Επίσκεψη ομοφυλόφιλου σε Ιερά Μονή - Απίστευτο περιστατικό!

8:04:00 μ.μ.

•

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ

Είμαι Δάσκαλος  πάνω από τριάντα χρόνια και έχω την χαρά να υπηρετώ σε ένα ορεινό χωριό της Πελοπονήσσου.

Εχθές κιόλας είχα την ευλογία να επισκεφθώ την Ιεράν Μονήν...με την σύζυγό μου και να προσκυνήσω την Θαυματουργόν Εικόνα.

Μαζί με εμάς, την ίδια ώρα, είχε καταφθάσει και ένας σοβαρός κύριος,γύρω στα σαρανταπέντε, υψηλού αναστήματος και γεροδεμένος .

Στην Μονήν αυτή διακονεί ως   Ηγουμένη ένας υπέροχος άνθρωπος, με πραγματικά ταπεινό φρόνημα, η Γερόντισσα.. μειλίχια, ευγενής γλυκομίλητη , ειλικρινής ,ακαίρεη ηθικά και με αρκετή συστολή.

-«Εμένα  που με βλέπετε, όταν είμουν νέα φορούσα μίνι.»

Έλεγε πολλάκις αυτομεμφόμενη  και με ταπείνωση, για την νεανική της αυτή παρεκτροπή.

Αφού προσκυνήσαμε εντός του Ι.Ναού κατευθυνθήκαμε στην μικρούλα έκθεση, όπως πάντα, για να αγοράσουμε καμιά ευλογία για τα παιδιά και τα εγγονάκια μας αλλά και για να ενισχύσουμε το πτωχό Μοναστήρι.

Μαζί με εμάς έψαχνε στα ράφια της Έκθεσης  και ο αναφερόμενος υψηλός κύριος.

Τότε με περισσή ευγένια και με  καλωσύνη τον ερωτά η Ηγουμένη:

-Θέλεις να σε βοηθήσω παιδί μου; Ψάχνεις κάτι για την γυνάικα σου;

Και εκείνος απαντά αγέρωχος και με θράσος:

-Όχι για την γυναίκα μου, αλλά για τον  άντρα μου!

Η Ηγουμένη ταρακουνήθηκε, σαν να μην άκουσε καλά και τον ξαναρωτά, όπου   λαμβάνει και την ίδια απάντηση.

-Ρε σύ!! Και συ μ’αυτούς είσαι;

-...

Ρε δεν ντρέπεσαι!, ρε φύγε από ΄δω!!!

-...

- Τόσες γυναίκες ρε, και συ  πας με άντρες; Και το καυχιέσαι κιόλας;

Η πίεσή της θα είχε φτάσει τουλάχιστον στο εικοσιπέντε και η μαύρη κεφαλομαντήλα κόντευε να εξαερωθεί από την αγανάκτησή της.

Δεν περίμενε τούτη η Μοναχούλα να γίνει παλλικάρι και φοβισμένος με την ουρά στα σκέλια την κοπάνησε σαν βρεγμένη γάτα, δίχως να μπορεί να απολογηθεί.

Ακούγοντας, όσο μπορούσε  να αφουγκρασθεί, η γερόντισσα... 90 χρονών κατέφθασε με την μαγκουρίτσα της στην έκθεση.

-Τι έγινε βρε παιδιά;

-Ήρθε ένας Τοιούτος!

-Ένας πτυχιούχος;

Εν τω μεταξύ ο περίφανος κίναιδος είχε εξαφανισθεί και τοτες πιο ήρεμη η Ηγουμένη, καθισμένη σε μία παλαιά καρέκλα μονολογούσε στεναχωρημένη.

-Βρε τον ευλογημένο! Και μεις αμαρτωλοί είμαστε, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, ο καθείς με τα πάθη του και τα λάθη του, αλλά ας έχουμε και λίγο αυτογνωσία και μετάνοια! Και όχι  να σου ρχεται με θράσος στο Μοναστήρι και να καυχιέται κιόλας που είναι τοιούτος;

Τότε επενέβην και εγώ.

«Το αμαρτάνειν ανθρώπινον, το εμμένειν Σατανικόν».

Για στο στόμα σου παιδί μου.Τα ύστερα του κόσμου.Τί να κάνω; να τον χαϊδέψω; Στο Χριστό πάμε με αληθινές κουβέντες και όχι με παραμύθια.

Και αφού κερασθήκαμε ένα ωραίο γλυκό κουταλιού, λάβαμε την ευλογία από την Γερόντισσα, μία σύγχρονη Μπουμπουλίνα, και με ελπίδα, διότι υπάρχουν ακόμη Λεωνίδες, πορευτήκαμε εις το  κλεινόν αστυ.

-ΔΑΣΚΑΛΟΣ-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ας ευχαριστούμε τον Θεό όχι μόνο όταν μας δίνει, αλλά και όταν δεν μας δίνει

5:00:00 μ.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Η προσευχή είναι μεγάλο αγαθό, αν γίνε­ται και με λογισμό αγαθό· αν ευχαριστούμε το Θεό όχι μόνο όταν μας δίνει, αλλά και όταν δεν μας δίνει ό,τι Του ζητάμε, αφού και τα δύο τα κάνει για την ωφέλειά μας.

Έτσι, και όταν δεν παίρνουμε, ουσιαστικά παίρνουμε με το να μην πά­ρουμε ό,τι δεν μας συμφέρει. Υπάρχουν, βλέπετε, πε­ριπτώσεις που η μη ικανοποίηση του αιτήματός μας είναι πιο ωφέλιμη. Και τότε ό,τι θεωρούμε σαν απο­τυχία είναι επιτυχία.

Ας μη στεναχωριόμαστε, λοιπόν, όταν ο Θεός αργεί να εισακούσει την προσευχή μας. Ας μη χά­νουμε την υπομονή μας. Μήπως και πριν ζητήσουμε κάτι, δεν μπορεί να μας το δώσει ο Πανάγαθος; Μπο­ρεί, φυσικά, αλλά περιμένει από μας κάποιαν αφορμή, ώστε να μας βοηθήσει δίκαια. Γι’ αυτό ας Του δίνου­με την αφορμή με την προσευχή και ας περιμένουμε με πίστη, με ελπίδα, με εμπιστοσύνη στην πανσοφία και στη φιλανθρωπία Του. Μας έδωσε ό,τι ζητήσαμε; Ας Τον ευχαριστούμε. Δεν μας έδωσε; Και πάλι ας Τον ευχαριστούμε, γιατί δεν γνωρίζουμε, όπως γνωρίζει Εκείνος, τι είναι καλό για μας.

Ας έχουμε ακόμα υπόψη μας, πως ο Θεός συχνά δεν αρνείται, αλλά μόνο αναβάλλει την ικανοποίηση κάποιου αιτήματός μας. Και γιατί αναβάλλει; Επειδή, χρησιμοποιώντας ως μέσο τη δική μας επιμονή στο αίτημα, θέλει να μας ελκύσει και να μας κρατήσει κο­ντά Του. Κι ένας φιλόστοργος πατέρας, άλλωστε, όταν του ζητάει κάτι το παιδί του, πολλές φορές αρνείται να του το δώσει, όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο το παιδί μένει κοντά του.

Με δυο λόγια, η αποτελεσματικότητα της προσευ­χής μας εξαρτάται:

πρώτον, από το αν είμαστε άξιοι να λάβουμε ό,τι ζητάμε·  δεύτερον, από το αν προσευ­χόμαστε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού·  τρίτον, από το αν προσευχόμαστε αδιάλειπτα·  τέταρτον, από το αν για όλα καταφεύγουμε στο Θεό· πέμπτον, από το αν ζητάμε εκείνα που είναι ωφέλιμα σ’ εμάς.

Και δίκαιοι ακόμα να παρακαλέσουν τον Κύριο, δεν θα εισακουστούν, αν δεν πρέπει. Ποιός ήταν δι­καιότερος από τον Παύλο; Και όμως, επειδή ζήτησε κάτι που δεν θα τον ωφελούσε, δεν εισακούστηκε. «Τρεις φορές παρακάλεσα γι’ αυτό τον Κύριο», γρά­φει ο ίδιος, «και η απάντησή Του ήταν: «Σου αρκεί η χάρη μου»» (Β’ Κορ. 12:8-9). Αλλά και ο Μωυσής δεν ήταν δίκαιος; Ε, ούτε κι εκείνος εισακούστηκε. «Φτά­νει πια!», του είπε ο Θεός (Δευτ. 3:26), όταν ζητούσε να μπει στη γη της επαγγελίας.

Πέρα απ’ αυτά, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που αχρηστεύει την προσευχή μας, και αυτό είναι η αμετανοησία. Προσευχόμαστε, ενώ επιμένουμε στην αμαρτία. Ετσι έκαναν οι Ιουδαίοι, γι’ αυτό ο Θεός είπε στον προφήτη Ιερεμία: «Μην προσεύχεσαι για το λαό αυτό! Δεν βλέπεις τι κάνουν;» (Ιερ. 7:16-17). Δεν απομακρύνθηκαν, λέει, από την ασέβεια. Κι εσύ με παρακαλάς γι’ αυτούς; Δεν σ’ ακούω!

Όταν, πάλι, ζητάμε κάτι κακό εναντίον των έχθρων μας, όχι μόνο δεν το πραγματοποιεί ο Θεός, αλλά και παροργίζεται. Γιατί η προσευχή είναι φάρ­μακο. Κι αν δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να χρησιμο­ποιήσουμε ένα φάρμακο, δεν θα ωφεληθούμε ποτέ από τη δύναμή του.

Πόσο μεγάλο καλό είναι η συνεχής προσευχή, το μαθαίνουμε από τη Χαναναία εκείνη του Ευαγγελίου, που δεν σταματούσε να κραυγάζει: «Ελέησέ με, Κύ­ριε!» (Ματθ. 15:22). Κι έτσι, αυτό που αρνήθηκε ο Χριστός στους αποστόλους, τους μαθητές Του, το πέ­τυχε εκείνη με την υπομονή της. Ο Θεός, βλέπετε, προτιμά για τα δικά μας ζητήματα να Τον παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι, που είμαστε και υπεύθυνοι, παρά να Τον παρακαλούν άλλοι για λογαριασμό μας.

Όταν έχουμε την ανάγκη ανθρώπων, χρειάζεται και χρήματα να δαπανήσουμε και δουλόπρεπα να κο­λακέψουμε και πολύ να τρέξουμε. Γιατί οι άρχοντες του κόσμου τούτου όχι μόνο δεν μας δίνουν εύκολα ό,τι τους ζητάμε, αλλά συνήθως ούτε καν να μας μι­λήσουν δεν καταδέχονται. Πρέπει πρώτα να πλησιά­σουμε τους ανθρώπους που είναι κοντά τους -υπηρέ­τες, γραμματείς, υπαλλήλους κ.ά- και να τους καλο­πιάσουμε, να τους εκλιπαρήσουμε, να τους προσφέ­ρουμε δώρα. Έτσι θα εξασφαλίσουμε τη μεσολάβησή τους στους αρμόδιους αξιωματούχους, για το διακα­νονισμό της όποιας υποθέσεώς μας.

Ο Θεός, απεναντίας, δεν θέλει μεσολαβητές. Δεν χρειάζεται να Τον παρακαλούν άλλοι για μας. Προτιμά να Τον παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι. Μας χρωστάει χάρη, μάλιστα, όταν του ζητάμε ό,τι έχουμε ανάγκη. Μόνο Αυτός χρωστάει χάρη όταν Του ζητάμε, μόνο Αυτός δίνει εκείνα που δεν Του δανείσαμε. Κι αν δει ότι επιμένουμε στην προσευχή με πίστη και καρτερία, πληρώνει δίχως να απαιτεί ανταλλάγματα. Αν, όμως, δει ότι προσευχόμαστε με νωθρότητα, αναβάλλει την πληρωμή· όχι γιατί μας περιφρονεί ή μας αποστρέφε­ται, αλλά γιατί, όπως είπα, με την αναβολή αυτή μας κρατάει κοντά Του.

Από το Βιβλίο «Θέματα ζωής».  Κείμενα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου

πηγή: http://inpantanassis.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κήρυγμα Κυριακή ΙΕ Λουκά (Ζακχαίου)

3:00:00 π.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους συγγραφεῖς στόν κόσμο εἶναι ὁ Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι. Ρῶσσος, ὀρθόδοξος χριστιανός. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε, ὅτι μετέφερε στά βιβλία του περίπου ὅλη τήν ὀρθόδοξη πίστη, γιατί πόνεσε πολύ γιά τήν ἀπόκτησή της.
Ἔζησε τόν περασμένο αἰώνα. Στήν ἀρχή ἦταν ἄθεος καί καταφρονητής τῶν πάντων. Ἔπεσε σέ πολλά λάθη. Κάποια φορά τόν ἔπιασαν καί τόν ἔκλεισαν στή φυλακή. Ἐκεῖ, ὁ Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι ἔμαθε νά διαβάζει τό Εὐαγγέλιο. Καί κατάλαβε τί διαφορά ὑπάρχει ἀνάμεσα στά βιβλία τῆς ἀθεῒας ἤ τῆς ψευτοφιλοσοφίας τῶν ἀνθρώπων καί εἰς τήν σοφίαν τήν ἄνωθεν. Τήν σοφία τοῦ Θεοῦ. Καί ἀπό τότε ἔγινε βαθύς καί συνειδητός χριστιανός.

Σ’ ἕνα βιβλίο του λοιπόν, «Ἔγκλημα καί τιμωρία», μιλάει γιά ἕνα φτωχαδάκι, ἕνα ταλαίπωρο ἄνθρωπο πού εἶχε καταντήσει νά ἔχει μοναδική του χαρά καί ἀπόλαυση, στή ζωή –ἐπειδή ἦταν ἐσωτερικά κούφιος- μόνο τό κρασί.
Κάποια φορά αὐτός ὁ μέθυσος, ὁ Μαρμελάντωφ, ἦλθε σέ πνευματική κατάνυξη καί εἶπε τά ἑξῆς λόγια: (τοῦ Ντοστογιέφσκι λόγια φυσικά):
«Θά ἔπρεπε κάθε ἄνθρωπος, κάπου νά μπορεῖ νά ἀκουμπήσει. (Τό ἔλεγε μέ πόνο, γιατί αὐτός ὁ ἄνθρωπος, ὁ Μαρμελάντωφ, δέν εἶχε νά ἀκουμπήσει πουθενά). Ἀλλά θά ρθεῖ καιρός πού κάθε ἕνας, κάπου θά μπορέσει νά ἀκουμπήσει τό κεφάλι του. Ἔτσι ἔπρεπε νά εἶναι καί τώρα. Ἔπρεπε καί τώρα, κάθε ἄνθρωπος κάπου νά μποροῦσε νά ἀκουμπάει, κάπου νά βρίσκει λίγη συμπόνια καί παρηγοριά».

 Καί συνεχίζει:
«Συμπόνια σέ μᾶς, θά δείξει Ἐκεῖνος πού ἔχει γιά ὅλους συμπόνια. Ἐκεῖνος πού θά μᾶς κρίνει ὅλους καί τούς καλούς καί τούς κακούς. Καί ὅταν πιά θά ἔχει τελειώσει μέ ὅλους τούς ἄλλους, θά ἀσχοληθεῖ καί μέ μᾶς. Θά μᾶς πεῖ: «Ἐλᾶτε καί σεῖς πτωχά μου πλασματάκια». Τότε ἐμεῖς θά πάρομε τόν δρόμο πρός τό μέρος του. Νά πᾶμε κοντά του χωρίς ντροπή.

Ἀλλά τότε θά ξεσηκωθοῦν οἱ σοφοί καί οἱ συνετοί καί οἱ καλοί ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου καί θά φωνάξουν:
-Κύριε, τί τούς θέλεις αὐτούς; Ἄφησέ τους.
Μά ὁ Χριστός δέν θά μᾶς ἀφήσει. Θά τούς πεῖ:
-Ναί, σοφοί καί συνετοί, ναί, καλοί ἄνθρωποι τοῦ κόσμου. Θά τούς πάρω καί αὐτούς κοντά μου. Γιατί εἶναι δικοί μου. Πλάσματά μου. Καί ποτέ, κανένας τους, δέν εἶχε τόν ἑαυτό του γιά τίποτε.
Θά ἁπλώσει τά χέρια του σέ μᾶς, νά μᾶς δεχθεῖ.
Καί θά μᾶς ξαναπεῖ:
-Ἐλᾶτε παιδιά μου. Ἐλᾶτε. Καί ἐμεῖς θά πέσομε κάτω καί θά τόν προσκυνήσομε. Ἡ καρδιά μας, θά γεμίσει τότε μέ χαρά καί μέ φῶς».
Μπορῶ νά ἐλπίζω;

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας διαβάζει ἕνα κομμάτι ἀπό τό Εὐαγγέλιο,πού μιλάει γιά ἕνα πάμπλουτο ἄνθρωπο μέ μεγάλο κοινωνικό ἀξίωμα, τόν Ζακχαῖο. Ἦταν διευθυντής τῆς Ἐφορίας. Τότε ὅλα αὐτά τά ἀξιώματα, εἶχαν ἀσυδοσία. Ἄν σήμερα μιλᾶμε γιά διαπλοκή, τότε ἦταν πού ἦταν τό κακό, γιατί κανένας δέν μποροῦσε νά ἐλέγξει κανέναν. Καί οἱ μεγάλοι ἀξιωματοῦχοι ἔκαναν τερατώδεις ἀδικίες.
Ἕνας πάμπλουτος μέ μεγάλο ἀξίωμα, πού τόν σέβονται καί τόν φοβοῦνται καί μπορεῖ νά κάνει ὅτι θέλει, τί σχέση ἔχει μέ τό φτωχαδάκι τοῦ Ντοστογιέφσκι; Πού ὄχι μόνο δέν εἶχε νά φάει ἀλλά καί ἦταν ἐσωτερικά κούφιος; Χωρίς περιεχόμενο;

Γιατί τό θυμηθήκαμε;
Γιατί ὁ Ζακχαῖος, πάμπλουτος καί ἰσχυρός καί ὁ Μαρμελάντωφ –φτωχός καί μέθυσος- εἶχαν ἕνα κοινό σημεῖο. Ἔψαχναν καί οἱ δυό νά βροῦν μιά ἀκρούλα στόν οὐρανό. Ἔψαχναν νά βροῦν ἕνα μικρό κομματάκι στόν οὐρανό. Γιά νά αἰσθανθοῦν λίγο ἀλλιώτικα ἀπό τήν κατάσταση πού ζοῦσαν.
Ὁ ἕνας ἀπό τήν φτώχεια καί τήν ταλαιπωρία.
Ὁ ἄλλος ἀπό τό ὅτι τά εἶχε ὅλα, ἀλλά μέ ἕνα τρόπο πού τοῦ πλάκωνε τήν συνείδηση. Καί τόν ἔκανε, νά μήν μπορεῖ νά αἰσθάνεται χαρά καί εἰρήνη.
Ἕνα κομματάκι γῆς πατᾶμε ἐδῶ, μά θά θέλαμε νά πατήσομε ἕνα κομματάκι στόν οὐρανό, νά βροῦμε ἕνα κομματάκι ἐλπίδα ὅτι αὐτά τά πράγματα πού κάνουν μαύρη τή ζωή μας, κάπως θά ἀλλάξουν.
Ἔμαθε ὁ Ζακχαῖος ὅτι περνοῦσε ὁ Χριστός ἀπό τήν Ἱεριχώ, ὅπου ζοῦσε καί ἔτρεξε νά τόν δεῖ. Γιατί; Γιά νά καταλάβει ἀπό τό παρουσιαστικό του, ἄν μπορεῖ νά ἐλπίζει ὅτι θά τόν ὁδηγήσει αὐτός ὁ διδάσκαλος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, νά βρεῖ ἕνα κομματάκι ὄχι στή γῆ, ἀλλά στόν οὐρανό.
Μά ἦταν κοντός καί φοβήθηκε ὅτι δέν θά μπορέσει νά τόν δεῖ. Ἀνέβηκε λοιπόν πάνω σέ μιά συκομουριά, ἕνα δένδρο στό δρόμο καί τέντωσε τά μάτια του νά δεῖ τόν Χριστό. Νά λύσει τό αἴνιγμά του:
-Μπορῶ νά ἐλπίζω; Μπορῶ νά ἔχω ἀπό αὐτόν ὠφέλεια; Μπορεῖ νά μοῦ προσφέρει κάτι διαφορετικό ἀπό αὐτά μέ τά ὁποῖα ἔχω γεμίσει τίς τσέπες μου καί τίς τράπεζές μου;

Καί τί ἔγινε τότε;
Πέρασε ὁ Χριστός ἀπό κάτω καί πρίν προλάβει ὁ Ζακχαῖος νά τόν δεῖ, τόν εἶδε ὁ Χριστός ὁ παντογνώστης καί τοῦ εἶπε:
-Ζακχαῖε κατέβα. Σήμερα θά μείνω στό σπίτι σου. Κατέβηκε ὁ Ζακχαῖος καί τόν ὑποδέχθηκε γεμάτος χαρά. Καί μαζεύτηκαν γύρω του ἕνα σωρό ἄλλοι ἄνθρωποι, ἴδιο συνάφι. Ἀνάμεσα σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους, τοῦ χρήματος, τῆς καταφρόνησης, τῆς ἀσυνειδησίας, τῆς ἀθεΐας, πού πίστευαν ὅτι ἀξία ἡ ζωή ἔχει μόνο ὅταν ἔχεις, τρῶς, πίνεις καί γλεντᾶς, ἀνάμεσα σ’ αὐτούς, στάθηκε ὁ Ζακχαῖος καί εἶπε στόν Χριστό:
-Κύριε, τά ἡμίσυ τῶν ὑπαρχόντων μοι, δίδωμι πτωχοῖς.
Ἀπό αὐτά πού ἀπόκτησα, τά μισά τά δίνω στούς φτωχούς. Καί ἀπό τά ἄλλα μισά, ὅποιον συκοφάντησα, ὅποιον τόν ἀδίκησα, θά ρθεῖ ἐδῶ καί θά τοῦ δώσω τετραπλάσια.
Ἀκούοντας τά λόγια αὐτά ὁ Χριστός εἶπε: «Σήμερον, σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο καθότι καί αὐτός υἱός Ἀβραάμ ἐστι». Σήμερα ἦρθε ἡ σωτηρία σ’ αὐτό τό σπίτι. Εἶναι υἱός τοῦ Ἀβραάμ ὁ Ζακχαῖος. Καί ἐγώ ἦλθα νά τά μαζέψω τά παιδιά τοῦ Ἀβραάμ.

Ἐκεῖνα πού θέλουν νά ρθοῦνε κοντά μου.
Μή μένομε στήν ρηχότητα τῶν σκέψεών μας
Αὐτή εἶναι μέ ἁπλά λόγια ἡ ἱστορία τοῦ Ζακχαίου. Μπορεῖ κανείς νά τήν περάσει εὔκολα. Χωρίς νά κάνει κάποια βαθύτερη σκέψη· καί νά πεῖ:
-Ἔ, τί ὄμορφο περιστατικό... Μέσα στή ζωή τοῦ Χριστοῦ, νά μετανοιώσει καί ἕνας τέτοιος πλούσιος.
Ἀλλά ἄς μποῦμε στό βάθος τῶν πραγμάτων, γιά νά σπρώξομε λίγο τόν ἑαυτό μας, ἀπό τήν ρηχότητα σκέψεων, συναισθημάτων καί ἀποφάσεων στά πιό βαθειά. Γιά νά πάρομε κάτι τό οὐσιωδέστερο ἀπό τόν Χριστό. Πού συμβαίνει νά τόν συναντᾶμε, χωρίς νά ὠφελούμεθα ἀπό τόν λόγο του. Νά τόν ἀκοῦμε χωρίς νά τόν κατανοοῦμε.
Τί σημαίνει τό: «Σήμερον, σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο;»
Ὁ σωτήρας Χριστός, ἔμπαινε σέ πολλά σπίτια, πού δέν κράταγαν ἀπολύτως τίποτε ἀπό ὅσα ἔβλεπαν καί ἄκουγαν ἀπό αὐτόν. Ὅταν ὅμως μπῆκε στό σπίτι τοῦ Ζακχαίου, ὁ Ζακχαῖος δέν τόν ἔβαλε στήν πολυθρόνα, ἀλλά στήν καρδιά του.
Μπαίνοντας ὁ Χριστός στό σπίτι τοῦ Ζακχαίου κατέβηκε ὁ οὐρανός, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μέσα στήν καρδιά τοῦ Ζακχαίου. Ἀπό ποῦ τό καταλαβαίνομε;

Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος, σέ ὅλη του τή ζωή κυνηγάει τό χρῆμα, τήν καλοπέραση καί πιστεύει ὅτι ἡ χαρά καί ἡ εὐτυχία εἶναι ἐδῶ σέ αὐτό τόν κόσμο, τό φρόνημα αὐτό τοῦ γίνεται δευτέρα φύση. Τοῦ γίνεται ἡ «καρδιά» του, ἡ νοοτροπία του, τά συναισθήματά του, ἡ χαρά του.
Καί ὅλα αὐτά, δέν φεύγουν εὔκολα.
Γι’ αὐτό βλέπομε ἀνθρώπους, στήν παραμονή τοῦ θανάτου τους, νά τό ξέρουν ὅτι φεύγουν καί νά μήν ἀλλάζουν σέ τίποτε. Γιατί; Γιατί ἔχει μολυνθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἡ σκέψη καί ἡ καρδιά καί τό σῶμα καί τά συναισθήματα. Ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος.
Γι’ αὐτό μᾶς λέει τό Εὐαγγέλιο: Μπῆκε ὁ Χριστός ὄχι ἁπλά στό σπίτι τοῦ Ζακχαίου, ἀλλά στήν καρδιά του, στόν κόσμο του μέσα μπῆκε. Καί τί τόν ἔκανε;
Ἀπό σταῦλο, Οὐρανό!
Ὅπως τότε, πού γεννήθηκε ὁ Χριστός στό σπήλαιο, ἀπό τήν ἁγία Παρθένο καί ἔκανε ὅπως ψάλλομε τό σπήλαιο, οὐρανό. Καί τήν Παρθένο, θρόνο του καί παράδεισο.
Ἔτσι ἔγινε καί ἡ ψυχή, ὁ ἐσωτερικός κόσμος τοῦ Ζακχαίου, ἀπό τήν στιγμή πού ἔβαλε τόν Χριστό ὄχι στό σαλόνι του, ἀλλά στήν καρδιά του. Καί ἐκεῖνα πού μέχρι τότε τά ἀγαποῦσε, ἀφοῦ μπῆκε ὁ Χριστός στήν καρδιά του, κατάλαβε ὅτι «δέν εἶναι προτεραιότητα».
Ποιό ἦταν ἡ λάθος τοποθέτηση;
• Τοῦ φτωχοῦ Μαρμελάντωφ, ὅτι μποροῦσε μέσα στήν τόση δυστυχία πού εἶχε, νά χαρεῖ λίγο μέ τό κρασί.
• Τοῦ Ζακχαίου ὅτι ἔβαλε στόχο του νά πλουτήσει, γιά νά μπορέσει νά φάει, νά πιεῖ, νά γλεντήσει, νά βρεῖ χαρά. Ἔτσι τήν αἰσθανόταν.
Πάμπλουτος ὁ ἕνας. Φτωχαδάκι ὁ ἄλλος.
Ἀλλά τά ἴδια μυαλά.
Μόνο ἄν μπεῖ ὁ Χριστός στήν καρδιά μας καί καταλάβομε ὅτι ἡ προτεραιότητα εἶναι ὁ Θεός, ὁ σωτήρας ὁ Χριστός, ἡ αἰώνια ζωή καί ἡ ψυχή, μποροῦμε νά παραμερίσομε τά ἐπίγεια (πράγματα καί φρονήματα) ἀπό τή ζωή μας.

Διαφορετικά; Διαφορετικά, ἡ συνάντηση μας μέ τόν Χριστό, μέ τόν λόγο του, μέ τήν χάρη του καί τό ἔλεός του δέν θά εἶναι παρά μιά μικρή λεπτομέρεια στή ζωή μας. Ἡ ὁποία στό τέλος θά καταντήσει ἕνα ἐπεισοδιάκι, πού μιά μέρα θά λησμονηθεῖ.
Ὁ Χριστός ἀλλάζει τίς προτεραιότητες
Ἀπό τόν Ζακχαῖο μέχρι σήμερα πέρασαν 20 αἰῶνες.
Σέ μᾶς ὁ Ζακχαῖος τί ἔχει νά πεῖ;
«Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας».
Ἐμεῖς ἀλλάζομε. Ὁ Χριστός δέν ἀλλάζει.

Καί εἶναι ἀθλιότητα, νά ἀλλάζομε μόνο σέ ἡλικία, νά ἀλλάζομε ἀπό τήν ἀρρώστια στήν ὑγεία καί ἀπό τήν ὑγεία στήν ἀρρώστια· καί νά ἀλλάζομε μόνο ροῦχα καί ἐμφάνιση.
«Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός».
Καί τότε ζωντανός καί πηγή ζωῆς καί σήμερα ζωντανός καί πηγή ζωῆς. Τότε, μέ τήν κατά σάρκα παρουσία του, ψηλαφητός. Σήμερα, παρών μέ τόν λόγο του στό εὐαγγέλιο, στήν Ἐκκλησία, στό κήρυγμα. Καί κατά σάρκα παρών καί αἰσθητῶς στήν Θεία Κοινωνία.
Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἀναζητεῖ τόν Χριστό, ὅπως ἔψαχνε νά τόν βρεῖ ὁ Ζακχαῖος, γιά νά τόν βάλει στήν καρδιά του. Καί τόν ἔβαλε.
Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού διαβάζει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί προσπαθεῖ νά τόν ρουφήξει. Νά τόν κάνει κριτήριο στή ζωή του. Νά τόν κάνει γραμμή καί πρόγραμμα, πού πρέπει νά ἀκολουθήσει, γιά νά ὀρθοποδήσει πνευματικά.
Μόνο μέ τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέσα στήν καρδιά ἀλλάζουν οἱ προτεραιότητες μας. Καί μετατοπίζονται ἀπό τό σῶμα καί τήν σάρκα· καί ἀπό τήν ἰδέα ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἡ πηγή τῆς χαρᾶς, τῆς εἰρήνης καί τῆς εὐτυχίας, στόν Χριστό καί στήν αἰώνια ζωή.
Ἄν αὐτό δέν τό καταφέρομε, θά μείνομε γιά πάντα ταλαίπωροι ἄνθρωποι. Γιατί δέν ὑπάρχει χειρότερη ταλαιπωρία ἀπό τήν αἰώνια κόλαση. Οὔτε μεγαλύτερη καί χειρότερη ταλαιπωρία ἀπό τόν χωρισμό ἀπό τόν Χριστό.
Ὁ ἀγώνας γιά νά ζήσομε τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἐνισχύεται μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ καί μέ τόν φωτισμό του.Ἀλλά χρειάζεται καί ἡ δική μας προσπάθεια.
Βέβαια, ἀφοῦ ζοῦμε στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔπρεπε νά εἴχαμε ἀνάγκη νά μάθομε τί ἔχει προτεραιότητα στή ζωή μας.Ἀλλά θά ἔπρεπε νά εἴχαμε σταθερή ἀπόφαση καί θέληση, νά ἐπιβάλλομε στόν ἑαυτό μας, τή ζωή πού ἀπαιτεῖ ὁ Χριστός.

Νά μᾶς φωτίσει καί νά μᾶς δυναμώσει ὁ Κύριος σ’ αὐτό τό ἔργο, γιατί αὐτό εἶναι ἡ μοναδική ἀληθινή χαρά.Ἔτσι θά βροῦμε καί μεῖς ἕνα κομματάκι στόν οὐρανό.Ἔτσι θά ἔχομε τήν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ἀμήν.-

Τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Νικοπόλεως κυροῦ Μελετίου,
διασκευασμένη ὁμιλία πού ἔγινε στήν Φιλιππιάδα στίς 25/1/2004

πηγή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ἀναμνήσεις ἑνὸς ἐφημερίου

8:30:00 μ.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

Δειλινό. Ὑπερκόσμια ἡσυχία ἐπικρατεῖ μέσα στὸ Ἱερό. Μιὰ ἐλάχιστη ποσότητα θυμιάματος περιφέρεται ἀκόμη, καὶ καθαγιάζει τὸν ἀέρα, ὁ ὁποῖος σιωπᾶ, συγκλονισμένος, ἀπὸ τὰ φρικτὰ μυστήρια ποὺ ἔζησε στὴν πρωϊνὴ λειτουργία, αὐτόπτης καὶ ἀψευδὴς μάρτυρας, τῆς σφαγῆς τοῦ Ἀμνοῦ, ὑπὲρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν καὶ ζωῆς αἰωνίου, ἁπάντων ἡμῶν.

Ὁ Ναός. Μικρὸς ἐνοριακός, τυπικός, ἀλλὰ ζεστὸς συνάμα καὶ προπάντων μὲ ἀγάπη κτισμένος καὶ ἀφιερωμένος, μὲ διττὴ φύση καὶ ὑπόσταση, προερχόμενος ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα τῆς τοῦ Θεοῦ εὐδοκίας, ἀλλὰ καὶ τὸ τὸ καθημερινὸ ὑστέρημα τῶν ἀνθρώπων...

Ἡμισκοτεινός, τώρα, ξαποσταίνει, καὶ ἀναλογίζεται, νοσταλγεῖ τὸ ἐκκλησίασμά του, συντροφία μὲ μιὰν ἅγια θαλπωρή, τὸν κυκλικὸ ὑπεραιώνιο χορὸ τῶν Ἁγίων, τῶν Μαρτύρων, καὶ τῶν Πατέρων, νὰ μιλᾶ ἀπευθείας μὲ τὴν γλώσσα τῆς Πεντηκοστῆς, βαθιὰ ἐσωτερικὰ στὴν κάθε ψυχή, σὲ ὅ,ποια ψυχὴ ἀκόμα εἶναι νωπή, καὶ μπορεῖ νὰ ἐνωτισθεῖ, τὰ μυστικὰ κελεύσματά τους, ψυχὴ ποὺ δὲν ἔχει ἀποξηρανθεῖ, καὶ πορρωθεῖ, εἰς τέλους.

Κάποιος εἶναι ἀκόμη μέσα, στὸν Ναό, αὐτὴν τὴν μοναχικὴ ὥρα, μόνος στὸ ἡμισκόταδο, σὰν νέος Ἰωνᾶς, κλεισμένος ὅμως οἰκιοθελῶς, αὐτός, νὰ διακονεῖ ὅλη τὴν ζωή του, ἐντὸς τῶν σπλάγχνων ἑνὸς «κήτους» ἁγίου, μόνος, νὰ θαλασσοπορεῖ στὰ κύματα τοῦ παρόντος βίου καὶ τῆς φουρτούνας τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπινου πόνου.

Καθισμένος σὲ μιὰ ἄκρη, ἐκεῖ στὴν ἁγιασμένη, τὴν ἐξομολογητική, φθηνὴ καὶ ἀνεκτίμητη, ξύλινη καρέκλα του, ὅσιο ἀπομεινάρι ἀπὸ τὸν καιρό, ποὺ πρωτοῆρθε νὰ ἐργαστεῖ στὸν θερισμὸ τῶν ψυχῶν, στὰ δεξιὰ ὅπως θεωροῦμε τὸ Ἱερό, ξαποσταίνει ὁ γέρων ἐφημέριος καὶ Πνευματικός.

Μακάριος ἀνήρ. Πολυκαιρισμένη ὕπαρξη, πάλλευκη, κατάκοπη. Πάντα πρόθυμη, πάντα νέα. Ἡ ψυχὴ δὲν ἔχει ἡλικία. Ἀπὸ τὸ ἄχρονο ἔρχεται καὶ ἐκεῖ πορεύεται, παρὰ ταῦτα ἐν χρονω κινούμενη ἡ ἴδια.

Τὸν ἔχει στολίσει περίτεχνα ἡ φθορά, τὸν γέροντα, μὲ τέχνη, καὶ δέος, τὸν ἔχει σεβασθεῖ, μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ ἑνὸς καλλιτέχνη ποὺ θέλει νὰ ἀποδώσει τίμια τὸ βάθος τῶν πραγμάτων, καθὼς κάθε ρυτίδα, κάθε σημάδι γήρατος, ἀπὸ τὸ ἀποστεωμένο χέρι ποὺ εὐλογει, λογικὰ καὶ ἄλογα κτίσματα δεκαετίες τώρα, ἕως τὰ θολὰ ματιὰ του ποὺ ἐκπέμπουν ὅμως ἐναργεστατα, τὴν ἀγάπη τῆς καρδίας του, εἶναι ἀφορμὴ εὐλαβείας, καὶ τιμῆς πρὸς τὸ πρόσωπό του.

Κάθεται σκυφτός, γερμενος, σχεδὸν καμπουριάζει. Ὄχι δὲν εἶναι τὰ χρόνια. Πότε δὲν τὰ μέτρησε αὐτά, ὅπως καὶ τοὺς κόπους τοῦ ἄλλωστε. Αὐτὰ τὰ ὑπομένει τὰ εὐλογει καὶ τὰ δικαιώνει, δὲν κοιτᾶ πότε τὸ ρολοΐ του, ἀλλὰ ἀναμένει στωϊκά, εὐχαριστιακά, τὸν χρόνο, ποὺ τοῦ ἔχει δοθεῖ ἄνωθεν, καὶ δὲν βλέπει τὴν ὥρα, τὴν μυστικὴ καὶ τὴν ἅγια, ποὺ θὰ πεῖ τὸ τελευταῖο «Δι᾿εὐχῶν», ὥστε νὰ περάσει ἀπέναντι, νὰ βρεῖ καὶ νὰ προσκυνήσει, τὸν μυριοπόθητο Κύριο καὶ Θεό του, ποὺ τόσο πιστὰ ὑπηρέτησε καὶ ὑπηρετεῖ.

Εἶναι κάτι ἄλλο ποὺ τὸν βαραίνει καὶ τὸν λυγίζει ὧρες, ὧρες. Εἶναι ὁ πόνος τῶν ἀνθρώπων, ποὺ τοῦ βαραίνει τὴν πλάτη, τὸ θυμικό, τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς του, ποὺ τοῦ ἔχει ἀφήσει κάποιες πληγές, κρυφὰ σημάδια μέσα του, ἕνα ἄνομο ἡφαίστειο, ποὺ τὸν καίει ἐσωτερικά, καὶ τὸν ἐξουθενώνει.

Κρατεῖ τὸ εὐχολόγιο, κάπου ἔχει νὰ πάει, κάπου τὸν καλοῦν, κάπου τὸν πέμπει ὁ Κύριος, κρατεῖ κομποσχοίνι, τὸ ράσο δεύτερο δέρμα του, τὰ παπούτσια λιωμένα, τὰ χεριὰ λευκά, ὅπως τὸ πρόσωπό του. Αὐτὸ τὸ πρόσωπο! Εἰκόνα τοῦ Πλάστη, μιὰ ξεθωριασμένη ἁγιογραφία τοῦ Πανσελήνου, καταλάμπει τὸ Φῶς τῆς Χάριτος, σὰν αὐγουστιάτικο φεγγάρι, μεγαλόπρεπο καὶ σεμνοπρεπές, μέσα στὸ κατασκόταδο τοῦ κόσμου.

Ψίθυροι ἀκούγονται γύρω, στὸν ἔρημο Ναό, ἀναφιλητά, ἀναμειγμένα μὲ μεταμέλεια, ἴσως καὶ ἀληθινὴ μετάνοια, ναὶ εἶναι καὶ αὐτή, ὄχι πάντα, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ξέρει ὁ καθένας, μιὰ νέα ἀρχή, καὶ νέα υἱοθεσία, διαθέση ἀλλαγῆς πορείας, ζωῆς, φωτισμός, εὐχαριστία, γόνατα τριμμενα, μάτια κλαμμένα, εἰλικρινά, καθαρά, χαρὰ ἀνείπωτη, ξαλάφρωμα γιὰ τὴν Εὐχὴ τῆς Συγχωρήσεως, Δόξα καὶ Λατρεία, γιὰ τὸν Πανοικτιρμονα Πατέρα τῶν Οὐρανῶν, ποὺ ὅλα τὰ συγχωρεῖ καὶ τὰ περιχωρεῖ, γιὰ τὰ τεκνία Του, τὰ παιδάκια Του, τὰ πολυφίλητα, τὰ μοναχοπαίδια Του, τὰ ὁποῖα καὶ ἀναμένει ἀτέρμονα καὶ ὑπομονετικά.

Ἀναμένει τὸν καθένα ταλαίπωρο ἀνθρωπίσκο, μέχρι νὰ πάρει ἀπόφαση νὰ γίνει θεός, μέχρι νὰ παύσει νὰ ἀδικεῖ τὸν ἑαυτό του, καὶ νὰ βάλει μιὰ ἀρχὴ νὰ γίνει, ξανὰ ἀπὸ ἄσωτος, ἔτσι ὅπως τὸν ἔχει ἐπιθυμήσει καὶ πλάσει καὶ κελεύσει πρὸ καταβολῆς κόσμου ὁ Θεός, ἡ ἐνυπόστατη Ἀγάπη καὶ Πατρότητα.

Γλυκεία μελαγχολία, νοσταλγία, ὄχι συναισθηματική, ὄχι τῆς στιγμῆς, ὄχι ἐπιδερμική, ἄπαγε, ἐδῶ δὲν χωροῦν ρομαντισμοί, οὔτε φθηνὲς συγκινήσεις, ἀλλὰ ἀπροσδιόριστα αἰσθήματα βαθιά, μύχια, ἀνακινοῦνται, μέσα στὰ δομικὰ στοιχεῖα τῆς ψυχῆς, στοὺς ἁρμούς της, στὸ «φέροντα σκελετό» της, ὅπως λένε οἱ μηχανικοί, τὸν κατέχουν τὸν γέροντα Ἱερέα.

Ἀναρίθμητες μικρὲς παλιὲς καὶ νέες μνῆμες, τὸν συνέχουν αὐτὲς τὶς λίγες σπάνιες στιγμές, τῆς περισυλλογῆς καὶ τῆς ξεκούρασης, μικρὲς διακοπὲς τῆς ἱερῆς ἀδιάκοπης καὶ ἀκάματης διακονίας του, χάριν τῆς ὁποίας καίγεται σὰν λαμπάδα πασχαλιάτικη, ἀργολιώνει καὶ ἀναλώνεται, ὡς ἀνάθημα καὶ ἀφιέρωση γιὰ τὸν ἀδελφό, τὸν ἁμαρτωλό, τὸν κατατρεγμένο.

Θυμᾶται ὅλους καὶ ἕναν ἕναν ξεχωριστά, ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιά, κάθε ἡλικίας καὶ τάξεως, ὅπου γῆς βασανισμένους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καὶ τὸν ἄρχοντά της, νὰ τοῦ ξεκλειδώνουν μπροστά του, τὰ διπλοκλειδωμένα ἀμπάρια τῆς ψυχῆς τους, νὰ ζητοῦν ἔλεος, παρηγόρια, συμπονοια, κάθαρση καὶ νέο νόημα καὶ πορεία.

Ἡ νέα γυναίκα μὲ τὴν ἀδιέξοδη σχέση, ὁ ἀπελπισμένος ἄνδρας, ποὺ λύγισε, τὸ παιδὶ μὲ τὸ διαλυμένο σπίτι, ἡ οἰκογένεια ποὺ σπαράσσεται, ὁ πόνος τῆς ἀπώλειας, τὰ βάσανα τῆς ζωῆς, οἱ ἀστοχίες, ἡ ἀγνωσία τοῦ κόσμου, τὰ κρυφὰ καὶ ἀνίκητα πάθη, οἱ συνεχεῖς πτώσεις, ζήλιες, ἡ βασίλισσα καὶ ἀφέντρα κακιά, ἡ ἀνομία, ἡ αὐξανουμενη ἀποστασία τῶν ἀνθρώπων, ὅλα αὐτὰ τὰ παλεύει κατὰ μέτωπο χρόνια καὶ χρόνια.

Καὶ νικᾶ μὲ τὴν Χάρη. Νικᾶ μὲ τὸν Χριστό, καὶ γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γίνεται προέκταση τῶν χειρῶν Του, παιδαγωγὸς καὶ χειραγωγὸς εἰς Χριστόν, ποιμαντικὸ διαμάντι, σοφία ἀσκητική, συνετὸς πατέρας καὶ ἀδελφός, ἑξακτινωνει καὶ διοχετεύει τὴν ἀπειρομορφη ἄκτιστο ἐνέργεια, ὡς καλὸς ἀγωγός της.

Οἱ ἄνθρωποι τὸν ἀναζητοῦν. Κάθε ὥρα καὶ στιγμή. Νέος Μωϋσῆς καθοδηγεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὴν ἄνυδρη ἔρημο, στὴν γῆ Χαναάν. Καὶ αὐτὸς ἐκεῖ, πάντα ἐκεῖ. Χωρὶς ζωὴ δική του, χωρὶς δικαιώματα, μόνο ὑποχρεώσεις, καθήκοντα, καὶ ἀνεξάντλητο φιλότιμο, τὴν ζωή του.. ἄ, ναί! Τὴν ζωή του.. Αὐτὴ τὴν εἶχε ξεχάσει, ἀλήθεια, ἀφοῦ τὴν ἔχει δώσει δανεικὴ καὶ ἀγύριστη γιὰ τοὺς ἄλλους. Χάρισμα, δῶρο τοῖς πᾶσι τὰ πάντα, γιὰ νὰ κερδίσει μιὰ ψυχὴ γιὰ τὸν Χριστό. Ἕνα ἐκ τῶν ἐλαχίστων.

Δὲν περιμένει εὐχαριστῶ, δὲν παίρνει τίποτα ἀπὸ κανέναν, τὰ ἔχει ἀκούσει ἀπὸ τὴν καλὴ καὶ τὴν ἀνάποδη ἀπὸ πολλούς, δὲν πειράζει, δὲν τρέχει τίποτα, ὅλα καλὰ ὅλα δεξιά. Δόξα τῷ Θεῷ, δὲν ζητεῖ τὰ ἑαυτοῦ, μόνο ἐπιθυμεῖ ταπεινὰ νὰ τὸν ἔχουν γιὰ ὁδηγό, νὰ τὸν ἀφήνουν νὰ τοὺς βάζει νὰ ταξιδεύσουν, δωρεὰν πρώτη θέση, ἐπάνω στὸν σίγουρο δρόμο, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεό, δρόμος ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ φορᾶ ἐκ νεότητός του, πάνω ἀπὸ τὸ ράσο του, νὰ εἶναι τὸ βαρύτιμο πετραχήλι του, ἀσήκωτο ἀπὸ τὸ δάκρυ τοῦ κόσμου, εὐθεία ὁδός, ὅπως καὶ τὸ σχῆμα του, μιὰ ὁδὸς σωτηρίας καὶ ψυχικῆς ἀναπαύσεως, μὲ καταληκτικὸ προορισμὸ τὸν Παράδεισο.

Πόσα ἔχει δεῖ, πόσα ἔχει ἀκούσει, πόσα ἔχει ἀποσιωπήσει, πόσα ἔχει ὑπομείνει, πόσες φορὲς ἔχει σκάσει τὸν ἐχθρό του ἀνθρώπινου γένους, ἀποστέρωντας τὸν ἀπὸ τὰ θύματά του, φορτώνοντάς τον μὲ βαριὲς ἧττες, πόσα κακὰ ἔχει ἀποτρέψει, πόσο ἔχει εὐαρεστήσει Θεὸ καὶ ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀποστολική του διαδοχὴ πόσο τὴν ἔχει τιμήσει.

Ἑσπέρας καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα, φθάνει στὸ τέλος τοῦ δρόμου. Ἔχει μιὰ ἐπιθυμία. Ὄχι δὲν εἶναι γιὰ αὐτόν, τὰ εἴπαμε πάλι. Θέλει, νὰ γινόταν, ἂχ ἂς γινότανε νὰ περνούσανε ὅλοι, ἀπὸ τὸ πετραχήλι του. Θέλει νὰ εἶχε ἡ ἡμέρα, πολλὲς παραπάνω ὧρες, θέλει νὰ ἦταν ἡ οὐρὰ γιὰ ἐξομολόγηση χωρὶς τέλος, θέλει καὶ προσεύχεται νὰ μὴν μείνει καμμία ψυχή, ἔξω ἀπὸ τὸν Βασιλικὸ Νυμφώνα, ἀπὸ τὸ ἀτέλειωτο γαμήλιο τραπέζι τοῦ Νυμφίου καὶ τῶν καλεσμένων Του. Μιὰ ἀκόμα, ἀκολουθία, ἕνας ἀκόμα Ἑσπερινός, ἕνας Ὄρθρος, ἡ Θεία Εὐχαριστία νὰ εἶναι ὅλο τὸ Εἶναι του.

Θὰ πεθάνει ὄρθιος, ἀλλὰ δὲν θὰ πεθάνει πότε, ἰσόβιος διακονητὴς ἀμπελῶνος Κυρίου, ἴσως μὲ ἕνα Μεγαλυνάρι, ἕνα Θεοτοκίο, στὰ χείλη, μιὰ εὐχὴ εἰς ψυχορραγοῦντα, εὐχὲς γιὰ στερέωση γάμου, καὶ τεκνογονίας, ἁγιασμὸ οἴκου, εὐχὲς συγχωρητικές, μιὰ ζέουσα ἀγκαλιά, καὶ μιὰ πρόσφορα ἀγάπης σὲ ἕναν πεινασμένο, ἕναν καλὸ λόγο, μιὰ παρηγορία, μιὰ ἀνάσα γιὰ νὰ συνεχιστεῖ ἡ ζωή.

Ποιὸς ξέρει; Ἑαυτὸν καὶ ἀλληλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωήν του, εἰς Χριστὸν τὸν Θεόν, τὴν ἔχει παραθέσει. Ὅλα τα κυβερνᾶ ὁ Κύριος καὶ τὰ κανονίζει ἀλάνθαστα, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Του καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Του. Θυμᾶται, ἐλπίζει καὶ περιμένει. Εἶναι ἥσυχος καὶ ἀναπαυμένος.

Σὲ λίγο θὰ φύγει ξανά, γιὰ τὴν διακονία του. Ἡ ἀνάπαυση; Ὄχι σὲ αὐτὴν τὴν ζωή, δὲν προβλέπεται. Ἂς ἔχουμε τὴν εὐχή του. Ἂς εὔχεται καὶ ἂς μᾶς μνημονεύει, νῦν καὶ ἀεί.

Ἀφιερώνεται στοὺς ὅ,που γῆς Πνευματικούς, τοὺς ἀόκνους καὶ ἀκάματους διακόνους, Χριστοῦ καὶ ἀνθρώπων, στὶς ἄγκυρες τῆς ἐλπίδος, τὶς ἀκτίνες φωτός, τὰ κανδήλια ἀφιερωμένα καὶ ἀκοίμητα, τὰ θυμιατήρια τῆς ἀγάπης, τοὺς εὐλαβεστάτους ὁσίους πατέρες καὶ ἀδελφούς, ποὺ ἀνάλωσαν καὶ ἀναλώνουν τὴν ζωή τους, ὡς εὐωδιαστὰ ὁλάνοιχτα παράθυρα, ποὺ ἔδωσε ὁ Θεός, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀναπνεύσει καὶ νὰ ζήσει ὁ κόσμος...

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/remembrances_of_a_parish_priest.htm

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ