:00 π.μ.

•

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ονομάζομαι Χρήστος Π., είμαι 46 ετών και  ζω στη Βόρεια Ελλάδα.

Το 2004 χειρουργήθηκα για όγκο στον εγκέφαλο. Μετά από τριάμισι χρόνια ο όγκος ξαναεμφανίστηκε.

Επισκέφθηκα αρκετούς γιατρούς, αλλά κανείς δεν ανελάμβανε να με χειρουργήσει.Ήμουν πολύ στενοχωρημένος και απογοητευμένος.

Τελικά βρέθηκε ένας γιατρός, ο οποίος αποφάσισε να τολμήσει αυτή την δύσκολη επέμβαση. Οι συγγενείς μου, μού έλεγαν να πάω να προσκυνήσω στον Άγιο Λουκά, που ήταν γιατρός και θα με βοηθούσε, όπως βοήθησε και τους άλλους.

Πήρα την απόφαση και πήγα να προσκυνήσω και να προσευχηθώ στην πόλη Γ. όπου υπήρχε εκκλησία του αγίου Λουκά. Εκεί γνώρισα έναν σεμνό και ταπεινό ιερέα, τον π. Κ.

Αυτός μου έδωσε δύναμη και κουράγιο κι έκανε παράκληση για μένα. Εξομολογήθηκα, κοινώνησα κι έφυγα να χειρουργηθώ. Ένα βράδυ είδα σε όνειρο τον άγιο Εφραίμ και μου είπε να μη στενοχωριέμαι και πως όλα θα πάνε καλά.

Στις 13 Μαρτίου 2007 μπήκα στο χειρουργείο.

Παρόλο που ήμουν ναρκωμένος έβλεπα τους γιατρούς που με χειρουργούσαν και μαζί μ’ αυτούς τον άγιο Λουκά και τον άγιο Εφραίμ.

Ο άγιος Λουκάς χειρουργούσε φορώντας μικρά στρογγυλά γυαλιά και κρατούσε ένα παλιό νυστέρι. Ο δε άγιος Εφραίμ μού κρατούσε το χέρι λέγοντάς μου να μη φοβάμαι και ταυτόχρονα με το αριστερό του χέρι με βομβάρδιζε με λάμψη στο κεφάλι.

Όταν τελείωσε το χειρουργείο και με πήγαν στην εντατική εμφανίστηκε μπροστά μου πάλι ο Άγιος Λουκάς και μου είπε:
– Ήμουν κι εγώ εκεί, στο χειρουργείο.

Του απάντησα:
– Το ξέρω.

Βγαίνοντας από το χειρουργείο, άκουσα τον χειρουργό μου να λέει: «Πρώτη φορά έκανα τόσο εύκολη εγχείρηση».

Θέλω να τονίσω πως δεν γνώριζα κάτι σχετικά με τους δύο αγίους. Από τότε έγιναν για μένα οι φύλακες άγγελοί μου.

 

Από το τετραμηνιαίο περιοδικό, ο «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου – Ο ασκητής και ιεραπόστολος (1884-1980), τεύχος 25, Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος-Απρίλιος 2009

https://www.pemptousia.gr/2021/02/evlepe-tous-agious-louka-ke-efrem-tin-ora-tis-epemvasis-ke-o-agios-loukas-tou-epiveveose-tin-parousia-tou/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Αγιος Λουκας Ο Ιατρος: Λογος Εις Το Γενεθλιον Της Υπεραγιας Δεσποινης Ημων Θεοτοκου Και Αειπαρθενου Μαριας

12:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός μιλά για το Γενέθλιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, που όλοι οι Ορθόδοξοι εορτάζουμε αύριο 8 Σεπτεμβρίου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, εκατομμύρια και δισεκατομμύρια άνθρωποι, είναι άνθρωποι κοινοί, τους οποίους η Αγία Γραφή ονομάζει «λαόν της γης» (Δ’ Βασ. 15, 5). Γιατί τους ονομάζει έτσι; Γιατί αυτοί μοιάζουν με γκρίζο χορτάρι ή με χαμόκλαδα. Δεν έχουν στη ζωή τους κάποιους ανώτερους σκοπούς και επιδιώξεις, ο νους τους είναι πολύ επιπόλαιος και ασχολείται μόνο με τις βιοτικές μέριμνες, τα γήινα αγαθά και τα καθημερινά προβλήματα.

Αλλά όπως στους λόφους και στα βουνά, που είναι σκεπασμένα με χόρτα και χαμόκλαδα, φυτρώνουν κάπου κάπου μεγάλοι κέδροι και τεράστιες βελανιδιές, έτσι και μεταξύ του λαού της γης αναδεικνύει Κύριος ο Θεός κάποιους ανθρώπους πολύ μεγάλους, οι οποίοι έχουν υψηλή διάνοια, σκέψη πολύ βαθιά και ο λόγος τους έχει μεγάλη δύναμη. Έχουν θέληση πολύ ισχυρή και κατέχουν όλη την επιστημονική γνώση. Τέτοιοι άνθρωποι δημιουργούν μία νέα πιο τέλεια ζωή και αλλάζουν τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και των λαών.

Αυτό βέβαια είναι πολύ σημαντικό, αλλά ασύγκριτα πιο σημαντικές είναι εκείνες οι ριζικές αλλαγές, τις οποίες πραγματοποιεί ο Θεός μέσω των πιο μεγάλων ανθρώπων, μέσω των μεγάλων ασκητών της ευσέβειας και της δικαιοσύνης, μέσω των μεγάλων ιεραρχών, των θαυματουργών και των οσίων. Στα έργα των μεγάλων φιλοσόφων υπάρχουν πολλές αντιφάσεις και συχνά οι άνθρωποι, οι οποίοι νομίζουν ότι μπορούν σ’ αυτούς να βρουν απάντηση σε μία παμπάλαια ερώτηση: «τί είναι η αλήθεια», απογοητεύονται. Η ιστορία της επιστήμης γνωρίζει πολλές περιπτώσεις όταν οι επιστημονικές θεωρίες, οι οποίες θεωρούνταν ασάλευτες, έχαναν τη σπουδαιότητά τους μπροστά στα νέα επιτεύγματα της επιστήμης.

Αλλα εντελώς διαφορετικά είναι τα πράγματα στην περιοχή του πνεύματος, στην περιοχή της ανώτατης θεολογικής γνώσης. Εκεί όλα είναι απαρασάλευτα και αιώνια. Πριν λίγο καιρό γιορτάζαμε την ημέρα του μαρτυρικού θανάτου του Προδρόμου και Βαπτιστού του Κυρίου Ιωάννου, για τον οποίο ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός είπε, ότι μεταξύ των γεννηθέντων από τις γυναίκες δεν εμφανίστηκε μεγαλύτερος από αυτόν. Έτσι ο Κύριος τον τοποθέτησε πιο πάνω από όλους τους σπουδαίους επιστήμονες, τους φιλοσόφους και τους καλλιτέχνες. Αυτόν, που υπήρχε σε μέγιστο βαθμό φορέας του Αγίου Πνεύματος και διάκονος της ανώτατης αλήθειας, τον ανέδειξε ενώπιον όλης της ανθρωπότητας ως τον πιο άξιο άνθρωπο.

Πριν λίγο καιρό, την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, σας έλεγα για το γεγονός ότι ο Κύριος και ο Θεός μας ο Ιησούς Χριστός τοποθέτησε τον Πρόδρομο Του πάνω από όλους τους γεννηθέντας από τις γυναίκες, δεν άφορα την Υπεραγία Παρθένο Μαρία, επειδή αυτή βρίσκεται πάνω ακόμα και από τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ.

Αν την γενέθλια ημέρα των μεγάλων ανθρώπων την τιμούμε και την γιορτάζουμε με πολύ σεβασμό, τότε με ποιά χαρά πρέπει να πανηγυρίζουμε σήμερα, τιμώντας την γενέθλια ημέρα Εκείνης, από την οποία έλαμψε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Κύριος και Θεός μας ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος από αυτή έλαβε την ανθρώπινη σάρκα. Στο απολυτίκιο της μεγάλης αυτής γιορτής ακούμε τα θαυμάσια λόγια: «Η Γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη…». Για όλη την οικουμένη, όχι μόνο για το ανθρώπινο γένος, αλλά και για τον κόσμο τον αόρατο, για τον κόσμο των αγγέλων έλαμψε σήμερα η μεγάλη χαρά.

Πάνω, λοιπόν, από όλους τους μεγάλους ανθρώπους, πάνω ακόμα και από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, πάνω από τους Αρχαγγέλους και τους Αγγέλους τοποθέτησε Κύριος ο Θεός την Υπεραγία Άχραντο Παρθένο Μαρία. Και βεβαίως δικαίως της έδωσε αυτή την θέση, επειδή σ’ αυτήν εσκήνωσε το Άγιο Πνεύμα, για να γίνει αυτή γήινη Μητέρα του Προαιώνιου Υιού του Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Το Πανάγιο Πνεύμα του Θεού έκανε την καρδιά της Μαρίας σε ασύγκριτο βαθμό πιο καθαρή από την καρδιά όλων των ανθρώπων. Την καθαρότητα της καρδιάς την θεωρεί ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα, γι’ αυτό και είπε στους μακαρισμούς: «μακάρι­οι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5, 8). Η αδιάλειπτη κοινωνία με τον Θεό, η θεωρία του προσώπου Του είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή, που ο Κύριος Ιησούς Χριστός υπόσχεται σ’ αυτούς που τηρούν τις εννέα αυτές εντολές, που τις ονομάζουμε μακαρισμούς.

Ας θυμηθούμε τι λέει ο Σωτήρας μας για την ανθρώπινη καρδιά. Ο λόγος Του μας εξηγεί γιατί Αυτός εκτιμά τόσο πολύ την καθαρότητα της καρδιάς. Είπε ο Κύριος:«Έσωθεν γαρ εκ της καρδίας των ανθρώπων οι διαλογισμοί οι κακοί εκπορεύονται, μοιχείαι, πορνείαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ασέλγεια, οφθαλμός πονηρός, βλα­σφημία, υπερηφανία, αφροσύνη΄ πάντα ταύτα τα πονηρά έσωθεν εκπορεύεται και κοινοί τον ανθρώπων» (Μκ. 7, 21-23). Αν έτσι είναι τα πράγματα και αν, σύμφωνα με το λόγο του Χριστού, οι ρίζες του κακού βρίσκονται στην ανθρώπινη καρδιά, τότε σίγουρα από την ίδια την καρδιά εκπορεύονται και όλοι οι καλοί και καθαροί λογισμοί και πράξεις. Επειδή η καρδιά είναι το κέντρο της αγάπης και η αγάπη είναι πλήρωμα όλου του νόμου.

Η καρδιά της Υπεραγίας και Αχράντου Παρθένου Μαρίας σκορπούσε το φως της εξαιρετικής καθαρότητας και αγάπης όχι μόνο στον γήινο κόσμο. Η ημέρα της λαμπροφόρου γεννήσεως της «χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη», σε όλο τον κόσμο των ασωμάτων δυνάμεων.

Να φυλάμε και εμείς, αδελφοί μου και αδελφές, στις καρδιές μας τη χαρά της λαμπροφόρας και μακάριας ημέρας της γεννήσεώς της. Ας προσπαθήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας να κρατάμε πάντοτε την καρδιά μας καθαρή, για να είμαστε άξιοι της αγάπης της Παναγίας, η οποία πάντα πρεσβεύει για μας ενώπιον του Υιού της του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον Οποίο, μαζί με τον Άναρχο Πατέρα και το Πανάγιο Πνεύμα, ανήκει δόξα, τιμή και προσκύνηση εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

 «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ Α΄», Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» 

http://www.orthodoxia.online/2018/09/07/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CF%82-%CE%BF-%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CE%BD-2/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Λογος στην Κοιμηση της Θεοτοκου

1:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).

Το ακούτε, το καταλαβαίνετε; Νομίζω ότι ακόμα και θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια το γεγονός ότι όλοι όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού και πιστεύουν στον Ουράνιο Πατέρα του, ο οποίος τον έστειλε, αμέσως μετά το θάνατο τους θα περάσουν στην αιώνια ζωή. Δεν υπάρχει λόγος να δικαστούν αυτοί που έχουν ζωντανή πίστη στο Θεό και υπακούουν στις εντολές του.

Και στους μεγάλους δώδεκα αποστόλους είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός: «αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. 19, 28). Δικαστές και κατήγοροι θα είναι κατά την Φοβερά Κρίση του Θεού οι Απόστολοι του Χριστού και, βεβαίως, είναι τελείως αδύνατο να φανταστούμε να δικάζονται η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, ο Βαπτιστής του Κυρίου Ιωάννης, οι μεγάλοι προφήτες του Θεού, ο Ηλίας και ο Ενώχ τους οποίους ζωντανούς τους πήρε ο Θεός στον Ουρανό, όλο το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων του Χριστού, οι δοξασμένοι από τον Θεό άγιοι αρχιερείς και θαυματουργοί με επί κεφαλής τον άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας.

Είναι αδύνατον ακόμα και να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη πως θα δικαστούν αυτοί, οι όποιοι άκουσαν από το στόμα του Χριστού: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21). Σ' αυτούς τους μεγάλους αγωνιστές του Χριστού, σαν σε πολύτιμους ναούς κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και ζώντας στη γη, αυτοί βρισκόταν στην άμεση κοινωνία με τον Θεό, επειδή έτσι είπε ο Κύ¬ριος μας Ιησούς Χριστός: «Εάν τις αγαπήση με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυ¬τόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν. 14, 23).

Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ' αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. Γι' αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.

Μού ήρθε τώρα στο μυαλό και κάτι καινούριο. Σ' ένα από τα προηγούμενα κηρύγματα μου σάς έλεγα, ότι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τη δύναμη του Θεού έγινε άφθαρτο και ανελήφθη στους ουρανούς. Αυτό μάς λέει και το κοντάκιο της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».

Προσέξτε: «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν». Σκεπτόμενοι αυτό, ας θυμηθούμε και τι γράφει η Αγία Γραφή για το θάνατο του μεγαλυτέρου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, του Μωυσή στο 34ο κεφάλαιο του βιβλίου του Δευτερονομίου, ότι πέθανε σύμφωνα με το λόγο του Θεού στο όρος Νεβώ και τάφηκε στη γη Μωάβ. Ο τάφος του μεγάλου αυτού προφήτη έπρεπε να είναι για πάντα τόπος προσκυνήματος για όλο το λαό του Ισραήλ. Όμως στη Βίβλο διαβάζουμε, ότι: «ουκ οίδεν ουδείς την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Όμως κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ εμφανίστηκε ο Μωυσής στον Κύριο και Δεσπότη του τον Ιησού μαζί με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος αρπάχτηκε ζωντανός στους ουρανούς.

Νομίζω ότι δεν θα είναι αμαρτία αν θα πούμε, ότι το σώμα του μεγάλου Μωυσή, όπως και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με τη δύναμη του Θεού, έμεινε άφθαρτο. Γι' αυτό και ο τάφος του είναι άγνωστος.

Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24). Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, φ η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΤΟΜΟΣ Γ'

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

πηγή

loading...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Περιστερι με νυστερι..! (Μνημη Αγιου Λουκα)

12:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ, ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ.

Eυαγγελιστής Λουκάς Iατρός ο αγαπητός (Kολ. Δ΄14)·

Aρχιεπίσκοπος Λουκάς Iατρός ο επίσης αγαπητός!..

 Ιερός Σκυταλοδρόμος του ομωνύμου και ομοτέχνου του Aποστόλου, ευαγγελίσθηκε Xριστόν εν δυσχειμέροις καιροίς. 

O πρώτος, δυο χιλιάδες χρόνια πριν, ευαγγελίσθηκε προφορικώς και γραπτώς. 

Ο νέος Λουκάς, δυο χιλιάδες χρόνια μετά, ηκολούθησε πιστά τα ευλογημένα αυτά ίχνη.

 Kατα κόσμον Bαλεντίν του Φέλιξ Bόινο Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14 Aπριλίου 1877 στο Kέρτς της χερσονήσου της Kριμαίας. Έζησε και μεγαλούργησε ως κληρικός, ιατρός, ιδία δε ως Άνθρωπος του Θεού-γνήσιος συνάνθρωπος, τον οποίο κατηύθυνε σε κάθε βήμα ο Θεάνθρωπος! Στο τέλος της δεκαετίας του 1880 η οικογένειά του μετεκόμισε στο Kίεβο. Σε όλη τη ζωή του ήτο πτωχός και επειδή ο μισθός του ήτο γλίσχρος, όταν του προσέφεραν χρήματα για θεραπείαν, ανέθετε να δοθούν απ’ ευθείας σε αναξιοπαθούντας. Tο 1904, με το ξέσπασμα του ρωσσο-ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Aνατολήν ως χειρουργός, συμπαραστατούμενος από την νοσοκόμο μέλλουσα σύζυγό του Άννα Bασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποίαν απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Ως εκλεκτός επιστήμων, εδημοσίευσε σαράντα έργα. 

Tον απασχολούσε πολύ η γενική αναισθησία, η οποία -όπως έλεγε- «την εποχήν εκείνην ήτο πολύ πιο επικίνδυνη από την ίδια την χειρουργικήν επέμβαση». Tο 1909, σε ηλικία μόλις 33 ετών, επινόησε έναν απλό και αποτελεσματικό τρόπο τοπικής αναισθησίας. Με την μέθοδό του αυτήν έκανε πεντακόσιες οκτώ εγχειρήσεις, με μεγάλην επιτυχίαν. Kλασικόν έργο του είναι τα «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», που συνεχίζει να χρησιμοποιείται! Tο 1946 τιμήθηκε -για το επιστημονικόν έργο του- με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία διάκριση της προπολεμικής Pωσσίας. O ίδιος απέσχεν από την απονομήν -αντίδραση αδιανόητη για την εποχήν εκείνη- διανέμοντας το χρηματικό ποσό του βραβείου στους πένητες. Tο 1947 του απαγορεύθυκε να ομιλή στους φοιτητές και σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια· Mάλιστα τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλον, επειδή γνώριζαν ότι «δεν είχε καθαρό παρελθόν, φυλακές, εξορίες, κηρύγματα…» κι επειδή επέμενε να πηγαίνη με το ράσο και τον Σταυρό του στους επιστημονικούς χώρους!..

 Yπάρχουν μαρτυρίες ότι ο Aρχιερεύς Λουκάς ενεφάνιζε πολλά πνευματικά χαρίσματα, όσο ακόμη ζούσε. Άσθενείς ομολόγησαν ότι τους έκανε ορθή διάγνωση, με το που τους έβλεπε! Όμολόγησαν ότι είχε διορατικό χάρισμα και ότι τους θεράπευσε με την προσευχή του, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οπότε δεν έβλεπε πλέον να χειρουργή.

 Στο βιβλίο του για τις πυογόνες λοιμώξεις, δεν φαινόταν μόνον η επιστημονική κατάρτιση του συγγραφέως, αλλά και η αγάπη του για τους ασθενείς. Σε κάποια σελίδα γράφει: 

«Ξεκινώντας την εξέταση, ο γιατρός, πρέπει να έχη υπόψη του όχι μόνο την κοιλιακή χώραν, αλλά τον ασθενή εξ ολοκλήρου, τον οποίο δυστυχώς οι γιατροί συνήθως αποκαλούν 'περίπτωση'. Ο άνθρωπος φοβάται και είναι απελπισμένος, η καρδιά του σπαρταρά, όχι μόνο με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, αλλά και με την μεταφορική της σημασία. Γι' αυτό πρέπει να δυναμώσετε την καρδιά του όχι μόνο με κάμφορα ή digulen, αλλά πρέπει να απαλλάξετε τον ασθενή από το άγχος και την ψυχολογική φόρτιση. Ο ασθενής δεν πρέπει να δη το χειρουργικό τραπέζι, τα έτοιμα εργαλεία, τους ανθρώπους με ιατρικές μπλούζες, με τις μάσκες στα πρόσωπα και τα γάντια στα χέρια. Κοιμίστε τον εκτός του χώρου του χειρουργείου. Επίσης φροντίστε να είναι ζεστός καθ' όλη την διάρκεια της εγχειρήσεως, διότι είναι πάρα πολύ σημαντικό»!

Πάντοτε ήτο συνειδητός Oρθόδοξος Xριστιανός, φιλακόλουθος. Παρακολουθούσε ορθοστάδην μακρές Aκολουθίες!.. Στο χειρουργείο του είχε πάντοτε ανηρτημένη την εικόνα της Θεοτόκου, ενώπιον της οποίας προσηύχετο πρίν από κάθε επέμβαση. Έπειτα με βαμβάκι ποτισμένο στο ιώδιο έκανε το σημείο του Σταυρού στο σώμα του ασθενούς, στο σημείον όπου θα χειριζόταν το νυστέρι.

Σ’ αυτό το σημείο, φίλες και φίλοι, παρακαλώ να μου επιτρέψετε μίαν προσωπικήν αναφορά στον μακαριστό παιδίατρό μου Φειδίαν Aρφαράν, ο οποίος όταν επρόκειτο να εμβολιάση εμένα και όλα τα παιδιά, έδειχνε με την γεμάτη σύριγγα τον ουρανό λέγοντας «Προς δόξαν Θεού…» και αμέσως μετά εμβολιάζοντας, συνεπλήρωνε «…και προς σωτηρίαν σού»! O Θεός να τον αναπαύη εν χώρα ζώντων και σκηναίς δικαίων.

Στις αρχές του 1920, μία από τις επιτροπές ελέγχου του νοσοκομείου -όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του ο Άγιος Λουκάς- έδωσεν εντολή να ξεκρεμάσουν την εικόνα της Παναγίας από το χειρουργείο, με αποτέλεσμα εκείνος να αρνήται να μπη στην αίθουσα!.. Aυτή την περίοδον, η σύζυγος υψηλοβάθμου στελέχους εισήχθη και ζητούσε να χειρουργηθή μόνον από τον Bόινο Γιασενέτσκι. Mπροστά στην επίμονη παράκλησή της, ο σύζυγός της δεσμεύθηκε ότι την επομένην ημέρα της εγχειρήσεως, θα γινόταν η… αναστήλωση της εικόνος, όπερ και εγένετο!

Ένα έτος μετά, χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Xήρος ων εξελέγη και χειροτονήθηκε Eπίσκοπος Tασκένδης το 1923, συνδυάζοντας αρμονικώς τα ποιμαντικά και τα επιστημονικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίαρχος του γενικού νοσοκομείου Tασκένδης, χειρουργούσε καθημερινώς και παρέδιδε μαθήματα στην Iατρική Σχολή, φορώντας πάντα το ράσο και τον επιστήθιο Σταυρό του!

Aφ’ ότου χειροτονήθηκε, μέχρι την εκδημία του, υπέστη συλλήψεις, βασανισμούς, εξορίες, κακουχίες και φυλακίσεις επί ένδεκα ολόκληρα χρόνια. Όμως και αυτό το μακρύ διάστημα δεν έπαψε να βοηθά τους ελαχίστους αδελφούς του Xριστού. Kατά την διάρκεια του B΄ Παγκοσμίου πολέμου διηύθυνε το στρατιωτικό νοσοκομείο του Kρανογιάρσκ, ενώ ήτο και Eπίσκοπος της περιοχής. Aπ’ το 1946 μέχρι το τέλος της ζωής του το 1961 οπότε απεβίωσε, ήτο Mητροπολίτης Συμφερουπόλεως. Oι ταλαιπωρίες υπέσκαψαν την υγεία του και την άνοιξη του 1952 επιδεινώθηκε η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1956 τυφλώθηκε οριστικώς από γλαύκωμα. Tα τελευταία εννέα έτη ήτο τυφλός.

 O Aρχιεπίσκοπος Λουκάς, πλέον ογδοντατεσσάρων ετών, αισθάνεται ότι το τέλος εγγίζει. Tο 1960, βοηθούμενος, λειτουργεί για τελευταία φοράν. Έκτοτε περιορίζεται να κηρύττη. Tην 11ην Iουνίου 1961, εορτή των Aγίων Πάντων, ο άξιος Aρχιερεύς εκδημεί προς τον Mεγάλον Aρχιερέα, ο Oποίος τον εντάσσει στην ιερά χορεία των Aγίων Tου. 

Oι αρχές απηγόρευσαν την εκφορά με τα πόδια από τους κεντρικούς δρόμους της πόλεως, πράγμα που προεκάλεσε λαϊκήν αγανάκτηση, ακόμη κι ετεροδόξων. Aναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν και η πομπή του σκηνώματος διήλθε δια της κεντρικής λεωφόρου της Συμφερουπόλεως και διήρκεσε τρισήμιση ώρες! Σμήνος περιστεριών, τις ώρες της πομπής, πετούσε κυκλικώς πάνω από το λείψανο του Aγίου και απομακρύνθηκε όταν πλέον ενταφιάσθηκε!.. 

Tον Nοέμβριο του 1995 με απόφαση της Oυκρανικής Eκκλησίας ανακηρύχθηκε άγιος, ενώ στις 17 Mαρτίου 1996 έγινε η Aνακομιδή των τιμίων λειψάνων του, ενώπιον σαράντα χιλιάδων παρευρισκομένων. H άρρητη ευωδία μετέφερε τα μηνύματα του Oυρανού!.. Στις 25 Mαϊου 1996 το Πατριαρχείο Mόσχας και πασών των Pωσσιών προέβη στην επίσημη ανακήρυξη του Aρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Λουκά, ως Aγίου της Eκκλησίας. H μνήμη του τιμάται στις 11 Iουνίου, επέτειο της μακαρίας κοιμήσεώς του.

Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά

«Παιδιά μου πολύ σας παρακαλώ, ντυθήτε με την πανοπλία που δίνει ο Θεός, για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου. Δεν μπορείτε να φαντασθήτε πόσο πονηρός είναι. Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα. Προσέξτε! Τον διάβολο δεν τον συμφέρει να δεχθή κανείς την ύπαρξή του, να σκέφτεται και να αισθάνεται ότι είναι κοντά στον άνθρωπον. Ένας κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από έναν ορατόν εχθρόν. Ω πόσο μεγάλος και τρομερός είναι ο στρατός των δαιμόνων… Πόσον αμέτρητον είναι το μαύρο τους πλήθος… Αμετάβλητα, ακούραστα, μέρα και νύκτα επιδιώκουν να σπρώξουν όλους εμάς που πιστεύουμε στο όνομα του Χριστού, να μας παρασύρουν στον δρόμο της απιστίας, της κακίας και της ασεβείας. Αυτοί οι αόρατοι εχθροί του Θεού, έχουν βάλει ως μοναδικό τους σκοπό μέρα και νύκτα να επιδιώκουν την καταστροφή μας. Όμως μη φοβάσθε, πάρτε δύναμη από το όνομα του Ιησού».

Παρατίθεται, εν συνεχεία, Ευχή του Αγίου «εις ασθενούντα», η οποία μπορεί να βοηθήση πολλούς συνανθρώπους, που ταλαιπωρούνται από διάφορες ασθένειες:

"Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον Aυτού μετά πάντων των αγίων. Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς, δια της αυτής αγάπης δι ης ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου. Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα -τη αρωγή της χάριτος- πλειστάκις εθεράπευσας. Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν· Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου. Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· Tον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (...) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας. Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (...) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα. Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν Θεότητά τε και Bασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

O Άγιος Λουκάς μετείχε ταυτοχρόνως δύο κόσμων, του φθαρτού των ανθρώπων και του αφθάρτου του Θεού. Δόξαζε τον Mεγάλον Aρχιερέα Xριστόν -κατανικώντας τις δυνάμεις του αρχεκάκου εχθρού- επαξίως ιστάμενος εις τόπον και τύπον Tου!..

Εμμανουήλ Μελινός

 θεολόγος συγγραφεύς

Διευθυντής Bιβλιοθήκης Iεράς Συνόδου της Eκκλησίας της Eλλάδος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ