Καθεύδει ο Χριστός;

7:30:00 μ.μ.

•

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΙΒΑΝΟΣ

Τοῦ Χρήστου Κ. Λιβανοῦ

Ζοῦμε, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, κατὰ κοινὴ ὁμολογία, ἡμέρες θλιβερές. Ἕνα πέπλο φόβου, ἀνησυχίας καὶ ἀνασφάλειας ἔχει καλύψει τοὺς τελευταίους καιροὺς τὴν ἀνθρωπότητα. Στὴν πολύπαθη Συρία, στὸ Ἰράκ, στὸ Ἀφγανιστάν, στὴ Λιβύη, στὴν Ὑεμένη, κ.ἀ. καθημερινῶς ἀκούγονται ἐκκωφαντικὲς ἐκρήξεις, ἄλλες ἀπὸ βόμβες, ποὺ ρίχνουν μαχητικὰ ἀεροπλάνα, καὶ ἄλλες ἀπὸ παγιδευμένα αὐτοκίνητα καὶ καμικάζι αὐτοκτονίας, καὶ οἱ δρόμοι γεμίζουν ἀπὸ νεκροὺς καὶ τραυματίες. Πρόσφυγες ἀπ’ ὅλα αὐτὰ τὰ μέρη ἐγκαταλείπουν ἔντρομοι τὶς πόλεις τους, οἱ ὁποῖες ἔχουν καταντήσει, κατὰ τὴν προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, σὰν παράγκες, καὶ κατακλύζουν τὴν Ἰορδανία, τὸ Λίβανο, τὴν Τουρκία, τὴν Ἑλλάδα καὶ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη, γιὰ νὰ σωθοῦν καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν ἕνα καλύτερο μέλλον. Πολλοὶ δὲν τὰ καταφέρνουν νὰ φθάσουν στὸν προορισμό τους καὶ μὲ φρίκη βλέπομε καθημερινῶς τὸ Αἰγαῖο καὶ τὴ Μεσόγειο νὰ γίνωνται γι’ αὐτοὺς ὁ ὑγρὸς τάφος τους. Στὴν Εὐρώπη ἡ τρομοκρατία, ἡ ἀναρχία, ὁ ἐθνικισμός, ὁ νεοναζισμὸς δείχνουν τὸ ἀπαίσιο καὶ φρικτό τους πρόσωπο, ἐνῷ στὴν Πατρίδα μας τὸ σκηνικὸ εἶναι διαφορετικό. Κρίσι οἰκονομικὴ πρωτόγνωρη, ἀνεργία πρωτοφανής, ἄποροι καὶ ἄστεγοι ποὺ τρέφονται στὰ συσσίτια, ἀπεργίες, ταπεινώσεις καὶ ἐξοντωτικὲς ἀπαιτήσεις τῶν δανειστῶν, ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, αὐτοκτονίες, οἱ ὁποῖες, σύμφωνα μὲ δήλωσι τοῦ τ. Διοικητοῦ τοῦ Νοσοκομείου «ΕΛΠΙΣ» (τὸν ὁποῖον ἔπαυσαν οἱ «ἁρμόδιοι», διότι ἐκτελοῦσε στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του!) ἔχουν ὑπερβῆ μέσα σὲ 5 χρόνια τὶς 11.000!

Ζοφερὴ πράγματι κατάστασι, καταθλιπτική, ἀφόρητη, στὴν ὁποία, ἐὰν οἱ πιστοὶ καὶ εὐσεβεῖς ἄνθρωποι προσθέσουν καὶ τὶς προδοσίες τῆς Πίστεως ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἠθικὴ ἐξαχρείωσι καὶ ἀθλιότητα (πανσεξουαλισμός, γυμνισμός, σοδομισμός, ἐκτρώσεις, διαζύγια, κ. ἄ.) δέν μποροῦν παρὰ νὰ ἐπαναλάβουν τοὺς λόγους τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου «ὁ Νόμος ἠτόνισεν, ἀργεῖ τὸ Εὐαγγέλιον…πραγμάτων ἐπιδρομαί, τὰ τῶν φίλων ἄπιστα, τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀποίμαντα. Ἔρρει τὰ καλά, γυμνὰ τὰ κακά, ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει»!

Ἄραγε, ὅμως, καθεύδει πράγματι ὁ Χριστός; Κοιμᾶται ὁ Χριστὸς καὶ δὲν βλέπει τὴν Κόλασι, ποὺ ἄφησε τὸ σκοτεινὸ καὶ καταχθόνιο βασίλειό της καὶ ἀνέβηκε στὴ γῆ καὶ βασανίζει τοὺς ἀνθρώπους; Ὑπνοῖ ὁ Χριστὸς καὶ πρέπει νὰ τοῦ ἀπευθύνωμε καὶ ἐμεῖς τὸν ἀνθρωπομορφικὸ ἐκεῖνο λόγο τοῦ Δαβὶδ «Ἐξεγέρθητι, ἵνα τί ὑπνοῖς Κύριε; Ἀνάστηθι!»;

Ὄχι, ἀδελφοί, δὲν καθεύδει ὁ Χριστός. Φαίνεται νὰ κοιμᾶται, ἀλλὰ δὲν κοιμᾶται. Νομίζομε ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ ὅσα κακὰ γίνονται στὴ γῆ, ἀλλὰ κάτι τέτοιο δὲν συμβαίνει. Ἐὰν ὑπάρχῃ ἕνα μάτι, ποὺ δὲν κλείνει ποτέ, εἶναι τὸ μάτι τοῦ Θεοῦ, ὁ ὀφθαλμὸς «ὃς τὰ πὰνθ’ ὁρᾷ».

Ἐφ’ ὅσον ὅμως βλέπει τὰ πάντα ὁ Χριστός, γιατὶ δὲν ἐπεμβαίνει νὰ λύσῃ τὰ προβλήματα, νὰ δώσῃ διεξόδους στὰ ἀδιέξοδα, νὰ φωτίσῃ τὰ ἐρέβη, νὰ ἁπλώσῃ τὸ χέρι του νὰ μᾶς πιάσῃ καὶ νὰ μᾶς τραβήξῃ ἔξω ἀπὸ τὰ βαθειὰ νερὰ τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀποστασίας μας, ὅπως ἔκαμε ἐκείνη τὴ ζοφώδη καὶ ἀσέληνη νύκτα μὲ τὸν ὀλιγόπιστο Πέτρο, ποὺ βυθιζόταν στὰ ἀφρισμένα κύματα τῆς λίμνης Γεννησαρέτ;

Πολλοὶ εἶναι οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος δὲν ἐπεμβαίνει. Ἄς ἀναφέρωμε μερικούς.

Ἡ ἀποστασία μας

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι σήμερα (καὶ ὁμιλοῦμε γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς) ἀποστάτησαν ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ σημερινὴ ἀποστασία εἶναι πρωτοφανής, ὅλα δείχνουν ὅτι ζοῦμε τὴ μεγάλη ἀποστασία, ἡ ὁποία, ὅπως προεῖπε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, θὰ προηγηθῇ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Πῶς, λοιπὸν, θὰ ἔλθῃ ὁ Χριστὸς κοντά μας νὰ μᾶς σώσῃ, ὅταν ἐμεῖς φεύγομε μακριά Του καὶ ἀποστατοῦμε ἀπ’ Αὐτόν; Ὁ Πέτρος, ὅταν συνειδητοποίησε ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ περιπατοῦσε ἐπάνω στὰ ὕδατα, ἦταν ὁ Κύριος καὶ ὄχι κάποιο φάντασμα, ζήτησε ἀπὸ τὸ Χριστὸ νὰ διατάξῃ νὰ ὑπάγῃ πρὸς Αὐτόν, περιπατῶντας καὶ ἐκεῖνος ἐπάνω στὰ νερά. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι σήμερα δὲν πηγαίνουν πρὸς τὸ Χριστό, ὅπως ὁ Πέτρος, ἀλλὰ φεύγουν ἀπὸ τὸ Χριστό. Ἄλλοι δὲ κάνουν κάτι χειρότερο. Ὅταν ἰδοῦν τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς πλησιάσῃ, Τὸν διώχνουν, λέγοντάς Του: «ἀπόστα ἀπ’ ἐμοῦ, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι»! Φύγε μακριὰ ἀπὸ ἐμέ, Χριστέ, δὲν θέλω νὰ γνωρίζω τὶς ὁδοὺς, ποὺ παραγγέλλεις νὰ βαδίζουν οἱ ἄνθρωποι. Ἐσὺ ὑποδεικνύεις τὴ στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδὸ· ἐμεῖς ἐπιθυμοῦμε τὴν πλατεῖα καὶ εὐρύχωρη. Πῶς μποροῦμε νὰ συνυπάρξουμε; Καὶ ὁ Χριστὸς φεύγει λυπημένος, ὅπως ἔφυγε τότε, ποὺ τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ τὴ χώρα τους οἱ παράνομοι, ἀγνώμονες, ἀγενεῖς καὶ ἀμετανόητοι Γαδαρηνοὶ.

Ἡ ἀπιστία μας

Ἕνας ἄλλος λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ἐπεμβαίνει ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ἀπιστία τῶν ἀνθρώπων. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι σήμερα ἔπαυσαν νὰ πιστεύουν στὸ Χριστὸ καὶ πιστεύουν σὲ ἄλλα πράγματα, ὅπως εἶναι τὰ χρήματα, οἱ γνώσεις, τὰ ἀξιώματα, ἡ κοσμικὴ δύναμι, οἱ ὑποσχέσεις τῶν πολιτικῶν. «Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία», συμβουλεύει ὁ Ψαλμωδὸς. Δυστυχῶς, ὅμως, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι πιστεύουν περισσότερο σὲ ψεῦτες καὶ λαοπλάνους πολιτικοὺς παρὰ στὸ μόνον ἀληθῆ καὶ ἀξιόπιστο Θεό. Καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν Τὸν πιστεύουν, δὲν Τὸν ἐπικαλοῦνται. Δὲν προσεύχονται σ’ Αὐτόν. Δὲν Τοῦ ζητοῦν νὰ ἐπεμβῇ. Καὶ ὁ Χριστός, σεβόμενος τὴν ἐλευθερία τῶν ἀνθρώπων καὶ τὶς ἐπιλογές τους, δὲν ἐπεμβαίνει. «Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν», μᾶς συμβουλεύει ὁ Χριστὸς. Πόσοι ἄνθρωποι ὅμως αἰτοῦν, ζητοῦν καὶ κρούουν τὴ θύρα τοῦ Χριστοῦ σήμερα; Πόσοι προσεύχονται σ’ Αὐτόν; Ἡ προσευχὴ προϋποθέτει πίστι, καὶ ἡ πίστι ἐξέλειπε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τὶς ἔσχατες καὶ ἀποκαλυπτικὲς τοῦτες ἡμέρες. Ἐφ’ ὅσον δὲ ὁ Χριστὸς δὲν ἀκούει κτύπους στὴν πόρτα Του, γιατὶ ν’ ἀνοίξῃ, γιατὶ νὰ ἐπεμβῇ; Ὤ, καί νὰ ἐγνώριζαν οἱ ἄνθρωποι τὴ δύναμι τῆς προσευχῆς! Θαύματα θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν καὶ νὰ κατεβάσουν τὸν Οὐρανὸ στὴ γῆ. Ἡ ἀπιστία ὅμως τῶν πολλῶν, ἀντὶ νὰ κατεβάσῃ τὸν Οὐρανὸ στὴ γῆ, μετέτρεψε τὴ γῆ σὲ Κόλασι. «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», προτρέπει ἡ Ἐκκλησία. Οἱ ἄνθρωποι, ὅμως, ἀντὶ νὰ παραθέσουν τὴ ζωή τους μὲ ἐμπιστοσύνη στὸ Χριστό, τὴν παρέθεσαν, ὑποδουλωμένοι στὰ πάθη τους, στὸ Διάβολο. Πῶς λοιπὸν νὰ ἐπεμβῇ ὁ Χριστὸς στὴ ζωή τους, ὅταν ἐκεῖνοι τὴν ἔχουν οἰκειοθελῶς παραδώσει στὸ Διάβολο, ποιῶντας τὰ δικά του πονηρὰ καὶ σκοτεινὰ ἔργα καὶ ὄχι τὰ ἀγαθὰ καὶ φωτεινὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ;

Ἡ ἀμετανοησία μας

Θὰ ἀναφέρωμε ἕναν ἀκόμη λόγο, γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ἐπεμβαίνει ὁ Χριστὸς νὰ δώσῃ λύσεις στὰ προβλήματα τῶν ἀνθρώπων καὶ αὐτὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν ἀμετανοησία τους. Δυστυχῶς, παρὰ τὴν τραγικὴ κατάστασι, στὴν ὁποία ἔχει περιέλθει ἡ ἀνθρωπότητα, ὀλίγοι ἄνθρωποι μετανοοῦν. Προτιμοῦν γιὰ τὰ βάσανά τους νὰ κατηγοροῦν τοὺς πολιτικούς, τοὺς δανειστές μας, τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις, τὴ στιγμή, ποὺ ἡ ζωή τους εἶναι βυθισμένη στὴν ἁμαρτία. Διατηροῦν προγαμιαῖες σχέσεις, πορνεύουν, μοιχεύουν, συζοῦν παρανόμως ἢ τελοῦν πολιτικοὺς γάμους, βλασφημοῦν καὶ γενικῶς περιφρονοῦν καὶ καταπατοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, δίχως συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός των καὶ δίχως ἴχνος καὶ διάθεσι μετανοίας. Ὁ δρόμος πρὸς τὸ ἐξομολογητήριο εἶναι γιὰ τοὺς πολλοὺς ἄγνωστος. Καὶ ὅμως δὲν ὑπάρχει ἄλλο πρᾶγμα, ποὺ νὰ ἑλκύῃ περισσότερο καὶ γρηγορότερα τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ μετάνοια. Τρεῖς ἡμέρες ἔμπρακτης μετανοίας καὶ δεήσεων ἦταν ἀρκετὲς γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ Νινευΐτες ἀπὸ τὴν καταστροφή, ὀλίγα δὲ μόνο λεπτὰ εἰλικρινοῦς μετανοίας ἐπάνω στὸ σταυρὸ ἦταν ὑπεραρκετὰ γιὰ νὰ χαρίσουν στὸν εὐγνώμονα Ληστὴ τὸν Παράδεισο!

Εἴθε αὐτὴ τὴ μετάνοια τῶν Νινευϊτῶν καὶ τοῦ Ληστοῦ νὰ ἀποκτήσωμε καὶ ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι Νεοέλληνες, ἐὰν θέλωμε νὰ ἑλκύσωμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Εὔκολα κατεβαίνομε σὲ ἀπεργίες, δύσκολα ὅμως ἀπεργοῦμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ μετανοοῦμε γι’ αὐτές. Ἡ ἀγάπη, ὅμως, τοῦ Θεοῦ σύντομα θὰ μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπ’ αὐτὴ τὴ δυσκολία. Τὰ παγκόσμια γεγονότα, ποὺ ἔρχονται, καὶ τὰ ὁποῖα ἔχουν προφητεύσει οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, θὰ συγκλονίσουν τὶς ψυχὲς καὶ θὰ φέρουν μετάνοια στὴν ἁμαρτωλὴ Πατρίδα μας. Ἐφ’ ὅσον δὲν μᾶς συγκλονίζουν οἱ ἁμαρτίες μας, θὰ μᾶς συγκλονίσουν τὰ γεγονότα. Καὶ τότε, ὅπως προεῖδε καὶ προεῖπε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, «ἐπειδὴ στὴν Ἑλλάδα ὁ κόσμος θὰ φοβηθῇ, πολλοὶ θὰ στραφοῦν πρὸς τὴν Ἐκκλησία, πρὸς τὸν Θεό, καὶ θὰ μετανοήσουν. Γι’ αὐτό, ἐπειδὴ θὰ ὑπάρξῃ μετάνοια, δὲν θὰ πάθουμε κακὸ οἱ Ἕλληνες. Ὁ Θεὸς θὰ λυπηθῇ τὴν Ἑλλάδα, ἐπειδὴ ὁ κόσμος θὰ στραφῇ πρὸς τὴν Ἐκκλησία…».

Ὅπως τὰ μικρὰ παιδιὰ πρέπει νὰ καοῦν γιὰ νὰ σταματήσουν νὰ παίζουν μὲ τὰ σπίρτα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς, τὰ ἄτακτα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ αἰσθανθῶμε τὸν πόνο ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς θλίψεις, γιὰ νὰ σταματήσωμε νὰ ἁμαρτάνωμε καὶ νὰ μετανοήσωμε. Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἕνα ἀκόμη θαυμαστὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ μία ἀπόδειξι ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν καθεύδει, ἀλλὰ κυβερνᾷ μὲ σοφία τὰ σύμπαντα καὶ κατευθύνει τὴν ἱστορία καὶ τὴν πορεία τοῦ κόσμου, ἐπεμβαίνοντας ὅπου, ὅποτε καὶ ὅπως Αὐτὸς ἐπιλέγει καὶ μὲ μοναδικὸ γνώμονα τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Σύμφωνο συμβιώσεως ομοφυλοφίλων: Χριστουγεννιάτικη ἐπίσκεψις τῆς Κολάσεως στὴν Ὀρθόδοξο Ἑλλάδα

7:30:00 μ.μ.

•

ΩΦΕΛΙΜΑ

τοῦ κ. Χρήστου Κ. Λιβανοῦ

Τὴν παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων, μοῦ τηλεφώνησε ἕνας πνευματικὸς ἀδελφὸς καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ γράψω κάτι γιὰ τὸ «ἀνοσιούργημα», ὅπως τὸ ἀπεκάλεσε, ποὺ συντελέστηκε στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο δύο ἡμέρες νωρίτερα, τὴν ψήφιση, δηλαδή, τοῦ νόμου γιὰ τὸ Σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν. Τοῦ εἶπα ὅτι ἦταν ἀρκετὴ ἡ μόλυνσι τῆς πνευματικῆς ἀτμόσφαιρας, παραμονὲς Χριστουγέννων, ἀπὸ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦσα νὰ παρατείνω αὐτὴ τὴ μόλυνσι στὴ σκέψι μου τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες. Τοῦ εἶπα ἀκόμη ὅτι, ἀντὶ νὰ πάρῃ κανεὶς τὴν πέννα καὶ νὰ γράψῃ, εἶναι προτιμότερο καὶ ἀποτελεσματικώτερο νὰ πέσουμε στὰ γόνατα καὶ νὰ προσευχηθοῦμε μὲ δάκρυα νὰ μᾶς ἐλεήσῃ ὁ Θεός.

Κλείσαμε τὸ τηλέφωνο, ἀλλὰ ἡ συνείδησί μου μὲ ἤλεγχε γιὰ τὴν ἀπάντησι ποὺ εἶχα δώσει. Καλὴ εἶναι καὶ ἡ προσευχή, ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ, μοῦ ἔλεγε ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεώς μου. «Καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν», λέγει κάπου ὁ σοφὸς Σολομῶν στὸν Ἐκκλησιαστή. Ἐνθυμήθηκα καὶ τὴ σοφὴ ἀπάντησι, ποὺ εἶχε δώσει ὁ ἀείμνηστος θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος στὴν ἐρώτησι ἀκροατοῦ του μήπως θὰ ἦταν πιὸ θεάρεστο καὶ εὐλογημένο, ἀντὶ νὰ ἐλέγχωμε καὶ νὰ φωνάζωμε γιὰ ὅσα κακὰ καὶ παράνομα συμβαίνουν στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν κοινωνία, νὰ προσευχώμεθα. Τί τοῦ ἀπάντησε ὁ γίγαντας αὐτὸς τῆς Θεολογίας; «Καὶ ὁ Χριστὸς προσευχήθηκε ἐκτενῶς καὶ ἐναγωνίως στὸν κῆπο τῆς Γεσθημανῆ, ἀλλὰ δὲν ἀρκέστηκε στὴν προσευχή, ἅπλωσε τὰ χέρια του καὶ σταυρώθηκε»! Πρέπει, λοιπὸν, νὰ γράψωμε. Πρέπει νὰ μιλήσωμε. Πρέπει νὰ ἐλέγξωμε καὶ νὰ διαμαρτηρηθοῦμε, διότι τὸ «σιγᾶν ἐν τοῖς τοιούτοις καιροῖς», κατὰ τὸν Ἅγιο Μελέτιο τὸν Ὁμολογητὴ, «ἀρνήσεως ἴδιον καὶ προδοσία πίστεως ἀληθινῆς». Καὶ προδοσία δὲν εἶναι μόνον ἡ σιγή, ὅταν πολεμοῦνται τὰ δόγματα τῆς Πίστεως, ἀλλὰ καὶ ἡ σιγή, ὅταν καταπατοῦνται οἱ θεῖες ἐντολές, καταλύεται ἡ αἰώνια Χριστιανικὴ Ἠθικὴ καὶ ἀντ' αὐτῆς θεσμοθετεῖται ἀπὸ ἕνα ἔθνος, ποὺ θεωρεῖται ἡ καρδιὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ἀκολασία καὶ ἡ σεξουαλικὴ διαστροφή. Ἁμαρτωλοὶ εἴμεθα καὶ ζητοῦμε συνεχῶς τὸ ἔλεος τοῦ θεοῦ· ἀρνηταὶ καὶ προδότες, ὅμως, δὲν εἴμεθα καὶ μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ δὲν πρόκειται νὰ γίνωμε. Θὰ γράψωμε, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς κάτι γιὰ τὸ νόμο - τερατούργημα καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐὰν αὐτὰ θεωρηθοῦν φανατικὰ ἢ ρατσιστικά, διότι ὑπεράνω τῶν νεοεποχήτικων ἀντιρατσιστικῶν νόμων ὑπάρχει ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ καὶ σ’ αὐτὸν ὀφείλομε νὰ ὑπακούωμε.

Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ

Τί νὰ γράψωμε ὅμως; Πῶς νὰ ἐκφράσωμε τὴν ἱερὰ ὀργὴ καὶ ἀγανάκτησί μας; Ἐὰν ἕνας Ἀπόστολος Παῦλος δὲν μπόρεσε νὰ περιγράψῃ τὸν παράδεισο, πῶς ἐμεῖς νὰ περιγράψωμε τὴν κόλασι; Καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ μεταφερθοῦμε στὴν κόλασι γιὰ νὰ τὴν περιγράψωμε, διότι στὶς ἔσχατες αὐτὲς ἡμέρες ἦλθε ἡ κόλασι σ’ ἐμᾶς. Ἢ μᾶλλον τὰ γεγονότα, ποὺ ἐκτυλίχθηκαν μπροστὰ στὰ μάτια μας, ἦταν πολὺ χειρότερα ἀπὸ τὴν κόλασι. «Γεένης ἁπάσης σφοδρότερον τὸ προσκροῦσαι Θεῷ», λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 54, 671-672). Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ πολλοί. Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ ἄθεοι πολιτικοί, ποὺ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ, ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ κυβερνοῦν τὴν Πατρίδα μας. Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ ὅσοι βουλευτὲς ἐψήφισαν ὑπὲρ τοῦ Συμφώνου συμβίωσης. Προσέκρουσε στὸ Θεὸ ὁ πρωθυπουργός, ζητῶντας συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ὁμοφυλοφίλους γιὰ τὴν καθυστέρησι, μία συγγνώμη δίχως προηγούμενο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ καὶ ὅσοι πολιτικοὶ ἔνιψαν, ὡς «Πόντιοι Πιλᾶτοι», τὰς χεῖράς των καὶ προτίμησαν νὰ εἶναι ἀπόντες ἀπὸ τὴν ψηφοφορία, παρὰ νὰ παρευρεθοῦν καὶ νὰ εἰποῦν ἕνα θαρραλέο καὶ βροντερὸ «ὄχι» στὴ νομιμοποίησι τῆς ἀκολασίας καὶ ἀνηθικότητος. Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ ὅσοι ὁμοφυλόφιλοι πανηγύριζαν γιὰ τὴν ψήφισι τοῦ νομοσχεδίου, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Βουλῆς. Ὦ, καί νὰ ἐγνώριζαν τὶς συνέπειες τῶν πανηγυρισμῶν αὐτῶν στὴν ἄλλη ζωή! Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ περισσότερο ἀπ’ ὅλους δύο νεαροὶ ὁμοφυλόφιλοι, ποὺ φόρεσαν ρᾶσα καὶ καλυμμαύχια καὶ μπροστὰ στὶς κάμερες ἀντάλλασσαν φιλιὰ στὸ στόμα, ἔξω ἀπὸ τὴ Μητρόπολι Ἀθηνῶν. Προσέκρουσαν στὸ Θεό, ἐπίσης, ὅσοι δημοσιογράφοι ὑπεστήριξαν τὸ κίνημα τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ κατέκριναν γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τους τοὺς ὀλίγους, δυστυχῶς, ἱεράρχες, ποὺ ἀντέδρασαν. Προσέκρουσαν στὸ Θεό καὶ κάποιοι ἄλλοι. Ποῖοι εἶναι αὐτοί; Εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἔβλεπαν στὴν τηλεόρασι τὴν αἰσχύνη, ποὺ περιγράψαμε, καὶ γελοῦσαν ἀδιάφορα καὶ «ἔσπαγαν πλάκα» μὲ τοὺς ὁμοφυλοφίλους ποὺ ντύθηκαν παππᾶδες καὶ μὲ τοὺς «γραφικοὺς» μητροπολῖτες, ποὺ διαμαρτύρονταν. Προσέκρουσαν στὸ Θεὸ καὶ ὅσοι ἀρχιερεῖς δὲν ἀντέδρασαν, δὲν κατήγγειλαν τὸ νόμο - βδέλυγμα καὶ ἔκτρωμα, δὲν κτύπησαν πένθιμα τὶς καμπάνες τῶν Μητροπόλεών τους, ὅπως ἄριστα ἔπραξε ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, ἀλλὰ ἀδιαφόρησαν καὶ ἀποδείχθηκαν ἐπίσκοποι, εὑρισκόμενοι μακριὰ ἀπὸ τὴ σκοπιά τους, φύλακες κοιμώμενοι καὶ ποιμένες ποιμένοντες ἑαυτοὺς καὶ ὄχι τὰ ποίμνια, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύτηκε ὁ Θεός. Ἡ πρόσκρουσι, ὅμως, στὸ Θεὸ δὲν σταματᾷ ἐδῶ, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται καὶ σὲ ὅσους Ἕλληνες «τιμήσουν» μὲ τὴν ψῆφό τους στὶς ἑπόμενες ἐκλογὲς τοὺς πολιτικοὺς ἐκείνους, ποὺ ψήφισαν τὸν ἄτιμο αὐτὸ νόμο, ποὺ ἀτιμάζει τὸ Θεό, ἀνατρέπει ὅσα Αὐτὸς νομοθέτησε, καὶ θεσμοθετεῖ ὡς νόμιμο ἐκεῖνο, ποὺ ὁ αἰώνιος καὶ πανυπερτέλειος Νομοθέτης καταδικάζει ὡς βδέλυγμα, οἱ δὲ Πατέρες θεωροῦν ὡς τὸ ἀτιμότερο καὶ ἀηδέστερο τῶν παθῶν καὶ ὡς «πάσης κολάσεως χεῖρον». Ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἔμεινε γνωστὸς στὴν ἱστορία ἀπὸ τὴν πολεμική του κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τὴν προσπάθειά του νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν ἀρχαία εἰδωλολατρία. Οἱ 194 πολιτικοὶ τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ὑπερψήφισαν τὸ ἐπαίσχυντο αὐτὸ Σύμφωνο, θὰ μείνουν στὴν Ἱστορία ὡς σύγχρονοι Παραβάτες, διότι «παρήλθοσαν τὸν νόμον καὶ ἤλλαξαν τὰ προστάγματα, διαθήκην αἰώνιον» (Ἡσ. 24:5) καὶ θέσπισαν διὰ νόμου ἤθη ἀνήθικα καὶ διεστραμμένα, ἄγνωστα στὴ νομοθεσία καὶ αὐτῆς ἀκόμη τῆς ἀρχαίας προχριστιανικῆς εἰδωλολατρικῆς Ἑλλάδος!

Φοβερὸς λόγος τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου

Τὸ μέγεθος τοῦ πνευματικοῦ καὶ ἠθικοῦ ἐγκλήματος ποὺ διέπραξαν οἱ ἐθνοπατέρες, ποὺ κυβερνοῦν τὸ δύσμοιρο αὐτὸ τόπο, φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπέλεξαν νὰ ψηφίσουν τὸ θανατηφόρο καὶ ψυχοκτόνο νομοσχέδιο παραμονὲς Χριστουγέννων! Ὡς ἀπαίδευτοι θρησκευτικῶς καὶ ἀκατήχητοι ἐκκλησιαστικῶς, ἀγνοοῦν τὸ φοβερὸ λόγο τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, σύμφωνα μὲ τὸν ὀποῖο «τὴν νύχτα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Δεσπότης Χριστός, ἔστελε πρῶτον ἕναν ἄγγελον καὶ ἐθανάτωσε ὅλους τοὺς ἀρσενοκοίτας, ὅπου ἦσαν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἔπειτα ἐγεννήθη, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ τότε εἰς τὴν γῆν μία τοιαύτη θεομίσητος ἁμαρτία»! Ἐάν, ἀδελφοὶ ἀναγνῶστες, δὲν ἔπρεπε νὰ εὑρίσκεται ἡ ἁμαρτία αὐτὴ κατὰ τὴ Γέννησι τοῦ Θεανθρώπου καὶ Σωτῆρος Χριστοῦ στὴ γῆ, μήπως, ἀντιθέτως, ἡ ἔξαρσι καὶ ἡ πρωτοφανὴς ἐξάπλωσί της, τὶς ἔσχατες αὐτὲς ἡμέρες, προειδοποιοῦν ὅτι εἶναι ἐπὶ θύραις ὁ Ἀντίχριστος;

«Ἔρχεται ὁ Ἀντίχριστος», ἔλεγε συχνὰ στὰ κηρύγματά του ὁ μακαριστὸς Νικόλαος Σωτηρόπουλος, «νὰ κυβερνήσῃ μία ἀνθρωπότητα, ποὺ δὲν δέχθηκε νὰ κυβερνηθῇ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Χριστὸ». Ἔρχεται ὁ Ἀντίχριστος, θὰ προσθέσωμε ἐμεῖς, νὰ κυβερνήσῃ, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ ἀθέους καὶ ἀπίστους καὶ θεομάχους καὶ ἐκκλησιομάχους πολιτικούς, ποὺ καταπατοῦν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ προσκυνοῦν τὸ οὐράνιο τόξο τοῦ παγκοσμίου σοδομισμοῦ. Πρὶν ὅμως ἔλθῃ ὁ Ἀντίχριστος, θὰ ἔλθῃ, φοβούμεθα, «ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας» (Κολ. 3:5), διότι τὰ «πάθη ἀτιμίας», ποὺ ὑποστηρίζονται καὶ στεφανώνονται στὶς ἡμέρες μας, ἑλκύουν περισσότερο ἀπ’ ὁτιδήποτε ἄλλο τὴ θεϊκὴ ὀργή. «Πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν», δικαία τιμωρία (Ἑβρ. 2:2). Πῶς, λοιπόν, ἡ πανθαμαρτωλὴ καὶ μοιχαλίδα γενεά μας θὰ διαφύγῃ τὴν τιμωρία, ποὺ τῆς ἀξίζει; Ὅπως δείχνουν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν ἔρχονται «ἡμέραι ἐκδικήσεως τοῦ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα» (Λουκ. 21:22). Καὶ τότε, ὅλοι οἱ σύγχρονοι Παραβάτες τῶν θείων ἐντολῶν καὶ θρασεῖς καταπατητὲς τοῦ εὐαγγελικοῦ Νόμου θὰ εἶναι οἱ πρῶτοι, ποὺ θὰ τρέξουν στὰ μνήματα, σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, καὶ θὰ λέγουν «βγῆτε ἐσεῖς οἱ πεθαμένοι, νὰ μποῦμε ἐμεῖς οἱ ζωντανοὶ»! Εἴθε νὰ μετανοήσουν, διότι «φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. 10:31).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

†ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ, † ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ: Αἰσθητὴ ἡ ἀπουσία τῶν δύο συγχρόνων προμάχων τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀπὸ τὴν Στρατευομένην ᾿Εκκλησίαν

11:00:00 π.μ.

•

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΙΒΑΝΟΣ

Τοῦ κ. Χρήστου Κων. Λιβανοῦ

«Καὶ δώσω τοῖς δυσὶ μάρτυσί μου καὶ προφητεύσουσιν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα περιβεβλημένοι σάκκους» (Ἀποκ. 11, 3). Θὰ δώσω, λέγει ὁ Χριστὸς στὴν ῾Ιερὰ ᾿Αποκάλυψι τοῦ ᾿Ιωάννου, δύναμι στοὺς δύο μάρτυρές μου (κήρυκές μου), γιὰ νὰ προφητεύσουν (κηρύξουν) χίλιες διακόσιες ἡμέρες φορώντας σάκκους (πένθιμα ἐνδύματα). Πρόκειται βεβαίως γιὰ τοὺς δύο προφῆτες (κήρυκες), οἱ ὁποῖοι θὰ προφητεύσουν (θὰ κηρύξουν) στὸν κόσμο μὲ ἀπαράμιλλη παρρησία καὶ δύναμι θεόσδοτη κατὰ τὸν καιρὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου, καὶ οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπικρατέστερη γνώμη τῶν Πατέρων, θὰ εἶναι οἱ Προφῆτες ᾿Ηλίας καὶ ᾿Ενώχ.

᾿Εκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ ὁποία, ὅπως δείχνουν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, φαίνεται νὰ πλησιάζῃ μὲ καλπάζουσα ταχύτητα, καὶ ἄλλοτε ὁ Χριστὸς ἔδωσε καὶ δίνει δύναμι στοὺς κήρυκές του νὰ κηρύττουν στὸ λαό του κήρυγμα προφητικό, κήρυγμα πεπαρρησιασμένο, κήρυγμα ἐλεγκτικό, κήρυγμα ποὺ καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους σὲ μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ στὸ Θεό.

Γιὰ δύο τέτοιους κήρυκες θὰ κάνωμε λόγο στὸ παρὸν ἄρθρο μας, ποὺ ἔζησαν στὴν ἐποχή μας καὶ κράτησαν ὡς καλὸς ἀξιωματικὸς ὁ πρῶτος καὶ ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ὁ δεύτερος τὴ σημαία τῆς ᾿Ορθοδοξίας ὑψηλά, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ πολλοὶ ἐπιτελάρχες καὶ ἀξιωματικοί της τὴν ὑποστέλλουν καὶ τὴν προδίδουν. ᾿Αφορμὴ γι᾿ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ἐλάβαμε ἀπὸ τὴν συμπλήρωσι τὴν 28η Αὐγούστου 2015 πέντε ἐτῶν ἀπὸ τὴν κοίμησι τοῦ ἀγωνιστικωτέρου ἐπισκόπου τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου καὶ ἑνὸς ἔτους ἀπὸ τὴν κοίμησι τοῦ γνησιωτέρου πνευματικοῦ του τέκνου, τοῦ ἀειμνήστου θεολόγου καὶ ἀγωνιστοῦ καὶ ὁμολογητοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας Νικολάου Σωτηροπούλου. Τριακόσες ἑξῆντα πέντε ἡμέρες ἔχει τὸ ἔτος. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς ἐπέλεξε τὴν ἡμέρα αὐτὴ γιὰ νὰ καλέσῃ, μὲ διαφορὰ τεσσάρων ἐτῶν, καὶ τοὺς δύο αὐτοὺς πιστοὺς καὶ ἀφωσιωμένους δούλους του κοντά του καὶ νὰ τοὺς ἀναπαύσῃ ἀπὸ τοὺς κόπους, τὶς ἀσθένειες, τὶς θλίψεις, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς διωγμούς, ποὺ ὑπέστησαν γιὰ τὸ ὄνομά του καὶ γιὰ τὴν ᾿Ορθόδοξη μαρτυρία τους ἐν μέσῳ μιᾶς γενεᾶς ἄπιστης καὶ διεστραμμένης, ἡ ὁποία, ὅπως ἔλεγε ὁ Ν. Σ., πυρετωδῶς προετοιμάζει τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου.

Τυχαῖαι συμπτώσεις ἢ θεοσημεῖαι;

Νὰ ἦταν ἆραγε σύμπτωσι ἡ κοίμησι τῶν δύο μεγάλων αὐτῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν τὴν ἰδία ἡμέρα; Νὰ ἦταν σύμπτωσι καὶ τὸ ὅτι αὐτὴ τὴν ἡμέρα τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ ᾿Ορθοδόξου Χριστιανικοῦ κόσμου ἑορτάζει τὴν Κοίμησι τῆς Θεοτόκου, ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονός, ὅτι τὴν αὐτὴ ἡμέρα τὸ 430 μ.Χ. εἶχε κοιμηθῆ καὶ ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος, ἐπίσκοπος ῾Ιππῶνος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἔφερε ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης, τὸ δὲ 1959 τὴν αὐτὴ ἡμέρα εἶχε κοιμηθῆ καὶ ὁ συντοπίτης του ἐκ Λευκῶν τῆς Πάρου καταγόμενος μακαριστὸς Γέροντας ᾿Ιωσὴφ ὁ ῾Ησυχαστής; Νὰ ἦταν τέλος σύμπτωσι τὸ ὅτι τὴν 29η Αὐγούστου, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ᾿Εκκλησία μας πενθεῖ μὲ αὐστηρὴ νηστεία γιὰ τὴν ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς τοῦ Βαπτιστοῦ ᾿Ιωάννου καὶ ἀκούομε στοὺς ναούς, ὅτι οἱ μαθηταί του «ἦραν τὸ πτῶμα αὐτοῦ καὶ ἔθηκαν ἐν μνημείῳ» (Μάρκ. 6, 29), τὴν ἰδία ἡμέρα συγγενεῖς, ἀδελφοὶ ἐν Χριστῷ καὶ συνεργάτες νὰ ἐνταφιάζουν τὸ σῶμα ἑνὸς συγχρόνου μιμητοῦ τοῦ Προδρόμου, ὁ ὁποῖος ἤλεγξε μὲ Προδρομικὴ παρρησία αἱρέσεις, ἁμαρτίες καὶ φαυλότητες; ῎Ηλεγξε ὁ ᾿Ιωάννης τὸν Ἡρώδη καὶ ἀποκεφαλίστηκε· ἤλεγξε καὶ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος πλάνες καὶ αἱρέσεις οἰκουμενιστῶν ἀρχιερέων καὶ ἀφωρίστηκε!

Σὲ ἀντίθεσι πρὸς τὸν κόσμο, ποὺ πιστεύει στὴν τύχη, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ποὺ πιστεύουμε στὴν πρόνοια καὶ πανσοφία τοῦ Θεοῦ, φρονοῦμε, ὅτι οἱ συμπτώσεις αὐτὲς δὲν ἦταν τυχαῖες, ἀλλὰ ἀποτελοῦν σημεῖα οὐράνια, διὰ τῶν ὁποίων ὁ Θεὸς θέλησε νὰ ἐκφράσῃ τὴν εὐαρέσκειά του πρὸς τοὺς δύο δούλους του, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν ζῆλο, τὴν ἀφοσίωσί τους καὶ τοὺς ἀγῶνες τους εὐαρέστησαν στὸν Κύριό τους ὅσον ὀλίγοι ἄνθρωποι στὴν ἐποχή μας, συγχρόνως δὲ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ἐκείνους, ποὺ οἱ φθονεροὶ καὶ μοχθηροὶ ἄνθρωποι ἀπορρίπτουν καὶ διώκουν, αὐτὸς τοὺς τιμᾶ, δικαιώνει καὶ δοξάζει.

Προφητικαὶ μορφαί

Οἱ δύο αὐτὲς μεγάλες μορφὲς τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καὶ Θεολογίας, ὁ πνευματικὸς πατέρας καὶ τὸ κατὰ πάντα ἄξιο τέκνο του, ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης καὶ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ἔλαβαν ἀπὸ τὸ Θεὸ πολλὰ χαρίσματα, σπουδαιότερο τῶν ὁποίων ἦταν ἡ παρρησία, ἀρετὴ δυσεύρετη στὴν ᾿Ορθοδοξία σήμερα. Καὶ τὸ χάρισμα αὐτὸ καλλιέργησαν καὶ ἀνέπτυξαν σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε θύμισαν στοὺς πιστοὺς μεγάλα πνευματικὰ ἀναστήματα περασμένων ἐποχῶν, Προφῆτες τῆς Π.Δ., ᾿Αποστόλους καὶ μεγάλους Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας. Ποιός ἄλλος ἀλήθεια σύγχρονος ἐπίσκοπος ἔδειξε τόσο θαυμαστὴ παρρησία, ὅσον ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης; Καὶ ποιός ἄλλος σύγχρονος θεολόγος ἀγωνίστηκε μὲ τόση τόλμη, θάρρος καὶ ἀνδρεία ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ κατὰ τῶν αἱρέσεων, ὅσον ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος;

Τὸ κήρυγμα ἀμφοτέρων ἦταν προφητικό, εἶχε δηλαδὴ ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα, ποὺ περιεῖχε τὸ κήρυγμα τῶν Προφητῶν, ἐκτὸς βεβαίως τοῦ Μεσσιακοῦ καὶ τῆς κατ᾿ ἔμπνευσι τοῦ ῾Αγ. Πνεύματος προφητείας. ῎Ηλεγξαν καὶ οἱ δύο, ὅπως οἱ Προφῆτες, τὴν ἁμαρτία, τὴν παρανομία, τὴν πλάνη καὶ τὴν ἀσέβεια τῆς ἐποχῆς τους, ὅπου καὶ ἂν τὶς συνάντησαν. ῎Ηλεγξαν καὶ κατήγγειλαν δημοσίως πρόσωπα ὑπεροχικά, ἄρχοντες ἰσχυρούς, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς, γιὰ δημόσια σκάνδαλα καὶ παρεκτροπές τους. Κήρυξαν στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια, τὴν ἀκίνδυνη ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπικίνδυνη, γι᾿ αὐτὸ καὶ μισήθηκαν καὶ διώχθηκαν. Κήρυξαν καὶ οἱ δύο μετάνοια, μιὰ λέξι καὶ ἀρετή, ποὺ ἀγνόησαν ἢ λησμόνησαν οἱ περισσότεροι κληρικοὶ καὶ θεολόγοι στὶς ἡμέρες μας. Προειδοποίησαν τέλος γιὰ τὰ δεινὰ καὶ τὶς συμφορές, ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν, ἐὰν ἡ ἀφηνιασμένη καὶ λακτίζουσα κατὰ τοῦ Θεοῦ ἀνθρωπότητα δὲν μετανοήσῃ γιὰ τὰ ἁμαρτωλά της ἔργα καὶ τὴν ἀποστασία της. Καὶ ἀρκετοὶ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι, ποὺ ἄκουσαν τὰ κηρύγματά τους, μετανόησαν. Οἱ περισσότεροι ὅμως καταφρόνησαν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ «οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν» (᾿Αποκ. 16, 11). Καὶ τὰ δεινὰ ἦλθαν. Κρίσι οἰκονομική, ἀνεργία, φτώχεια, ἀνέχεια, συσσίτια, χρεωκοπίες, αὐτοκτονίες, φυγὴ τῶν νέων στὸ ᾿Εξωτερικό, λαθρομετανάστευσι, ὑποδούλωσι τῆς Πατρίδος στοὺς δανειστές της· Καὶ ὅλα δείχνουν, ὅτι ἔρχονται καὶ χειρότερα.

Προφητικὸν κήρυγμα –Προφητικὸν τέλος

Προφητικὲς λοιπὸν μορφὲς ὁ πνευματικὸς πατέρας, ὁ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος, ἀλλὰ καὶ ὁ πνευματικὸς υἱός του, ὁ θεοφώτιστος θεολόγος Νικόλαος. Καὶ ὅπως «ἐπαναπέπαυται τὸ πνεῦμα ᾿Ηλιοὺ ἐπὶ ᾿Ελισαιέ» (Δ´ Βασ. 2, 15), τοιουτοτρόπως, κατ᾿ ἀναλογίαν, ἀναπαύθηκε καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ π. Αὐγουστίνου στὸ Νικόλαο. ῎Αλλα πνευματικὰ τέκνα ὑποβάσταζαν ἐπὶ μακρὸν τὸ γηρασμένο σῶμα τοῦ ὑπεραιωνοβίου ἐπισκόπου στὴ Φλώρινα, στὸν δὲ Νικόλαο ὁ Θεὸς εἶχε ἀναθέσει νὰ κρατήσῃ τὸ ἀγωνιστικὸ καὶ μαχητικὸ πνεῦμα του καὶ μὲ αὐτὸ νὰ ἀγωνισθῇ «ἄχρι θανάτου» ὑπὲρ τῆς ἀληθείας, τῆς εὐσεβείας καὶ τῆς δικαιοσύνης. Καὶ αὐτὸ ἔπραξε ὁ τίμιος καὶ ἀνιδιοτελὴς αὐτὸς ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, προκαλώντας μὲ τὴ θεάρεστη δρᾶσι του τὸν φθόνο καὶ τὴν μῆνι ἐμπαθῶν καὶ φθονερῶν ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐδίωξαν καὶ τελικῶς τὸν ἀφώρισαν ἀδίκως καὶ παρανόμως, ἄνευ δίκης καὶ ἀπολογίας! Προφητικὸ λοιπὸν τὸ κήρυγμά του, προφητικὸ καὶ τὸ τέλος του. Διότι, ὅπως οἱ περισσότεροι Προφῆτες φονεύθηκαν ἀπὸ τοὺς προφητοκτόνους ᾿Ιουδαίους, ἔτσι καὶ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος καταδικάστηκε, μὲ τὸν ἄδικο καὶ ἀντικανονικὸ ἀφορισμό, σὲ πνευματικὸ θάνατο, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν αἰωνία Κόλασι καὶ ἀπώλεια. ῎Ετσι βέβαια νόμισαν οἱ ἐχθροί του. ῾Ο Θεὸς ὅμως, ὅπως ἔδειξε μὲ διάφορα σημεῖα, τὸν δικαίωσε, καταισχύνοντας τοὺς κακοδόξους διῶκτες του καὶ εὐφραίνοντας τοὺς πιστοὺς καὶ εὐσεβεῖς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀγάπησαν, τὸν ἐκτίμησαν, τὸν ὑποστήριξαν καὶ ἀκούουν καὶ σήμερα τὰ κηρύγματά του, μελετοῦν τὰ φωτισμένα συγγράμματά του καὶ τὸν ἐπικαλοῦνται στὶς ταπεινές τους προσευχές. «Παιδάκι μου, ὁ Νικολάκης μὲ τὸν ἀφορισμὸ αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τώρα μὲ τὸ ἕνα πόδι στὸν Παράδεισο», εἶχε εἰπῆ στὸν γράφοντα ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους καὶ χαρισματούχους Γέροντες τῶν ἡμερῶν μας. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἄλλωστε καὶ ἡ πίστι καὶ πεποίθησι τῆς ᾿Εκκλησίας γιὰ κάθε ἀδίκως καὶ παρανόμως ἀφωρισμένο τέκνο της.

Κηρύττουν καὶ ἀπὸ τοὺς τάφους των

Στὰ κοιμητήρια τῶν ἱερῶν μονῶν ῾Αγ. Αὐγουστίνου στὴ Φλώρινα καὶ Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου Μυρτιᾶς στὴν Τριχωνίδα, ὅπου ἀναπαύονται τὰ σκηνώματα τῶν δύο αὐτῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, ἐπικρατεῖ, ὅπως σὲ ὅλα τὰ κοιμητήρια, σιγὴ νεκροταφείου. Παρόμοια σιγὴ θέλησαν νὰ ἐπικρατήσῃ καὶ μέσα στὴν ᾿Εκκλησία ὅσοι πολέμησαν τοὺς δύο αὐτοὺς ἀγωνιστές, ὥστε νὰ μὴ ἐλεγχθοῦν οἱ κακοδοξίες τους καὶ τὰ πονηρά τους ἔργα, ἀλλὰ δὲν τὸ ἐπέτυχαν. Διότι οἱ δύο αὐτοὶ κήρυκες τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου κήρυξαν τὴν ἀλήθεια, ἀφύπνισαν τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν καὶ τηροῦν, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τοὺς τάφους των, σὲ ἐγρήγορσι χιλιάδες ᾿Ορθοδόξους χριστιανοὺς μὲ τὴν ἀνεκτίμητη πνευματικὴ παρακαταθήκη, ποὺ τοὺς κληροδότησαν.

Στὰ δύο προαναφερθέντα κοιμητήρια ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης καὶ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος συνεχίζουν νὰ κηρύττουν σήμερα ὄχι πλέον μὲ τὰ πύρινα καὶ βροντερὰ ἐκεῖνα κηρύγματά τους, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐκκωφαντικὴ σιωπή τους. «῎Ακρα τοῦ τάφου σιωπή», ὅπως λέγει καὶ ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός. Καὶ ὅμως τὸ κήρυγμά τους εἶναι τώρα πιὸ πειστικὸ καὶ ἀποτελεσματικό. Διότι εἶναι κήρυγμα ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα καὶ μόνο πωρωμένες καὶ διεστραμμένες ψυχὲς μποροῦν νὰ μείνουν ἀσυγκίνητες, ἀδιάφορες καὶ ἀμετανόητες μπροστὰ στὸ κήρυγμα αὐτό, μπροστὰ στὸ θάνατο, τὰ φέρετρα, τοὺς τάφους. «Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον»! Μακάριοι, εὐτυχεῖς ὅσοι πιστεύουν στὸ λακωνικὸ αὐτὸ κήρυγμα καὶ μετανοοῦν καὶ ἀγωνίζονται ὄχι γιὰ τὰ ἀνθρώπινα, τὰ πρόσκαιρα, τὰ «μάταια καὶ ψευδῆ», ἀλλὰ γιὰ τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια ἀγαθά, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε ὁ ἴδιος ὁ ἐνανθρωπήσας, σταυρωθεὶς καὶ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν Χριστός, ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν. Δυστυχεῖς δὲ ὅσοι ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴ σωτηρία τους, παραμένουν ἀμετανόητοι, καταφρονοῦν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ (τὸ χειρότερο) πολεμοῦν καὶ διώκουν τοὺς δικαίους, τοὺς εὐσεβεῖς, τοὺς ἱεραποστόλους καὶ τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ. Οἱ τελευταῖοι, οἱ διῶκτες τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν κηρύκων τοῦ Εὐαγγελίου, σύμφωνα μὲ τὸν ἀδιάψευστο λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ τιμωρηθοῦν σκληρότερα καὶ ἀπὸ τοὺς Σοδομῖτες (Ματθ. 10, 15). ᾿Ακουέτωσαν ταῦτα καὶ οἱ διῶκτες τοῦ μακαριστοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου, τὴν δημοσία καὶ ἔμπρακτη συγγνώμη τῶν ὁποίων ἀναμένει ὁ κοιμηθεὶς θεολόγος, ἡ ᾿Εκκλησία καὶ ὁ πολυέλεος, ἀλλὰ καὶ δίκαιος Θεός.

Τοῦ μακαριστοῦ ἐπισκόπου Αὐγουστίνου καὶ τοῦ ἀειμνήστου θεολόγου Νικολάου, ἡ ἀπουσία τῶν ὁποίων στὶς ἐπάλξεις τῆς ἀγωνιζομένης ᾿Ορθοδοξίας εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ αἰσθητή, ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η Πανορθόδοξος Σύνοδος του 2016: Ἀμφιβόλου ἀνθεκτικότητος αἱ βάσεις, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ στηριχθῇ

10:00:00 π.μ.

•

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΙΒΑΝΟΣ

Τοῦ κ. Χρήστου Κων. Λιβανοῦ

Ἡ ἀπόφασι τῶν Ὀρθοδόξων Προκαθημένων κατὰ τὴν Σύναξί τους στὸ Φανάρι ἀπὸ 6 ἕως 9 Μαρτίου νὰ συγκληθῇ ἡ ἐδῶ καὶ δεκαετίες προπαρασκευαζομένη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» τὸ 2016 στὴν Κωνσταντινούπολι ἔγινε ποικιλοτρόπως δεκτὴ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Κάποιοι ἔσπευσαν νὰ τὴν προβάλλουν ὡς ἕνα σπουδαῖο γεγονός. Οἱ περισσότεροι τὴν δέχθηκαν μὲ παγερὴ ἀδιαφορία, γνωρίζοντας, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τοὺς λύσῃ κανένα ἀπὸ τὰ ἀκανθώδη προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουν στὴ ζωή τους. Ἐνῷ κάποιοι ἄλλοι ἔδειξαν ἐπιφυλακτικότητα καὶ προβληματισμό. Στοὺς τελευταίους ἀνήκομε καὶ ἐμεῖς. Σπεύδομε δὲ νὰ δημοσιοποιήσωμε αὐτὲς τὶς ἐπιφυλάξεις καὶ τὸν προβληματισμό μας, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι οἱ ποιμένες μας θὰ τὶς λάβουν σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν τους, θὰ ἀναθεωρήσουν κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τους καὶ δὲν θὰ θελήσουν νὰ ὁδηγήσουν τὸ σκάφος τῆς Ἐκκλησίας μας σ’ ἕνα νέο ναυάγιο, ὅπως ἔγινε μὲ πολλὲς ψευδεῖς καὶ λῃστρικὲς Συνόδους τοῦ παρελθόντος. Διότι αὐτὸ προμηνύεται.

Κατ’ ἀρχὰς προκαλεῖ ἐντύπωσι τὸ γεγονός ὅτι, ἐνῷ κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία, μὲ τὰ πενιχρὰ μέσα ποὺ διέθετε τότε ἡ ἀνθρωπότητα, πραγματοποιήθηκαν σὲ διάστημα 462 ἐτῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, στὴν ἐποχή μας, ἐποχὴ τῶν ὑπερσυγχρόνων μέσων συγκοινωνίας καὶ ἐπικοινωνίας, ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ τοῦ διαδικτύου, ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» αὐτὴ Σύνοδος προετοιμάζεται καὶ προπαρασκευάζεται ἐδῶ καὶ μισὸ αἰῶνα καὶ ἀκόμη νὰ συγκληθῇ! Γιατί ἆραγε; Κάποτε, σοβαρὸ ἐμπόδιο ἦταν ἡ στέρησι τῆς ἐλευθερίας ὅσων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εὑρίσκοντο κάτω ἀπὸ τὸ Κομμουνιστικὸ καθεστώς. Αὐτὸ ὅμως κατέρρευσε πρὸ 25ετίας. Γιατί ἑπομένως ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἔχομε καταφέρει νὰ συγκαλέσωμε μία νέα Σύνοδο; Μήπως, προγνωρίζοντας τὸ ἀποτέλεσμα, τὴν ἐμποδίζει ὁ Θεός;

Καινοφανῆ Συνοδικὰ μορφώματα

Ἀπὸ τὸν τρόπο, ποὺ προπαρασκευάζεται καὶ διαφημίζεται, οἱ πιστοὶ ἔχουν σχηματίσει τὴν ἐντύπωσι, ὅτι πρόκειται γιὰ Σύνοδο Οἰκουμενική. Ἡ δήλωσι ὅμως τοῦ Πατριάρχου Μόσχας, σὲ συνέντευξί του στὸν Ρωσικὸ τηλεοπτικὸ σταθμὸ VGTRK, ὅτι «δὲν πρόκειται γιὰ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὅπως πιστεύουν ὡρισμένοι, ἀλλὰ γιὰ Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν», μᾶς προβλημάτισε. Ἆραγε συμφωνεῖ μ’ αὐτὴ ὁ κ. Βαρθολομαῖος; Μήπως πρόκειται γιὰ προσπάθεια ὑποβαθμίσεως τῆς Συνόδου ἐκ μέρους τοῦ Ρώσου Πατριάρχου; Ὅ,τι καὶ ἂν συμβαίνῃ, ἡ δήλωσι αὐτὴ μᾶς κάνει νὰ ἀναρωτηθῶμε: Ἐὰν ἡ Σύνοδος αὐτὴ δὲν εἶναι Οἰκουμενική, τότε πρὸς τί τόσος θόρυβος γύρω ἀπὸ τὴν προπαρασκευὴ καὶ σύγκλησί της; Ἡ φράσι ἐπίσης τοῦ ἰδίου ἱεράρχου, «Καὶ ὅμως αὐτὴ (ἡ Σύνοδος) εἶναι γεγονὸς μεγάλης ἱστορικῆς σημασίας, διότι στὴν ἱστορία δὲν ὑπῆρχαν σχεδὸν τέτοιες Σύνοδοι», γεννᾷ ἕνα ἀκόμη ἐρώτημα: Ποιά ἀνάγκη ὑπαγορεύει στὶς ἡμέρες μας, ἀντὶ τῆς συγκλήσεως Οἰκουμενικῆς Συνόδου, θεσμοῦ ἀνεγνωρισμένου καὶ δοκιμασμένου στὴν ζωὴ καὶ Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, νὰ συγκληθῇ «Σύνοδος Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν», ἑνὸς θεσμοῦ ἀγνώστου στὴν Ἱστορία καὶ μὴ προβλεπομένου ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες; Τὸ Γραφεῖο Αἱρέσεων & Παραθρησκειῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, σὲ ἐμπεριστατωμένη ἀνακοίνωσή του, ἀμφιβάλλει –καὶ ὀρθῶς– γιὰ τὴν ἁρμοδιότητα καὶ κανονικότητα τῶν Συνάξεων τῶν Προκαθημένων νὰ ἀποφασίζουν γιὰ τὴν προπαρασκευὴ καὶ σύγκλησι τέτοιων Συνόδων, ἐρήμην τῶν Ἱερῶν Συνόδων τῶν Ἱεραρχιῶν τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν, προσθέτοντας, ὅτι «οἱ ἐν λόγῳ “Συνάξεις” καθιερώθηκαν ἀπὸ τὸ 1992 καὶ ἐντεῦθεν, ἀποτελοῦν δὲ ἐπινόηση καὶ ἐφεύρεση τοῦ νῦν Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχει καμμία μαρτυρία γι’ αὐτὲς στὴν κανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας». Δυστυχῶς ὅμως, ἀντὶ νὰ καταργηθῇ αὐτὸ τὸ ἄγνωστο στὴν Ἐκκλησία «Συνοδικὸ μόρφωμα» τῶν «Συνάξεων» καὶ τῶν «Μειζόνων καὶ Ὑπερτελῶν Συνόδων», ὅπως ἐκείνης, ποὺ ἀφώρισε ἀναπολόγητο τὸν μακαριστὸ ἀγωνιστὴ καὶ ὁμολογητὴ θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο, ἐπιχειρεῖται νὰ εἰσαχθῇ καὶ ἕνα νέο μόρφωμα ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως, αὐτὸ τῆς «Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν»! Γιατί ὅλα αὐτὰ τὰ πονηρὰ καὶ ἀντικανονικά; Πολὺ φοβούμεθα, ὅτι μετὰ τὴν Μεταπατερικὴ ἐποχὴ ἐγκαινιάζεται τώρα ἀπὸ τοὺς ἰδίους κύκλους καὶ μία νέα Μετασυνοδικὴ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία τὶς ἀποφάσεις τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν θὰ λαμβάνουν ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι συνοδικῶς, ἀλλὰ δεκατέσσαρες Προκαθήμενοι καὶ μία ὁμάδα προσεκτικὰ ἐπιλεγμένων ὁμοφρόνων τους ἐπισκόπων ἀπὸ τὴν κάθε τοπικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Κρίμα, ποὺ βιάσθηκε ὁ Πάπας νὰ δηλώσῃ, ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ ἔχουν πολλὰ νὰ διδαχθοῦν ἀπὸ τὸν τρόπο, ποὺ λειτουργεῖ τὸ Συνοδικὸ σύστημα στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες!

Δὲν ἐπιθυμοῦν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο

Οἱ λόγοι, γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ Προκαθήμενοι ἀπεφάσισαν ἡ Σύνοδος τοῦ 2016 νὰ μὴν εἶναι Οἰκουμενικὴ εἶναι προφανεῖς. Ἂς ἀπαριθμίσωμε μερικούς:

1. Στὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο θὰ ἦταν ἀναγκασμένοι νὰ προσκαλέσουν ὅλους τοὺς ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδοξίας, καθὼς καὶ ἄλλους λογίους κληρικούς, ἡγουμένους μοναστηριῶν, καὶ διακεκριμένους θεολόγους, καὶ αὐτὴ ἡ πολυφωνία κάθε ἄλλο παρὰ θὰ ἐξυπηρετήσῃ τοὺς σκοπούς, γιὰ τοὺς ὁποίους θὰ συγκληθῇ ἡ Σύνοδος.

2. Στὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὰ μέλη της εἶναι ἐπίσης ἀναγκασμένα νὰ ἀναγνωρίσουν καὶ τὴν οἰκουμενικότητα τῶν Η΄ καὶ Θ΄ Συνόδων, τοῦ 880 καὶ 1351 ἀντιστοίχως, καὶ αὐτὸ πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἀποφευχθῇ, γιὰ νὰ μὴ δυσαρεστηθοῦν οἱ Παπικοὶ καὶ νὰ μὴ ναυαγήσῃ ὁλοκληρωτικὰ ὁ θεολογικὸς διάλογος μαζί τους.

3. Σὲ μία νέα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἐπιβάλλεται, ὅπως συνέβη καὶ στὶς προηγούμενες, νὰ καταδικασθοῦν ὅλες οἱ σύγχρονες αἱρέσεις, ποὺ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ ὅμως σήμερα εἶναι ἀδιανόητο. Πῶς νὰ καταδικάσουν οἱ Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι τὶς αἱρέσεις, ἐφόσον, μὲ ἐξαίρεσι τοὺς πατριάρχες Γεωργίας καὶ Βουλγαρίας, τὶς ἔχουν ὀνομάσει Ἐκκλησίες, συνεργάζονται μαζί τους στὸ Π.Σ.Ε., καὶ διαστρεβλώνοντας τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ «ἵνα ὥσιν ἕν» (Ἰωάν. 17:22), ἐπιδιώκουν νὰ γίνουν ἕνα μ’ αὐτές; Ἕνας ἀπὸ τοὺς κυριοτέρους λόγους συγκλήσεως τῆς Συνόδου εἶναι δυστυχῶς ἡ διὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐνίσχυσι καὶ ἐνθάρρυνσι τῶν σχέσεων μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων καὶ ὄχι ἡ καταδίκη τῶν αἱρέσεων, ὁ ἀναθεματισμὸς τῶν αἱρεσιαρχῶν καὶ ἡ προστασία τῶν Ὀρθοδόξων ποιμνίων ἀπὸ τὶς πολυάριθμες αἱρέσεις καὶ πλάνες τῶν ἐσχάτων τούτων καιρῶν.

4.    Μία νέα Oἰκουμενικὴ Σύνοδος, σεβομένη τὴν παράδοσι καὶ τάξι τῶν προηγουμένων, ἐπιβάλλεται, ἅμα τῇ ἐνάρξει της, νὰ διακηρύξῃ τὴν πίστι της στὰ Ὀρθόδοξα δόγματα καὶ νὰ ἐπικυρώσῃ καὶ ἐπαναβεβαιώσῃ περιληπτικῶς τοὺς ὅρους καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Οἱ Πατέρες τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀπέβαλαν καὶ ἀναθεμάτισαν «πάντας οὓς ἀπέβαλον καὶ ἀναθεμάτισαν, ὡς τῆς ἀληθείας ἐχθροὺς (δηλαδὴ τοὺς αἱρετικούς)» οἱ Πατέρες τῶν προηγουμένων Συνόδων. Οἱ Πατέρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου συνέταξαν τὸ περίφημο Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, διὰ τοῦ ὁποίου ἀναθεματίζουν καὶ αὐτοὶ ὄχι μόνο τοὺς εἰκονομάχους τῆς ἐποχῆς τους, ἀλλὰ καὶ ὅσους αἱρετικοὺς εἶχαν καταδικάσει καὶ ἀναθεματίσει παλαιότερα οἱ προηγούμενες Σύνοδοι. Εἶναι ποτὲ δυνατὸν οἱ σημερινοὶ ἀρχιερεῖς μας, νὰ πράξουν κάτι τέτοιο, τὴν στιγμή, ποὺ εἶναι στὴν πλειονότητά τους οἰκουμενισταί, ἔχουν καταργήσει τὴν Ἀπολογητική, θεωροῦν τοὺς αἱρετικοὺς «ἐν Χριστῷ» ἀδελφούς τους, συμπροσεύχονται μαζί τους, ἀναγνωρίζουν ὡς ἔγκυρα τὰ «Μυστήριά» τους καὶ τόσα ἄλλα ἀντορθόδοξα, ὣν οὐκ ἔστιν ἀριθμός; Πῶς νὰ καταδικάσουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀμετανοήτους μέχρι σήμερα Μονοφυσῖτες, τὴν στιγμή, ποὺ τοὺς θεωροῦν Ὀρθοδόξους; Πῶς νὰ ἐπαναβεβαιώσουν τὶς ἀποφάσεις τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὅταν ἔχουν ἀποφανθῆ, ὅτι Ὀρθόδοξοι καὶ Μονοφυσῖτες εἶχαν πάντοτε τὴν αὐτὴ πίστι, ἀλλὰ τὴν ἐξέφραζαν μὲ διαφορετικὸ τρόπο; Πῶς νὰ ἐπαναλάβουν τὰ ἀναθέματα τῶν Πατέρων, ὅταν πολλοὶ ἀπ’ αὐτούς, ὡς «Μεταπατερικοί», ἔχουν ἀρνηθῆ τὴν θεολογία τους καὶ ὅταν τοὺς μὲν θεοφόρους Πατέρες θεωροῦν ὑπευθύνους γιὰ τὰ λάθη καὶ τὰ σχίσματα τοῦ παρελθόντος, θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ ὑποδίκους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοὺς δὲ αἱρεσιάρχες τοῦ παρελθόντος, σὰν τὸν Διόσκορο καὶ τὸν Σεβῆρο, ἔχουν ἀμνηστεύσει μὲ σοφιστικὲς μελέτες καὶ διάτρητες θεολογικῶς διδακτορικὲς διατριβές; Πῶς τέλος νὰ ἀναθεματίσουν αἱρετικοὺς στὴν Σύνοδο τοῦ 2016, τὴν πρόοδο τῶν ἐργασιῶν τῆς ὁποίας θὰ παρακολουθοῦν μὲ ἐνδιαφέρον καὶ πολλοὶ ἑτερόδοξοι, ὅταν τὰ οἰκουμενιστικά τους φρονήματα δὲν τοὺς ἐπιτρέπουν νὰ ἀναγνώσουν οὔτε τὰ ἀναθέματα τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας μέσα στοὺς Ὀρθοδόξους ναούς;

5. Μία νέα Οἰκουμενικὴ Σύνοδος θὰ ἦταν ὑποχρεωμένη νὰ σεβασθῇ τὶς ἀποφάσεις καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Σύμφωνα ὅμως μὲ δημοσιεύματα, στὴν θεματολογία τῆς Συνόδου τοῦ 2016 περιλαμβάνονται καὶ καταργήσεις ἢ τροποποιήσεις Ἱ. Κανόνων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων! Ἀντὶ δηλαδὴ σεβασμοῦ καὶ προτροπῆς τηρήσεως τῶν Κανόνων, κατάργησι αὐτῶν!

6. Μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀπαιτεῖ κάθε ἐπίσκοπος, ποὺ συμμετέχει, νὰ δικαιοῦται μιᾶς ψήφου. Μὲ τὸ καινοφανὲς Συνοδικὸ μόρφωμα, ποὺ προωθεῖται γιὰ τὸ 2016, οἱ ψῆφοι ἀφαιροῦνται ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους καὶ δίνονται στὶς Ἐκκλησίες! Οἱ ψῆφοι 9 Πατριαρχείων καὶ 5 Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν ἐλέγχονται, βλέπετε, ἀποτελεσματικώτερα ἀπ’ ὅ,τι οἱ ψῆφοι πολλῶν ἑκατοντάδων ἀρχιερέων ἀπ’ ὅλα τὰ σημεῖα τῆς γῆς!

Ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα εἶναι πασιφανές, ὅτι οἱ Προκαθήμενοι δὲν ἐπιθυμοῦν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἀλλὰ μία μικρή, εὐέλικτη καὶ ἐλεγχόμενη Σύνοδο ἐπισκόπων, τοὺς ὁποίους θὰ ἐπιλέξουν οἱ τοπικὲς ἱεραρχίες καὶ θὰ ἀποστείλουν ὡς ἀντιπροσώπους τους στὴν Κωνσταντινούπολι.

Μία ψῆφος ἐκφραστὴς ὁλοκλήρου Ἐκκλησίας;

Σύμφωνα μὲ τὸν Ρῶσσο πατριάρχη, ἡ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία θὰ ἔχει μία μόνο ψῆφο καὶ αὐτὴ θὰ ἐκφράζῃ «τὴν κοινὴ γνώμη συμπάσης τῆς ἱεραρχίας, τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ της». Γεννᾶται ὅμως ἕνα ἀκόμη ἐρώτημα: Ποιές διαδικασίες καὶ ποιοί θεσμοὶ θὰ ἐγγυηθοῦν, ὅτι ἡ ψῆφος τῆς ἐξ 24 ἀρχιερέων ἀποτελουμένης ἀντιπροσωπείας τῆς κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας θὰ ἐκφράζῃ πραγματικῶς «τὴν κοινὴ γνώμη συμπάσης τῆς ἱεραρχίας, τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ της»; Γιὰ νὰ συμβῇ αὐτό, θὰ πρέπῃ ἡ θεματολογία τῆς Συνόδου νὰ ἀποσταλῇ ἐγκαίρως σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, νὰ μελετηθῇ, νὰ συζητηθῇ, νὰ τεθῇ ὑπ’ ὄψιν τοῦ εὐσεβοὺς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καί, κατόπιν ἐκκλησιαστικοῦ δημοψηφίσματος, νὰ ἀποφασισθῇ ἡ στάσι, ποὺ θὰ τηρήσῃ ἡ Ἐκκλησία στὸ κάθε θέμα. Κάτι τέτοιο εἶναι ὅμως πρακτικῶς ἀδύνατο νὰ γίνῃ. Οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες θέτουν τὰ νομοσχέδιά τους, ποὺ ἀφοροῦν στά βιοτικά μας πράγματα, σὲ δημοσία διαβούλευσι, ἀσχέτως ἐὰν κατόπιν στὴν Βουλὴ νομοθετοῦν ἀντίθετα πρὸς τὴν θέλησι τοῦ λαοῦ. Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἄρχοντές μας, γιὰ ζητήματα ὑψίστης σημασίας, ποὺ ἀφοροῦν στὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν καὶ τὴν αἰώνια ζωή, θὰ κάνουν ἆραγε τὸ ἴδιο; Ἀμφιβάλλομε σφόδρα. Καὶ ποιοί θὰ ψηφίσουν; Οἱ πιστοὶ χριστιανοί, τὰ ζωντανὰ μέλη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος, ἢ καὶ οἱ κοσμικοὶ καὶ ἀχρίστιανοι καὶ νεκροὶ πνευματικῶς, μόνο καὶ μόνο, διότι εἶναι καὶ αὐτοὶ βαπτισμένοι; Ἀλλὰ καὶ ἂν γίνῃ αὐτό, οἱ ἀποφάσεις θὰ ληφθοῦν κατὰ πλειοψηφία, καὶ ἑπομένως ἡ ψῆφος τῆς Ἐκκλησίας στὴν Σύνοδο δὲν πρόκειται νὰ ἐκφράζῃ τὴν κοινὴ γνώμη «συμπάσης τῆς ἱεραρχίας, τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ της», διότι θὰ ὑπάρχῃ πάντοτε καὶ ἡ μερίδα τῶν διαφωνούντων, ποὺ μειοψήφισε, ἡ ὁποία σὲ κάποια θέματα πιθανὸν νὰ εἶναι αὐτή, ἡ ὁποία θὰ ἐκφράζῃ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Μὲ τὸν τρόπο, ποὺ λειτουργεῖ τὸ Συνοδικὸ σύστημα σήμερα, καὶ μὲ τὴν πολυπλοκότητα τῶν προβλημάτων, ἀδυνατοῦμε νὰ φαντασθοῦμε πῶς «σύμπασα» ἡ ἱεραρχία θὰ σχηματίσῃ καὶ θὰ ἐκφράσῃ «κοινὴ γνώμη» σὲ τόσα θέματα, γνώμη, μὲ τὴν ὁποία θὰ συμφωνήσῃ σύμπας καὶ κλῆρος καὶ λαός! Αὐτὸ εἶναι οὐτοπικό. Ἡ ἐκ τῶν προτέρων «κοινὴ γνώμη» κλήρου καὶ λαοῦ, πρὶν κἂν συγκληθῇ μία Σύνοδος, δὲν συναντᾶται πουθενὰ στὴν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας. Πρῶτα ἀποφασίζει μία Σύνοδος, καὶ κατόπιν ἡ συνείδησι τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος (κλήρου, μοναχῶν καὶ λαοῦ) κρίνει τὶς ἀποφάσεις καί, ἐὰν τὶς εὕρῃ σύμφωνες μὲ τὴν Ἁγ. Γραφή, τὴν Ἱερὰ Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὶς ἐπικυρώνει καὶ τὶς ἐγκρίνει. 

Φοβούμεθα, ὅτι οἱ καινοφανεῖς καὶ κάθε ἄλλο παρὰ Ἁγιοπνευματικὲς καὶ Πατερικὲς βάσεις, ἐπάνω στὶς ὁποῖες ἐπιχειροῦν νὰ στηρίξουν οἱ Προκαθήμενοι τὴν Σύνοδο τοῦ 2016, εἶναι ἀμφιβόλου ἀνθεκτικότητος καὶ δὲν θὰ ἀνθέξουν τὸ βάρος καὶ τὴν κρισιμότητα τῶν καιρῶν μας, ἀντὶ δὲ μὲ τὴν Σύνοδο αὐτὴ νὰ λύσωμε τὰ προβλήματα τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ τῆς προσθέσωμε περισσότερα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ